London EyeAudiogids

Welkom bij een van de meest herkenbare bouwwerken ter wereld. De London Eye domineert de South Bank van de rivier de Theems en torent 135 meter boven het water uit, wat een uitzicht over de hoofdstad biedt dat voorheen ongekend was. Oorspronkelijk bedacht door de architecten David Marks en Julia Barfield als een tijdelijk monument om de komst van het nieuwe millennium te vieren, opende het op 31 december 1999 officieel zijn deuren—of beter gezegd, zijn capsules—voor het publiek. Ten tijde van de voltooiing droeg het de titel van hoogste openbare uitkijkpunt ter wereld, een onderscheiding die het tot 2013 behield. Hoewel er aanvankelijk een bouwvergunning voor slechts vijf jaar was verleend, zorgde de enorme populariteit er al snel voor dat het een vaste waarde werd in de skyline van Londen. Vandaag de dag dient het als een symbool van het moderne Londen, waarbij geavanceerde techniek wordt gecombineerd met de historische achtergrond van de stad. Terwijl u aan de voet ervan staat, kunt u de enorme schaal van de witte staalconstructie echt waarderen; een project dat is geëvolueerd van een millenniumviering naar een bepalend kenmerk van de architectonische identiteit van het Verenigd Koninkrijk. Het heeft miljoenen bezoekers ontvangen en is daarmee de populairste betaalde toeristische attractie van het land geworden.

Photo: Cnbrb · Public domain

Een van de belangrijkste redenen waarom bezoekers naar dit gigantische reuzenrad trekken, is het spectaculaire perspectief dat het biedt op het historische hart van Londen. Terwijl uw capsule aan de langzame stijging begint, is het Palace of Westminster de blikvanger van de skyline. Dit uitgestrekte meesterwerk in neogotische stijl ligt direct aan de overkant van de Theems en dient als ontmoetingsplaats voor zowel het Lagerhuis als het Hogerhuis. Vanuit deze hoogte kunt u de volledige architectonische omvang van het complex bewonderen, gedomineerd door de beroemde Elizabeth Tower, waarin de grote klok hangt die bekendstaat als Big Ben. Voordat de London Eye werd geopend, was zo'n helder, verhoogd uitzicht op deze monumenten voor het grote publiek vrijwel onmogelijk. Meer dan een eeuw lang zorgden de bouwvoorschriften in de hoofdstad ervoor dat de daken grotendeels aan het zicht onttrokken bleven. Dit unieke uitkijkpunt stelde mensen voor het eerst in generaties in staat om over de traditionele grenzen van de stad heen te kijken, waarbij de verfijnde details van de torenspitsen van het paleis en de ritmische stroom van de rivier, die al twee millennia de geschiedenis van Londen bepaalt, zichtbaar werden.

Photo: Cnbrb · Public domain

De London Eye is niet zomaar een reuzenrad; het is een baanbrekend staaltje techniek. Wat het uniek maakt, is dat het 's werelds hoogste vrijdragende observatierad is. In tegenstelling tot traditionele reuzenraden, die aan beide zijden van de naaf door torens worden ondersteund, wordt de Eye aan slechts één kant—de landzijde—vastgehouden door een massieve witte A-frameconstructie. Dit ontwerp zorgt voor een onbelemmerd uitzicht op de rivier voor de mensen in de capsules. De gehele constructie bereikt een totale hoogte van 135 meter en beschikt over een enorme velg met een diameter van 120 meter. Om dit enorme gewicht te dragen, is het A-frame diep in de grond verankerd, terwijl het wiel zelf op zijn plaats wordt gehouden door zware kabels die fungeren als de spaken van een fietswiel. Dit vrijdragende ontwerp was een gedurfde keuze die de grenzen verlegde van wat aan het begin van de eeuw mogelijk werd geacht in de stedelijke techniek. De enorme schaal van het A-frame, dat boven de rivier uitsteekt, getuigt van de innovatie die nodig was om zo'n stabiel en permanent monument in het hart van een drukke metropool te creëren.

Photo: Ahmedghn · CC BY-SA 4.0

De locatie van de London Eye is net zo belangrijk als het bouwwerk zelf. Het bevindt zich in het hart van de South Bank, een gebied dat de afgelopen decennia een dramatische transformatie heeft ondergaan. Vóór het millennium werd een groot deel van deze oever gekenmerkt door verwaarloosde industrieterreinen en pakhuizen. Het succes van de Eye diende als een belangrijke katalysator voor de wedergeboorte van het gebied, waardoor het veranderde in een vooraanstaand cultureel centrum vol theaters, galerieën en openbare ruimtes. Direct naast het rad ziet u het grote historische gebouw dat bekendstaat als County Hall. Ooit het hoofdkwartier van de lokale overheid van Londen, vervult het nu een veel meer publieksgerichte rol. Hier vindt u de ticketverkoop van de London Eye, evenals de meeslepende 4D-bioscoopervaring die vaak dient als opmaat naar de rit. De synergie tussen het moderne stalen rad en de Edwardiaanse barokarchitectuur van County Hall creëert een opvallend visueel contrast dat dit deel van de Theems definieert. De evolutie van de South Bank tot een levendige voetgangerszone is een direct gevolg van de ambitie die de Eye naar deze specifieke locatie bracht.

Photo: Ryan Hodnett · CC BY-SA 4.0

Let op het imposante gebouw naast het rad: dit is het historische County Hall. Het werd ontworpen in de Edwardiaanse barokstijl, opende in 1922 en diende vele jaren als het hoofdkwartier van de London County Council en later de Greater London Council. De uitgestrekte gevel aan de rivier en de grote stenen zuilen weerspiegelen het belang van het bestuurlijke werk dat ooit binnen deze muren werd verricht. Het verhaal van hoe de London Eye hier terechtkwam, is er een van ongelooflijke volharding. De architecten achter het project, het echtpaar David Marks en Julia Barfield, dienden hun ontwerp aanvankelijk in voor een prijsvraag voor een millenniummonument. Hoewel hun voorstel in eerste instantie werd afgewezen, geloofden ze zo sterk in het project dat ze hun eigen huis hypothekeerden om de aanvraag voor de bouwvergunning te financieren. Hun toewijding werd uiteindelijk beloond, wat leidde tot de creatie van het icoon dat u vandaag ziet. Nu heeft County Hall een nieuw doel gevonden: het huisvest het bezoekerscentrum van de London Eye, samen met diverse andere attracties en hotels. Het blijft een prachtig voorbeeld van burgerlijke architectuur uit het begin van de 20e eeuw en vormt een statig anker voor de moderne techniek van het observatierad.

Diego Delso · CC BY-SA 4.0

Zodra uw capsule het opstapperron verlaat, begint het landschap onder u zich op een nieuwe manier te ontvouwen. Direct onder het wiel liggen de Jubilee Gardens, een weelderig groen park dat een broodnodige verademing biedt in het centrum van de stad. Dit park werd oorspronkelijk aangelegd voor het zilveren jubileum van koningin Elizabeth II in 1977 en werd ingrijpend herontwikkeld als onderdeel van het London Eye-project. Er schuilt een fascinerende geschiedenis achter de grond waar u nu boven zweeft. Omdat de London Eye zo groot is, kon deze niet rechtopstaand worden gebouwd. In plaats daarvan werd het wiel horizontaal geassembleerd op enorme platforms die in de rivier de Theems dreven. Zodra de constructie voltooid was, moest deze in de uiteindelijke verticale positie worden gehesen. Dit was een uiterst traag proces; de ingenieurs hesen het 1.700 ton zware wiel met een snelheid van slechts 2 graden per uur totdat het zijn huidige stand bereikte. Als u vandaag in Jubilee Gardens staat, is het moeilijk voor te stellen welke complexe industriële operatie hier heeft plaatsgevonden om dit moderne wonder tot leven te wekken. Het park dient nu als een vredige ontmoetingsplek voor zowel de lokale bevolking als toeristen, omlijst door de draaiende capsules van de Eye.

fabiolah · CC BY 3.0

Als u tijdens de stijging naar het midden van het wiel kijkt, ziet u een complex netwerk van dunne stalen kabels. Hier wordt het ware vernuft van het ontwerp van de London Eye duidelijk. Ondanks het massieve uiterlijk is het wiel geen stijf, massief frame. Het werkt volgens hetzelfde principe als een gigantisch fietswiel. De velg wordt op zijn plek gehouden en perfect cirkelvormig gehouden door de spanning in deze kabels, in plaats van door een zware, massieve constructie. Deze hoogwaardige spankabels zijn ongelooflijk sterk, waardoor het wiel lichtgewicht en toch opmerkelijk stabiel blijft, zelfs bij harde wind vanaf de Theems. Door gebruik te maken van spanning in plaats van compressie, konden de architecten een constructie creëren die luchtig en transparant aanvoelt, wat passend is voor een observatiewiel. Elke kabel wordt nauwlettend in de gaten gehouden om ervoor te zorgen dat de spanning perfect in balans is, waardoor de belasting van de 32 capsules gelijkmatig over het hele frame wordt verdeeld. Dit skeletachtige ontwerp is een meesterwerk van moderne materiaalkunde, waardoor de constructie haar iconische uitstraling krijgt zonder de noodzaak van de logge steunpilaren die men bij traditionele reuzenraden ziet.

Ted Potters · Public domain

In het hart van de London Eye bevindt zich de centrale naaf, een constructie die staat voor een werkelijk internationale inspanning op het gebied van techniek. Hoewel de Eye een typisch Londens herkenningspunt is, was de bouw ervan een mondiale onderneming. Het hoogwaardige staal dat voor het frame werd gebruikt, kwam uit het Verenigd Koninkrijk, maar veel andere cruciale onderdelen waren afkomstig van over het hele Europese continent. De spankabels die het wiel cirkelvormig houden, werden in Italië vervaardigd, terwijl de uiterst nauwkeurige lagers die ervoor zorgen dat het wiel soepel draait, in Duitsland werden gemaakt. Zelfs het glas voor de observatiecapsules komt oorspronkelijk uit Frankrijk. Al deze onderdelen worden verbonden door de enorme centrale as. Dit ene onderdeel alleen al weegt honderden tonnen en is het draaipunt waar de gehele 1.700 ton zware constructie omheen draait. Deze samenwerking van Europese expertise was noodzakelijk om aan de extreme technische eisen van het project te voldoen. De naaf moet niet alleen het gewicht van de constructie dragen, maar ook de dynamische krachten van de wind en de beweging van de passagiers weerstaan. Het is een stil bewijs van wat er bereikt kan worden door internationale samenwerking en een gedeelde technische visie.

Ted Potters · Public domain

Als u goed kijkt naar het witte gietwerk van de hoofdsteunconstructie, vindt u een plaquette die een eerbetoon brengt aan de mensen en organisaties die verantwoordelijk zijn voor dit herkenningspunt. Het ontwerp wordt toegeschreven aan het architectenechtpaar David Marks en Julia Barfield, wiens visie en doorzettingsvermogen een inzending voor een prijsvraag tot werkelijkheid maakten. Hun naam is voor altijd verbonden aan deze constructie, die de oever van de Theems heeft veranderd. De plaquette benadrukt ook het mondiale karakter van de assemblage. Zo werd de enorme centrale as, die de kern vormt van de rotatie van het wiel, in Tsjechië gegoten door het bedrijf Škoda. Dit bedrijf, misschien beter bekend om zijn auto's, leverde de zware industriële expertise die nodig was om zo'n massief en nauwkeurig stalen onderdeel te smeden. De vermelding van deze informatie op de constructie zelf herinnert eraan dat de London Eye niet het product was van één enkel brein of één natie, maar een complex, multinationaal assemblageproject. Elke bout, kabel en gietstuk maakte deel uit van een nauwgezet gecoördineerde inspanning waarbij duizenden mensen in verschillende landen betrokken waren, die allemaal werkten aan het doel om voor het nieuwe millennium te openen.

sludgegulper · CC BY-SA 2.0

Een van de meest unieke aspecten van de ervaring in de London Eye is de manier waarop u instapt. In tegenstelling tot veel andere grote observatiewielen of traditionele kermisattracties, stopt de London Eye nooit echt. Het beweegt met een langzame, constante snelheid van ongeveer 26 centimeter per seconde. Dit tempo is zorgvuldig afgesteld zodat passagiers van alle leeftijden en met verschillende fysieke mogelijkheden comfortabel en zonder speciale hulp in en uit de bewegende capsules kunnen stappen. Deze continue beweging is een deel van wat de rotatie zo efficiënt en soepel maakt. Het zorgt voor een gestage stroom bezoekers, wat betekent dat de reis zelden volledig tot stilstand komt. Terwijl u op het platform stapt, versmelt u in feite met de rotatie van het wiel. De vloer van de opstapruimte en de vloer van de capsule zijn perfect op elkaar uitgelijnd, wat zorgt voor een naadloze overgang. Deze hoogwaardige manier van instappen is ontworpen om het aantal mensen dat van de ervaring kan genieten te maximaliseren, terwijl de reis van 30 minuten een rustige, ononderbroken glijvlucht blijft. Het is een subtiel maar essentieel onderdeel van de techniek waardoor de Eye elke dag duizenden bezoekers kan verwerken met een gevoel van rust en precisie.

Arpingstone at English Wikipedia · Public domain