Zamek w Alanii Audioprzewodnik po polsku

Zamek w Alanii wznosi się na skalistym półwyspie około dwieście pięćdziesiąt metrów nad Morzem Śródziemnym. Morze chroni go z trzech stron. Cały kompleks zajmuje około dziesięciu hektarów i dziś jest muzeum na wolnym powietrzu. Po stronie lądowej, zwanej Ehmedek, w murze z blankami znajduje się nisko osadzone, łukowe przejście z żelazną bramą. W 2009 roku miejscy urzędnicy złożyli wniosek o wpisanie Zamku w Alanii i Tersane na listę światowego dziedzictwa UNESCO, a w tym samym roku obie te lokalizacje zostały wpisane na listę informacyjną.

Photo: Dosseman · CC BY-SA 4.0

Mówi się, że te duże, zgrubnie ciosane bloki są pozostałościami hellenistycznej twierdzy Korakesion. Okres hellenistyczny to nazwa epoki kultury greckiej w basenie wschodniego Morza Śródziemnego po Aleksandrze Wielkim. Rzędy kamieni pną się wzdłuż wąskiej, schodkowej ścieżki. Historia zaczyna się od piratów. W drugim wieku przed naszą erą wojownicy pirata o imieniu Tryfon założyli tu osadę i nazwali ją Korakesion. Rzymian niepokoiła działalność piratów we wschodnim basenie Morza Śródziemnego. Zdobyli zamek w latach 64–65 przed naszą erą.

Gottfried Hoffmann -… · CC BY 3.0

Kopułowy budynek na pierwszym planie to meczet, a jego wysoki minaret wznosi się obok kopuły. Za nim współczesne miasto pokrywa zbocza, a po prawej stronie otwiera się zatoka. Po Seldżukach zamek i otaczająca go osada przeszły kolejno w ręce Karamanidów, a następnie Mameluków. Ostatecznie podbił go Sulejman Pierwszy.

Photo: Pharaoh han · CC BY 3.0

Gdy Imperium Osmańskie zaprowadziło na tym terenie pokój, zamek przestał pełnić wyłącznie funkcje obronne. W dziewiętnastym wieku wewnątrz murów wzniesiono liczne wille. Ten kamienny dom, z drewnianym piętrem wspartym na wspornikach, jest przykładem budownictwa, jakie wtedy powstawało. Jego górne okna mają okiennice i drewniany balkon. Okna zasłaniają kraty, a na poziomie gruntu znajdują się niebieskie drzwi.

Photo: Dosseman · CC BY-SA 4.0

Rząd łukowych wnęk wyznacza brukowaną uliczkę wewnątrz murów. Mury są mieszanką cegły i kamienia, z ciemnymi zagłębieniami za każdym łukiem. Nazwa, którą tu podano, to arasta, słowo, które w miastach osmańskich zazwyczaj oznacza zadaszony rząd sklepów. Nic z tego, co tu widać, nie wskazuje na to, do czego służyły te sklepienia. Bluszcz i inna zieleń porastają teraz szczyty łuków.

Photo: Dosseman · CC BY-SA 4.0

Mury wytyczono jako jedną zaplanowaną linię. Linia biegnie od Ehmedeku obok cytadeli. Okrąża Przylądek Cilvarda i kończy się przy Czerwonej Wieży koło portu. Szary kamień wieńczą tu blanki, a wzdłuż niego ciągnie się brukowana ścieżka. Ogółem mur ciągnie się na długości sześciu i pół kilometra. Liczby wież różnią się. Jedno liczenie podaje sto czterdzieści wież. Inne podaje osiemdziesiąt trzy wieże, a także liczy sto czterdzieści bastionów. Większość zamku pochodzi z trzynastego wieku, za panowania Seldżuków.

Cobija · CC0

Cytadela na szczycie półwyspu to miejsce, w którym seldżucki sułtan Alaeddin Keykubad Pierwszy kazał zbudować swój pałac. Zdobył miasto w latach 1220–1221, a zamek wraz z miastem dołączył wówczas do państwa seldżuckiego. Zamek ukończono w 1226 roku. Nazywano go również Zamkiem Alaiye. Dzisiaj wewnątrz murów leży trawiasty dziedziniec, z wysokimi kamiennymi licami i umieszczonymi w nich wnękami łukowymi. Żelazna brama osadzona jest w ceglanej ramie na jednym końcu dziedzińca.

Photo: Dosseman · CC BY-SA 4.0

Miasto wewnątrz tych murów potrzebowało wody, dlatego w średniowieczu zbudowano w ich obrębie cysterny, aby ją zapewnić. Liczby tych cystern różnią się. Jedno liczenie mówi o czterystu. Inne mówi o około tysiącu dwustu. Niektóre z nich są nadal w użyciu. Przez cytadelę biegną również długie sklepienia łukowe, oświetlone przez otwory wzdłuż jednego z boków.

Photo: Dosseman · CC BY-SA 4.0

Seldżucką cytadelę zbudowano na pozostałościach starszych fortyfikacji bizantyjskich i rzymskich. Ta ruina jest identyfikowana jako kościół bizantyjski. Bizantyjski odnosi się do greckojęzycznego cesarstwa chrześcijańskiego wschodniego świata rzymskiego. Mury z kamienia i gruzu wznoszą się wokół otworów łukowych. Na górze zakrzywiony fragment może być tym, co zostało z kopuły. Wokół jej podstawy rosną teraz trawa i luźne kamienie.

Photo: Dosseman · CC BY-SA 4.0

Mur dociera tu do Przylądka Cilvarda, gdzie biegnie samą krawędzią klifu. Kamienną konstrukcję wieńczą blanki, a na zboczu poniżej gęsto rosną zarośla i sosny. W oddali skaliste ostrogi wychodzą w morze. Stroma skała opada prosto do wody.

Photo: Dosseman · CC BY-SA 4.0