Acrocorinthe Audiogids in het Nederlands

Acrocorinthe is een steile rots die ongeveer vijfhonderd vijfenzeventig meter boven de vlakte van Korinthe uittorent. De naam betekent Opper-Korinthe, en de oude stad lag aan de noordelijke voet ervan. George Forrest beschouwde het als de indrukwekkendste akropolis op het Griekse vasteland. De Korinthische tirannen Kypselos en zijn zoon Periander versterkten de rots in de zevende en zesde eeuw voor Christus voor het eerst. Na verloop van tijd groeiden de verdedigingswerken uit tot een volledige akropolis. De enige weg naar boven is een enkel slingerend pad, dat vanaf de stad beneden niet te zien is. De muren en poorten zijn verdeeld over drie niveaus, en de eerste poort staat op het laagste niveau. Het is een hoge, overwelfde boog, met daarboven een eenvoudig paneel. Oude bronnen vermelden dat er ooit een diepe gracht voor deze poort lag, waarover een beweegbare brug liep. Vanaf hier kon men een aanval vanuit centraal Griekenland of vanaf zee zien naderen.

Photo: Hadrianus · CC BY-SA 4.0

Ongeveer honderd meter hoger op de helling bereikt het pad een tweede gewelfde poort. De muur eromheen is groter dan de muur bij de eerste poort. Hoog in het hoge metselwerk boven de boog bevindt zich een klein venster. Voorbij de poort verandert de weg in een brede spiraal die tegen de rots omhoogklimt. De spiraal leidt naar de hoofdpoort van de citadel op het bovenste niveau.

Photo: Hadrianus · CC BY-SA 4.0

De bovenste citadel vormde de laatste van de drie verdedigingslinies. Er staat een vierkante toren naast een boogvormige deuropening, en een met keien geplaveid pad klimt ernaartoe. Vanaf ongeveer het jaar 350 bouwden de Byzantijnen het fort weer op. Justinianus voerde in de zesde eeuw herstelwerk uit, en in de twaalfde eeuw volgden er meer toevoegingen. Na verloop van tijd werd de citadel de zetel van de strategos. Hij was de militaire gouverneur van de provincie Hellas en later van de Peloponnesos. De muren omheinen het hele plateau, dat is opgesplitst in een westelijk en een oostelijk deel. In 1458 veroverde Mehmed de Tweede, de Veroveraar genoemd, het kasteel op de Byzantijnse verdediger Matthaios Asan.

Photo: George E. Koronaios · CC BY-SA 4.0

Na de Ottomanen veroverden de Venetianen het kasteel in 1687. Zij repareerden het en gaven het de vorm die het vandaag de dag heeft. Enkele kanonnen op de rots worden toegeschreven aan die laatste Venetiaanse periode, onder Francesco Morosini. Eén daarvan draagt het jaartal 1670. Het kanon dat tussen twee stenen muren ligt, vermeldt geen datum, dus dat kan niet aan die periode worden gekoppeld. Buiten de muren glooien heuvels omlaag richting de vallei. In 1715 belegerden de Ottomanen het kasteel en namen het in.

Άρτεμις Ντούζου · CC BY-SA 4.0

Doordat het fort boven de Landengte van Korinthe uittorende, sloeg het vijanden af die de Peloponnesos over land probeerden binnen te komen. Dat maakte de rots tot een laatste verdedigingslinie in zuidelijk Griekenland, die keer op keer werd gebruikt. In de Hellenistische periode was het een van de ‘Ketenen van Griekenland’, drie vestingen die de Griekse stadstaten onder Macedonische controle hielden. De andere waren Demetrias en Chalcis. De Macedoniërs hadden de muren in de vierde eeuw voor Christus gerepareerd en versterkt. Vanaf een van de hogere niveaus van de rots reikt het uitzicht over de Golf van Patras en de Golf van Korinthe. Het omvat ook de zuidelijke kusten van centraal Griekenland. Aan de overkant van het water rijzen met sneeuw bedekte bergen op, en steden flankeren de kustvlakte eronder. Verder weg reikt de westelijke Saronische Golf richting Salamis en Aegina.

Photo: George E. Koronaios · CC BY-SA 4.0

Een kleine stenen kapel draagt de naam Agios Dimitrios. Ze heeft een pannendak en een houten deur, en een ruw pad leidt erheen langs een muur van gestapelde stenen. Oudere verslagen maken melding van een kapel van de profeet Elias te midden van de overblijfselen op de rots, en het is niet duidelijk of dit dat gebouw is. De rest van de rots bevat ruïnes van oudere torens, ondergrondse gangen, putten, voorraadkamers en cisternen. Vele generaties mensen hebben aan deze bouwwerken gewerkt door ze te bouwen, af te werken en te herstellen.

Photo: Chris06 · CC BY-SA 4.0

Sultan Ahmed de Derde gaf de opdracht voor deze moskee, die tegenwoordig grotendeels in ruïnes ligt. Het Ottomaanse bewind dat deze moskee bouwde, eindigde in de oorlog van de jaren twintig van de negentiende eeuw. Griekse strijders hielden de burcht vanaf 1821 bezet. In juli 1822 heroverde Dramali Pasja de burcht zonder slag of stoot, omdat de verdedigers al vertrokken waren. Na zijn nederlaag in de Slag bij Dervenakia keerde Dramali terug naar Acrocorinthe. Hij stierf daar enkele maanden later, terwijl hij langzaam wegkwijnde. Een overgaveverdrag werd ondertekend in oktober 1823. De Ottomaanse manschappen bleven totdat er een inventarisatie was gemaakt van de goederen die aan de Grieken zouden overgaan. Op het feest van Sint-Demetrius trok het garnizoen zich eindelijk terug. Driehonderd Turks-Albanese soldaten droegen de rots over aan de Grieken. Zestig vrouwen gingen met hen mee.

Photo: Iolchos07 · CC BY-SA 4.0

De watercisterne die tegenwoordig bekendstaat als de Dragonera is, volgens de schrijver Pausanias, de antieke Peirene. De bron ligt binnen de omringende muren van de rots, en deze wordt nu de bovenste Peirene genoemd. Deze smalle treden behoren naar verluidt tot dat brongebied. Ze klimmen omhoog tussen hoge muren, met een metalen leuning langs de ene kant en daglicht dat te zien is aan de bovenkant.

Mark Landon (User:Choliamb) · CC BY 4.0

Asopus, een riviergod, was op zoek naar zijn dochter Aegina, die Zeus had geschaakt. Sisyphus wist waar ze was. Hij zou dat alleen onthullen als hem een bron op de rots werd gegeven, en Asopus gaf hem er een, luidt de legende. Een donkere, door stenen muren omgeven ruimte heeft een centrale zuil, water op de vloer en licht dat naar binnen valt via openingen van boven. Een betrouwbare watervoorziening op een kale rots was geen kleinigheid, en dat hielp het fort te fungeren als een bolwerk waarop men kon vertrouwen.

Photo: Zde · CC BY-SA 4.0

Het hoogste punt van de rots bood ooit plaats aan een tempel voor Aphrodite, de beschermgodin van Korinthe. Volgens een mythe gaf de zonnegod Helios de rots zelf aan haar. De tempel werd gebouwd in de vijfde eeuw voor Christus, en het was een relatief klein gebouw. Van de heiligdommen van de godin in de stad was dit op de top het beroemdste. Binnen stond een standbeeld van Aphrodite in harnas, dat een schild voor zich hield als een spiegel.

Photo: Vanbasten 23 · CC BY-SA 3.0