Itsukushima ShrineAudiogids

Welkom bij een van Japans meest vereerde landschappen. Terwijl u voor deze imposante stenen poort, of torii, staat, steekt u een symbolische drempel over. In de Shinto-traditie scheidt een torii de wereldse wereld van het heilige rijk van de kami, of godheden. Dit specifieke eiland werd als zo heilig beschouwd dat er eeuwenlang een strikt 'Heilig Taboe' werd gehandhaafd. Tot het einde van de 19e eeuw waren geboorten en sterfgevallen op deze grond strikt verboden. Aanstaande moeders moesten naar het vasteland vertrekken naarmate hun uitgerekende datum naderde, en terminaal zieken werden weggebracht om ervoor te zorgen dat de rituele zuiverheid van het eiland nooit in gevaar kwam door de waargenomen vervuiling van bloed of dood. Zelfs vandaag de dag zijn er geen begraafplaatsen op Miyajima. Dit stenen bouwwerk dient als een stille herinnering aan die oude wetten. Let op de verweerde textuur van de pilaren, die standvastig blijven tegen de zeelucht. Door erdoorheen te lopen, betreedt u een ruimte waarvan men gelooft dat natuur en het goddelijke in perfecte, ongestoorde harmonie bestaan.

Photo: Fg2 · Public domain

Terwijl u het terrein verkent, zult u ongetwijfeld de beroemde herten van het eiland tegenkomen. Eeuwenlang hebben deze dieren naast de schrijn geleefd, vrij zwervend door de beboste hellingen en langs de waterkant. In het Shinto-geloof worden herten beschouwd als 'Shinroku', of goddelijke boodschappers, die vooral worden geassocieerd met de godheden van de Kasuga-schrijn in Nara, maar hier met soortgelijke toewijding worden gerespecteerd. Omdat men geloofde dat ze dienaren van de goden waren, werden ze generaties lang beschermd, wat heeft geleid tot de opmerkelijk tamme populatie die u vandaag ziet. Hoewel ze vriendelijk kunnen lijken en vaak bezoekers benaderen op zoek naar een snack, is het belangrijk om te onthouden dat het wilde dieren zijn, geen huisdieren. Ze kunnen behoorlijk volhardend zijn als ze voedsel ruiken of een papieren kaart zien die eruitziet als een smakelijke traktatie. Behandel ze alstublieft met respect en houd een veilige afstand, vooral als u kinderen bij u heeft. Ze rustig door het oude schrijncomplex zien bewegen, voegt een levende, ademende laag toe aan de spirituele sfeer die dit eiland al meer dan een millennium definieert.

Photo: Immanuelle · CC BY 4.0

De Grote Torii, die oprijst uit de wateren van de Binnenzee van Seto, is misschien wel het beroemdste gezicht van heel Japan. De huidige vorm is de erfenis van de 12e-eeuwse krijgsheer Taira no Kiyomori. In 1168 probeerde Kiyomori de bestaande schrijn te transformeren tot een spectaculair 'paleis op zee' om de immense maritieme macht en rijkdom van de Taira-clan te tonen. De poort is ongeveer 15 meter hoog en geschilderd in een briljant vermiljoen—een kleur waarvan in de Shinto-traditie wordt geloofd dat deze boze geesten afweert en beschermt tegen verval. De magie van dit ontwerp is het meest zichtbaar tijdens vloed, wanneer de zee naar binnen stroomt om de basis te bedekken, waardoor het enorme bouwwerk gewichtloos op het wateroppervlak lijkt te drijven. Deze visionaire architectuur was bedoeld om het mythische onderwaterpaleis van de Drakenkoning te vertegenwoordigen, waarbij de kloof tussen het aardse rijk en de goddelijke geesten van de oceaan wordt overbrugd. Het dient als een majestueuze toegangspoort voor de geesten die uit de zee arriveren en verwelkomt hen in het heilige hart van het schrijncomplex.

Photo: Butch · CC BY-SA 4.0

Wanneer het tij zich terugtrekt, kunt u tot aan de basis van de Grote Torii lopen en de ware schaal ervan waarderen. Opmerkelijk genoeg is de poort niet diep in de zeebodem begraven of ondersteund door complexe fundamenten. In plaats daarvan behoudt het zijn stabiliteit door puur gewicht en ingenieuze techniek. De vier kleinere steunpilaren, 'chigira-bashira' genoemd, zorgen voor een brede basis, maar het echte geheim ligt in de bovenste dwarsbalk. Dit horizontale gedeelte is hol en gevuld met ongeveer zeven ton aan stenen. Deze interne ballast verlaagt het zwaartepunt en fungeert als een anker dat de poort zelfs tijdens tyfoons of krachtige stormvloeden rechtop houdt. De hoofdpilaren zijn vervaardigd van rotbestendige kamferbomen, geselecteerd vanwege hun natuurlijke weerstand tegen rot en insecten in deze barre zoutwateromgeving. Het bouwwerk dat u vandaag ziet, dateert uit 1875, hoewel het het exacte ontwerp volgt dat eeuwen eerder werd vastgesteld. Let op de dikke, verweerde textuur van het hout aan de basis, dat regelmatig wordt onderhouden om de ritmische eb en vloed van de getijden te weerstaan die zijn bestaan al generaties lang bepalen.

Bernard Gagnon · CC BY-SA 3.0

Dit stenen bekken is waar de fysieke en spirituele reis naar de schrijn echt begint. In het Shinto is zuiverheid van het grootste belang, en het ritueel van 'temizu' is een verplichte daad van zuivering voor iedereen die naar binnen gaat. Om dit uit te voeren, gebruikt u een van de verstrekte houten pollepels. Neem eerst de pollepel in uw rechterhand en giet water over uw linkerhand. Wissel daarna de pollepel naar uw linkerhand om uw rechterhand te wassen. Breng tot slot de pollepel terug naar uw rechterhand, giet een kleine hoeveelheid water in uw komvormige linkerhandpalm en gebruik dit om uw mond te spoelen—drink nooit rechtstreeks uit de pollepel zelf. Al het resterende water mag langs de steel van de pollepel lopen terwijl u deze rechtop houdt, waardoor deze wordt gereinigd voor de volgende persoon. Deze eenvoudige handeling gaat niet over hygiëne in de moderne zin; het is een symbolische wegwassing van spirituele onzuiverheden die in de buitenwereld zijn verzameld. Pas na het voltooien van dit ritueel wordt u geacht klaar te zijn om de houten gangen te betreden en uzelf voor de aanwezige godinnen te presenteren.

Photo: Fg2 · Public domain

Let op de 'onusa' die hier staat—houten staven bekroond met witte, zigzagvormige papieren slingers. Dit zijn niet louter decoratieve voorwerpen; het zijn vitale instrumenten in de Shinto-liturgie. Tijdens zuiveringsceremonies zwaait een priester de onusa over individuen, offers of nieuwe gebouwen in een ritmische, vegende beweging. Men gelooft dat dit gebaar spirituele onzuiverheden opvangt en verwijdert, net zoals een bezem stof wegveegt. Deze focus op rituele reiniging sluit direct aan bij de historische wetten van het eiland tegen bloed en dood. Omdat de schrijn boven de zee is gebouwd, werden de stromende getijden traditioneel gezien als een natuurlijke manier om eventuele aanhoudende vervuiling weg te wassen, waardoor het heilige terrein in een staat van eeuwige frisheid bleef. De witte kleur van het papier symboliseert het hoogste niveau van zuiverheid en de aanwezigheid van het goddelijke. Het zien van deze staven herinnert ons eraan dat voor de beoefenaars van het Shinto het onderhoud van spirituele reinheid een constant, actief proces is dat nodig is om in de gunst te blijven bij de geesten die dit eiland bewonen.

Tomi MГ¤kitalo · CC BY-SA 3.0

Dit grote bouwwerk is de Marodo-jinja, de belangrijkste van de hulpschrijnen in Itsukushima. De naam 'Marodo' vertaalt zich naar 'gast', en het is gewijd aan vijf specifieke godheden die als bezoekers van het eiland worden beschouwd. Volgens het traditionele protocol zouden pelgrims en priesters hier eerst stoppen om groeten aan te bieden voordat ze doorgingen naar het hoofdheiligdom. Neem even de tijd om de architectuur te waarderen, die de Shinden-zukuri-stijl weerspiegelt. Deze esthetiek was typerend voor de grote paleizen die meer dan duizend jaar geleden door de aristocratie uit de Heian-periode werden bewoond. Kenmerken van deze stijl zijn onder meer de verhoogde houten vloeren, open gangen en de manier waarop het gebouw naadloos lijkt te integreren met het omringende water. Door dit paleisachtige ontwerp te gebruiken, wilden de bouwers de godheden eren als nobele gasten van de hoogste rang. De vermiljoenrode pilaren en witte muren vormen een opvallend contrast met de donkere rieten daken, wat de verfijnde wereld van het 12e-eeuwse hof oproept die Taira no Kiyomori hier op deze heilige kustlijn probeerde na te bootsen.

Giovanni Boccardi · CC BY-SA 3.0 igo

Boven het schrijncomplex torent de Gojunoto, of pagode met vijf verdiepingen, uit. Gebouwd in 1407, is het ongeveer 27 meter hoog en een prachtig voorbeeld van architectuur uit de Muromachi-periode. Hoewel Itsukushima in de eerste plaats een Shinto-locatie is, weerspiegelt deze pagode de historische lange periode waarin Shinto- en boeddhistische overtuigingen diep met elkaar verweven waren in Japan. Het ontwerp is uniek voor zijn tijd en combineert met succes traditionele Japanse elementen met Zen-boeddhistische invloeden die uit het vasteland van China werden geïmporteerd. Kijk goed naar de dakranden; ze worden ondersteund door ingewikkelde houten beugels waardoor de structuur tijdens de aardbevingen die in de regio gebruikelijk zijn, enigszins kan buigen. Eeuwenlang heeft het briljante rode silhouet gediend als een vitaal herkenningspunt voor zeelieden die door de lastige wateren van de Binnenzee van Seto navigeerden, wat hun aankomst op het heilige eiland signaleerde. Hoewel het interieur zelden toegankelijk is voor het publiek, blijft de pagode een krachtig visueel anker voor het hele landschap, dat de beboste berg en de drijvende schrijn beneden met elkaar verbindt.

Photo: そらみみ · CC BY-SA 4.0

Terwijl u langs deze overdekte gangen loopt, kijkt u eens naar de vloer onder uw voeten. U merkt misschien dat de houten planken niet strak op elkaar aansluiten; in plaats daarvan zijn er kleine, opzettelijke openingen tussen elke plank. Dit is geen teken van ouderdom of slecht vakmanschap, maar een briljante technische oplossing voor de uitdagingen van het bouwen boven de zee. Tijdens vloed of zware stormen stijgt het water onder de gangen op. Zonder deze openingen zouden de opgesloten lucht en de opwaartse kracht van de golven enorme druk op de vloer uitoefenen, waardoor het hele bouwwerk mogelijk van zijn pilaren zou worden getild en weggespoeld. De ruimtes tussen de planken laten water en luchtdruk vrij ontsnappen, waardoor het drijfvermogen wordt geneutraliseerd en de loopbruggen stabiel blijven. Deze gangen strekken zich uit over bijna 300 meter en verbinden de verschillende hallen van de schrijn tot één samenhangend geheel. Elke pilaar en balk is geschilderd met een beschermend vermiljoen, zodat het hout de constante blootstelling aan zoute lucht en vocht overleeft terwijl het zijn vorstelijke uiterlijk behoudt.

Photo: 大阪 · CC BY-SA 3.0

Deze stapels met stro omwikkelde vaten, bekend als 'kazaridaru', zijn een veelvoorkomend en kleurrijk gezicht bij grote Shinto-schrijnen. Ze zijn gevuld met sake, of rijstwijn, geschonken door lokale brouwers als offer aan de godheden. In de Shinto-traditie bestaat er een diepe band tussen de teelt van rijst—het basisvoedsel van het Japanse leven—en het goddelijke. Sake wordt beschouwd als een brug naar de goden, en het aanbieden ervan is een manier om dankbaarheid te uiten voor een succesvolle oogst of om te bidden voor toekomstige welvaart en veilige maritieme reizen. Tijdens belangrijke festivals worden deze vaten geopend en wordt de sake gedeeld onder de deelnemers in een ritueel dat een gezamenlijke maaltijd tussen mensen en de geesten symboliseert. De levendige etiketten op de vaten bevatten vaak de namen van de brouwerijen en traditionele motieven. Hoewel de vaten die hier worden tentoongesteld om praktische redenen vaak leeg zijn, dienen ze als een krachtig visueel symbool van de voortdurende relatie tussen de moderne gemeenschap en de oude tradities van Itsukushima.

Photo: Immanuelle · CC BY 4.0