Tintagel CastleAudiogids

Welkom in een van de meest dramatische kustlandschappen van Groot-Brittannië, waar uw tocht begint langs dit diepe, groene dal. Terwijl u het pad volgt dat vanaf het bezoekerscentrum naar beneden leidt, zult u merken hoe de omgeving langzaam om u heen verandert. De beschutte, grasrijke hellingen van het binnenland maken geleidelijk plaats voor een ruiger terrein, gevuld met de zilte zeelucht en het verre gedonder van de oceaan. Deze wandeling bereidt u voor op het fysieke avontuur dat voor u ligt. Om de ruïnes van het kasteel te bereiken, krijgt u te maken met steile klimmen, smalle paden en talloze stenen treden die in de heuvels zijn uitgehouwen. Stevig schoeisel wordt sterk aanbevolen naarmate het pad dichter langs de rand van de steile kliffen slingert. Neem de tijd om te genieten van de overgang van dit stille, vredige 'comb' — zoals dalen hier in de regio worden genoemd — naar de wilde, open landtongen waar geschiedenis en legende elkaar ontmoeten. De steile wanden van het ravijn omlijsten uw afdaling en vergroten de verwachting voor de uitgestrekte kustgezichten die zich spoedig voor u zullen openen.

Robert Linsdell from St. Andrews, Canada · CC BY 2.0

Kijk naar de steile kliffen waar fragmenten van stenen muren zich precair vastklampen aan de rand van het land. Deze ruïnes vormen het deel van het middeleeuwse kasteelcomplex op het vasteland. Lang voordat hier enige stenen bouwwerken werden opgericht, sprak deze dramatische landtong al tot de verbeelding van middeleeuwse schrijvers. In de twaalfde eeuw schreef een geestelijke genaamd Geoffrey of Monmouth een zeer invloedrijke historische tekst die deze plek voorgoed met de legende verbond. Volgens zijn geschriften was deze wilde klif de plek waar koning Uther Pendragon, door de toverij van de magiër Merlijn veranderd van gedaante, zich vermomde om toegang te krijgen tot het bolwerk en koning Arthur te verwekken. Dit ene, sensationele verhaal veranderde een verder afgelegen, door wind geteisterde rots in een van de beroemdste legendarische locaties in de middeleeuwse wereld. Hoewel moderne historici de feitelijke realiteit van de ruïnes analyseren, was het Geoffrey's literaire verhaal dat eeuwen van fascinatie aanwakkerde en deze hoge, ruige kliffen veranderde in een bedevaartsoord voor degenen die op zoek zijn naar de oorsprong van de Arthur-mythe.

Chris Gunns · CC BY-SA 2.0

In 1233 verwierf Richard, de rijke eerste graaf van Cornwall en broer van koning Hendrik III, deze dramatische landtong om een nieuw kasteel te bouwen. Vreemd genoeg had de locatie nauwelijks enige strategische militaire waarde. In plaats van een hypermoderne dertiende-eeuwse vesting te bouwen, gaf Richard zijn bouwers de opdracht om een bewust ouderwetse, rustieke stijl te hanteren. Met behulp van lokale donkere leisteen en puin trokken ze muren op die eeuwen ouder leken dan ze in werkelijkheid waren. Deze architectonische keuze was een berekend politiek statement. Door zijn nieuwe kasteel er antiek uit te laten zien, probeerde Richard zichzelf visueel te verbinden met de legendarische, mythische koningen van Cornwall die naar verluidt vanaf deze landtong regeerden. De berekende illusie stelde hem in staat zijn lokale autoriteit en prestige te bevestigen, waarbij hij gebruikmaakte van populaire Arthuriaanse folklore om zijn status te legitimeren. Hier op de binnenplaats tonen de overgebleven fundamenten de indeling van dit zorgvuldig geënsceneerde middeleeuwse machtsspel, waarbij stijl werd gebruikt als een krachtig instrument voor politieke propaganda.

Kerry Garratt · CC BY-SA 2.0

Wanneer u de omtrek van de ruïnes op het vasteland bekijkt, ziet u de indeling van de buitenste kasteelmuren, die werden gebouwd om de toegang vanaf het land te beveiligen. Aan de overkant van het steile dal, op de tegenoverliggende hoogvlakte, staat een massief, kasteelachtig gebouw. Dat is het Camelot Castle Hotel, gebouwd in de late negentiende eeuw. De aanwezigheid ervan vertelt een cruciaal verhaal over hoe dit afgelegen landschap werd herontdekt. Tijdens het victoriaanse tijdperk brachten schrijvers zoals Alfred, Lord Tennyson de legendes van koning Arthur weer tot leven via poëzie, wat de verbeelding van het publiek wist te vangen. Deze literaire beweging ontketende een enorme golf van romantisch toerisme, waarbij bezoekers maar al te graag de wilde plekken wilden zien die met de legendarische koning werden geassocieerd. Tintagel veranderde van een geïsoleerde, verwaarloosde ruïne in een zeer populaire bestemming. Om de rijke reizigers die via de nieuw aangelegde spoorwegen arriveerden te huisvesten, werd het imposante hotel direct op de kliffen gebouwd. De visuele link tussen de middeleeuwse leistenen muren en het grootse victoriaanse hotel illustreert hoe mythe en literatuur de geografie en economie van deze kust van Cornwall volledig hebben hervormd.

Humphrey Bolton · CC BY-SA 2.0

De opvallende moderne voetgangersbrug die in 2019 werd voltooid, overspant de diepe leegte tussen het vasteland en het eiland. De brug vertegenwoordigt een belangrijke technische prestatie, ontworpen met respect voor zowel de archeologie als de dramatische natuurlijke omgeving. De brug bestaat uit twee onafhankelijke stalen vrijdragende armen die vanaf de tegenoverliggende zijden van de klifwand uitsteken. Uniek is dat deze twee helften elkaar niet echt raken; ze komen in het midden samen met een opzettelijke opening van veertig millimeter, waardoor de constructie bij wisselende temperaturen op natuurlijke wijze kan uitzetten en inkrimpen. Het oversteken van dit smalle pad biedt een spannend gevoel van zwevende ruimte. Onder uw voeten zorgt de open vloer ervoor dat u dwars door de brugconstructie heen direct naar de kolkende, wit schuimende golven achtenvijftig meter lager kunt kijken. De combinatie van lokale leistenen tegels op het dek en de slanke stalen leuning zorgt ervoor dat de oversteek veilig aanvoelt, maar tegelijkertijd diep verbonden blijft met de elementen. Het biedt een ongeëvenaard perspectief op de steile rotswanden die deze historische kustlijn definiëren.

Hufton + Crow Photography · CC BY-SA 4.0

Om de ware indeling van het middeleeuwse kasteel te begrijpen, helpt het om te weten hoeveel het landschap is veranderd. In de dertiende eeuw was het eiland eigenlijk geen eiland. Het was verbonden met het vasteland door een smalle, natuurlijke landtong, oftewel een landengte. In de loop van de eeuwen zorgde de meedogenloze kracht van de Atlantische golven voor ernstige kusterosie, waardoor deze natuurlijke landbrug uiteindelijk volledig instortte. Deze catastrofale aardverschuiving sneed het kasteel in tweeën, waardoor de binnenplaats op het vasteland gescheiden raakte van de hoge eilandkop. Eeuwenlang moesten bezoekers honderden steile treden afdalen naar de vallei en aan de andere kant weer omhoog klimmen om het eiland te bereiken. De moderne voetgangersbrug herenigt deze twee helften fysiek en historisch, waardoor u precies de verhoogde route kunt lopen die de middeleeuwse bewoners zouden hebben genomen. Terwijl u boven de kloof staat, kunt u zien hoe de zee langzaam de diepte onder u heeft uitgesleten, wat de defensieve geografie van dit ooit verenigde kustbolwerk heeft veranderd.

Photo: Kmtextor · CC BY-SA 4.0

Wanneer u door de smalle, boogvormige stenen poort loopt, komt u op het eigenlijke eiland. Deze zwaar versterkte ingang diende als de primaire verdediging voor het eilandgedeelte van het kasteel en beperkte de toegang tot een smal, gemakkelijk te verdedigen pad. Boven de stevige houten deur ziet u een gebeeldhouwde stenen plaquette uit het Victoriaanse tijdperk. Deze toont de Romeinse cijfers MDCCCLII, wat staat voor het jaar 1852. Dit markeert de vroege conserverings- en stabilisatiewerkzaamheden die door de lokale autoriteiten werden uitgevoerd om te voorkomen dat de ruïnes verder in zee zouden storten, wat aantoont dat de inspanningen voor behoud hier al meer dan een eeuw geleden begonnen. De poort biedt ook een spectaculaire visuele traktatie. Terwijl u door de robuuste stenen boog kijkt, omlijst de opening een adembenemend uitzicht op het turquoise water van de Atlantische inham beneden. Dit contrast tussen het zware, donkere leisteenmetselwerk van de verdedigingswerken en de heldere, veranderende kleuren van de zee zorgt voor een gedenkwaardige kennismaking met de hooggelegen delen van het eiland.

Humphrey Bolton · CC BY-SA 2.0

Verspreid over het grasrijke terras liggen de laagblijvende stenen fundamenten van de Grote Zaal, ooit het hart van het eilandcomplex. Dit bouwwerk werd in de dertiende eeuw gebouwd door Richard, graaf van Cornwall, en was nooit bedoeld om een belegering te weerstaan. In plaats daarvan werd het gebouwd als een grootse, symbolische ruimte voor feesten, entertainment en het ontvangen van gasten van hoge status. De indeling laat zien dat de zaal opvallend dicht bij de klifrand stond. Deze positie werd bewust gekozen om de dramatische impact op iedereen die binnenkwam te maximaliseren. Gasten die binnen dineerden, keken uit over de steile afgrond naar de oceaan, een visuele demonstratie van Richards enorme rijkdom, macht en zijn zelfverklaarde band met de oude Arthuriaanse adel. Hoewel vandaag de dag alleen de lage stenen contouren nog over zijn, kunt u nog steeds de verhoudingen van de middeleeuwse zaal traceren, die was verdeeld in een centrale zithoek en dienstruimtes, zo gepositioneerd dat optimaal gebruik werd gemaakt van deze wilde, spectaculaire kustomgeving.

Andrew Hackney · CC BY-SA 2.0

Na de dood van Richard van Cornwall in 1272 raakte het kasteel in een snel en permanent verval. Omdat de locatie vrijwel geen strategische militaire waarde had, bezochten of onderhielden de opeenvolgende graven van Cornwall de gebouwen zelden. Tegen de veertiende eeuw waren de gebouwen al in ernstig verval geraakt en werd de plek kortstondig gebruikt als een afgelegen staatsgevangenis in plaats van als koninklijke residentie. De overgebleven muren rond deze rustige binnenplaats tonen de traditionele droge steenmetseltechniek die door middeleeuwse bouwers werd gebruikt. Met behulp van lokale platte leisteen stapelden ambachtslieden de stenen zorgvuldig zonder mortel, waarbij ze vertrouwden op zwaartekracht en nauwkeurige passing om de muren bij elkaar te houden. Deze traditionele bouwmethode is opmerkelijk duurzaam gebleken, waardoor deze blootgestelde ruïnes eeuwen van hevige Atlantische stormen, vochtige zeemist en meedogenloos kustweer hebben doorstaan. Vandaag de dag dient de binnenplaats als een vredige plek om de pure veerkracht van deze eenvoudige stenen muren te waarderen, die de grootse ambities van hun oorspronkelijke maker hebben overleefd.

Bill Harrison · CC BY-SA 2.0

Wanneer u neerkijkt op de lagere terrassen van het eiland, ziet u een reeks met gras begroeide, rechthoekige stenen fundamenten. Hoewel ze er eenvoudig uitzien, vormen deze ruïnes een van de belangrijkste archeologische ontdekkingen in Groot-Brittannië. Opgravingen in 2016 en 2017 toonden aan dat deze terrassen ooit werden ingenomen door een rijk, prestigieus koninklijk paleis uit de vijfde en zesde eeuw, lang voordat het middeleeuwse kasteel werd gebouwd. Archeologen die op de site werkten, vonden duizenden fragmenten van luxegoederen, waaronder hoogwaardig glas en enorme hoeveelheden geïmporteerd aardewerk uit het Middellandse Zeegebied. Deze vaten vervoerden ooit wijn en olijfolie uit streken zo ver weg als het huidige Turkije, Tunesië en Griekenland. De bevindingen bewezen dat deze afgelegen klif tijdens de zogenaamde donkere middeleeuwen na de ineenstorting van het Romeinse gezag in Groot-Brittannië, in werkelijkheid een bruisend, mondiaal handelscentrum van enorme rijkdom en macht was. Het diende waarschijnlijk als de seizoensgebonden zetel van de heersers van Dumnonia, het oude koninkrijk van Cornwall, wat het ware historische belang van de locatie onderstreept.

IDS.photos from Tiverton, UK · CC BY-SA 2.0