Washington MonumentAudiogids

Welkom bij een van de meest herkenbare bezienswaardigheden ter wereld. Uw reis begint hier bij de Monument Lodge. Dit kleine stenen gebouw werd in 1888 opgetrokken en was oorspronkelijk bedoeld als wachtruimte voor bezoekers. Aan het eind van de 19e eeuw was de klim of de lifttocht een hele gebeurtenis, en dit gebouw bood reizigers een comfortabele plek om samen te komen voordat ze aan de beurt waren. Vandaag de dag is het nog steeds het essentiële knooppunt voor kaartverkoop en dient het als de voornaamste toegangspoort tot het monumentterrein. Let hier eens op het aanzienlijke contrast in schaal. De lodge is ontworpen met menselijke proporties in gedachten, met rustieke stenen muren en traditionele ramen die toegankelijk en vertrouwd aanvoelen. Direct ernaast staat echter de enorme aanwezigheid van het monument zelf. De obelisk torent uit boven dit bescheiden bouwwerk en benadrukt de overgang van de alledaagse wereld naar een ruimte die gewijd is aan de nationale herinnering. Dit functionele gebouw fungeert als een drempel die u voorbereidt op de enorme verticaliteit en het gewicht van de stenen structuur die voor u ligt. Het is al generaties lang getuige van het veranderende landschap van de National Mall en staat er als een stille, standvastige metgezel van het torenhoge monument.

Photo: Frypie · CC BY-SA 4.0

Aan de voet van het monument wordt de ware omvang van dit staaltje techniek onthuld. Het bouwwerk bereikt een hoogte van 555 voet en 5 1/8 inch en weegt ongeveer 90.854 short tons. Het draagt de titel van 's werelds hoogste stenen obelisk, een record dat het sinds de voltooiing heeft behouden. Toen het werd voltooid, was het zelfs het hoogste bouwwerk op de hele planeet, een eer die het behield totdat de Eiffeltoren in Parijs het in 1889 overtrof. Rondom de basis staat een ring van 50 Amerikaanse vlaggen, één voor elke staat van de unie. Deze vlaggen wapperen 24 uur per dag aan masten die het bouwwerk omringen als een teken van nationale eenheid. In tegenstelling tot de statische steen van het monument, voegen de constante beweging en het geklapper van de stof in de wind een dynamische energie toe aan de plek. De aanwezigheid van de vlaggen op deze specifieke locatie verbindt de individuele staten met de unieke erfenis van George Washington. Vanaf dit uitkijkpunt kunt u de precisie waarderen die nodig was om deze duizenden stenen blokken zo hoog op te stapelen dat ze de lucht boven de hoofdstad lijken te doorboren.

Photo: Rollbama4 · CC BY-SA 4.0

Als u goed naar de buitenkant van het monument kijkt, op ongeveer 150 voet hoogte, ziet u een duidelijk visueel 'kleurverschil' waar de kleur van de steen verandert. Deze lijn vertelt het verhaal van een project waar 40 jaar aan gewerkt is. De bouw begon in 1848, maar kwam in 1854 tot stilstand door een gebrek aan financiering en de toenemende spanningen die leidden tot de Amerikaanse Burgeroorlog. Er volgde een enorme pauze van 23 jaar, waardoor het monument als een stomp aan de horizon bleef staan. Tijdens deze vertraging speelde ook de politiek een rol; de 'Know-Nothing'-partij nam de controle over het project over nadat zij een gedenksteen hadden gestolen die door paus Pius IX was geschonken. Toen de werkzaamheden in 1877 eindelijk werden hervat, kon de oorspronkelijke groeve in Maryland geen bijpassende steen meer leveren. De bouwers moesten marmer van andere locaties halen, wat resulteerde in het lichte kleurverschil dat u vandaag de dag ziet. Terwijl het onderste gedeelte een iets warmere, romige tint heeft, oogt het bovenste gedeelte witter. Deze horizontale lijn is een blijvend verslag van het tijdperk waarin de natie verdeeld was en weerspiegelt de letterlijke en figuurlijke breuklijnen die het monument uiteindelijk heeft overwonnen om als één geheel te kunnen staan.

Photo: Ashokmehta72 · CC BY-SA 4.0

Binnen in de lobby op de begane grond wordt u omringd door de enorme dichtheid van het monument. De muren op dit niveau zijn 15 voet dik en ontworpen om het ongelooflijke gewicht van de honderden voeten steen erboven te dragen. In deze zware, stille ruimte staat een bronzen standbeeld van George Washington. Dit figuur is een afgietsel van een beroemd levensgroot beeldhouwwerk van Jean-Antoine Houdon, die destijds als de belangrijkste beeldhouwer van zijn tijd werd beschouwd. De keuze voor een obelisk als monument voor Washington was zeer bewust. Architecten lieten zich inspireren door de Egyptische Revival-stijl, die populair was in de 19e eeuw, omdat de vorm van de obelisk tijdloosheid en stabiliteit suggereerde. Door te kiezen voor een vorm die geassocieerd wordt met de antieke wereld, wilden de oprichters van het monument uitdragen dat de erfenis van Washington en de Amerikaanse Republiek gebouwd waren om eeuwenlang stand te houden. Het bronzen figuur hier presenteert Washington niet als een mythische godheid, maar als een leider van het volk, staand in een bouwwerk dat de brug slaat tussen de oude geschiedenis en de moderne democratie. Terwijl u door deze lobby loopt, begint de versmalling van de muren, een structurele noodzaak die het monument in staat stelt om tot aan de puntige top te rijzen.

Boucher, Jack E. Related names: Mills, Robert Marsh, George Perkins Washington, George Washington National Monument Society U.S. Army Corps of Engineers Christianson, Justine, transmitter · Public domain

De overgang naar de top vindt hier plaats in de liftlobby. De moderne lift is omlijst door een rijkversierde bronzen rand, met bovenaan een profielmedaillon van George Washington. Terwijl de oorspronkelijke lift op stoomkracht er bijna 12 minuten over deed om de top te bereiken—een reis die aanvankelijk als te gevaarlijk werd beschouwd voor vrouwen en kinderen—voltooit het huidige hogesnelheidssysteem de rit naar het observatiedek op 500 voet in slechts 70 seconden. Vele decennia lang beklommen avontuurlijke bezoekers de 897 treden die door het interieur van het monument slingeren. Deze trappen zijn echter om veiligheidsredenen gesloten voor het publiek, waardoor de lift de enige manier is om de top te bereiken. Terwijl de deuren sluiten, reist u door het midden van een holle stenen schoorsteen. De techniek die nodig is om deze verticale lift binnen een taps toelopend stenen bouwwerk te onderhouden, is een wonder van zowel 19e-eeuwse visie als 21e-eeuwse technologie. De lifttocht dient als een kort moment van anticipatie voordat het smalle interieur plaatsmaakt voor het weidse panoramische uitzicht over de stad beneden. Het bronzen medaillon boven de deur dient als een laatste herinnering aan de man wiens leven door deze reis wordt gevierd.

Boucher, Jack E. Related names: Mills, Robert Marsh, George Perkins Washington, George Washington National Monument Society U.S. Army Corps of Engineers Christianson, Justine, transmitter · Public domain

Kijkend vanuit de westelijke ramen van het 150 meter hoge observatiedek ziet u een van de beroemdste vergezichten van de Verenigde Staten. Beneden strekt de kaarsrechte as van de Reflecting Pool zich uit richting het Lincoln Memorial. Dit uitzicht is een schoolvoorbeeld van het McMillan-plan uit 1901, een visionair architectonisch project dat als doel had de centrale parken van de stad te reorganiseren tot een groots, monumentaal centrum. De symmetrie van het water en de omliggende bomen creëert een gevoel van orde en doelgerichtheid dat de indeling van de hoofdstad definieert. Voorbij het Lincoln Memorial stroomt de rivier de Potomac, en op heldere dagen kunt u tot wel 48 kilometer ver kijken naar de glooiende heuvels van Virginia. Vanaf dit hoge uitkijkpunt kunt u waarderen hoe de stad is ontworpen als een levende kaart, waarbij grote open ruimtes zijn behouden om nationale monumenten te accentueren. De Reflecting Pool is specifiek ontworpen om het beeld van het monument in het water te vangen, hoewel u vanaf deze hoogte het origineel ziet in plaats van de reflectie. De afstand tussen deze twee monumenten vertegenwoordigt een belangrijk deel van de Amerikaanse geschiedenis, verbonden door een enkele, groene en waterrijke corridor die het oog naar de horizon leidt.

snty-tact (Talk) · CC BY-SA 3.0

Het uitzicht vanuit de noordelijke ramen richt zich op het Witte Huis en het grote cirkelvormige gazon dat bekendstaat als de Ellipse. Interessant genoeg onthult dit uitzicht een geheim van de geografie van het monument. Volgens de oorspronkelijke stadsplannen was het de bedoeling dat het monument precies op het snijpunt van het Witte Huis en het Capitool zou staan. Toen de bouw echter begon, ontdekten ingenieurs dat de grond op dat specifieke punt te drassig en onstabiel was om zo'n enorm gewicht te dragen. Als gevolg daarvan werd het monument ongeveer 113 meter naar het zuidoosten verplaatst, waardoor het iets buiten de hoofdas kwam te staan. Ondanks deze verschuiving illustreert het uitzicht duidelijk het 'L’Enfant-plan' van de stad. U kunt zien hoe de belangrijkste straten vanuit het huis van de president naar buiten stralen als spaken van een wiel; een ontwerp dat bedoeld was om de stad gemakkelijk navigeerbaar en visueel indrukwekkend te maken. Vanaf 150 meter hoogte lijkt het Witte Huis kleiner en huiselijker in vergelijking met de enorme schaal van de Mall, wat zijn rol als zowel woning als kantoor benadrukt. Dit perspectief onderstreept de intentionaliteit van het stadsontwerp, waarbij elke straat en elk gebouw werd geplaatst om specifieke zichtlijnen te creëren.

Nilington · Public domain

De oostelijke ramen bieden een panoramisch uitzicht over de lengte van de National Mall richting het Capitool van de Verenigde Staten. Langs het lange groene gazon liggen de vele gebouwen van het Smithsonian Institution, de belangrijkste verzameling musea en onderzoekscentra van het land. Deze uitgestrekte open ruimte wordt vaak de 'voortuin van Amerika' genoemd. Het heeft gediend als het podium voor enkele van de meest cruciale momenten in de geschiedenis van het land, van presidentiële inauguraties tot massale vreedzame protesten en vieringen. Vanaf deze hoogte ziet de Mall eruit als een weelderig groen tapijt dat de verschillende takken van de overheid en de instellingen voor cultuur en wetenschap met elkaar verbindt. De indeling benadrukt de toegankelijkheid van de overheid voor het volk en biedt een openbare ruimte waar burgers samen kunnen komen. U kunt het opvallende gebrek aan wolkenkrabbers zien, een resultaat van lokale regelgeving wat betreft bouwhoogtes die ervoor zorgt dat het monument het hoogste bouwwerk in de stad blijft. De vrije zichtlijn vanaf hier naar de koepel van het Capitool was een belangrijk kenmerk van het oorspronkelijke ontwerp van de stad, waardoor het wetgevende hart van het land zichtbaar bleef en verbonden bleef met de monumenten van zijn grootste leiders.

Mack Male from Edmonton, AB, Canada · CC BY-SA 2.0

De puntige top van het monument staat bekend als het pyramidion. Op de top bevindt zich een kleine, vierzijdige kap gemaakt van 100 ounce aluminium. Tegenwoordig is aluminium heel gewoon, maar in 1884 was het een ongelooflijk zeldzaam en kostbaar metaal dat evenveel kostte als zilver. Vanwege de zeldzaamheid werd de top tentoongesteld bij Tiffany's in New York City voordat deze werd geplaatst, waardoor nieuwsgierige voorbijgangers over de absolute top van wat het hoogste bouwwerk ter wereld zou worden konden 'stappen'. Deze aluminium kap dient ook als bliksemafleider om het metselwerk te beschermen. Als u goed naar de bovenste stenen van het pyramidion kijkt, ziet u wellicht bewijs van meer recente geschiedenis. In 2011 trof een zeldzame aardbeving met een kracht van 5,8 de regio, wat zichtbare scheuren in deze stenen veroorzaakte. Het monument was enkele jaren gesloten terwijl gespecialiseerde werkers langs de zijkanten naar beneden abseilden om de schade te herstellen en de structuur te verstevigen. Deze punt is het laatste stukje van de 40 jaar durende puzzel, het punt waar het enorme gewicht van de onderste stenen eindelijk de lucht ontmoet. Het blijft een centraal punt voor de stad, dat het eerste licht van de dageraad en de laatste zonnestralen van de zonsondergang opvangt.

Photo: OmahaMH · CC BY-SA 3.0

Terwijl de lift afdaalt, verandert de verlichting om een verborgen kenmerk van het interieur van het monument te onthullen. In de muren zijn 194 gedenkstenen ingebed. Deze werden geschonken door verschillende staten, steden en maatschappelijke organisaties als een 'eerbetoon van de wereld' aan het karakter van George Washington. Tijdens de afdaling vertraagt de lift zodat u een glimp kunt opvangen van deze diverse markeringen. U ziet wellicht de stenen voor Oklahoma, Colorado en Texas, elk met een eigen uniek ontwerp en typografie. Sommige stenen zijn eenvoudig en robuust, terwijl andere voorzien zijn van ingewikkeld steenhouwwerk of symbolen die de regio's vertegenwoordigen waar ze vandaan kwamen. Deze stenen waren een manier voor verschillende delen van de groeiende natie om zich tijdens de lange bouwperiode persoonlijk verbonden te voelen met het monument. Ze werden bijgedragen tijdens zowel de eerste als de tweede bouwfase, wat betekent dat sommige al meer dan 150 jaar in het donkere interieur verblijven. Deze interne galerij transformeert het monument van een massieve stenen zuil in een gezamenlijk project, waarbij bijna tweehonderd verschillende groepen hun permanente stempel drukten ter ere van de eerste president. Het is een lappendeken van geschiedenis die alleen degenen die in het monument zijn kunnen zien.

USDAgov · Public domain