Meteora Audiogids in het Nederlands

Het klooster van Sint-Nicolaas van Badova werd rond 1400 gesticht in een grot in de rots van Badova. De steen erboven steekt uit als een grote kap, en de bouwers pasten hun muren in de holte daaronder. Houten balkons steken uit de gevel, elk voorzien van een leuning. Deuropeningen bevinden zich in diepe schaduw. Meer dan vijf eeuwen lang diende het als klooster. In 1943, tijdens de Tweede Wereldoorlog, bombardeerden de Duitsers het. Tegenwoordig is het niet meer in gebruik en liggen delen ervan in puin. Een reeks ladders die door drie grotten voert, leidt naar de ruïnes aan de zuidwestelijke rand van de rotsen van Meteora.

Photo: Falk2 · CC BY-SA 4.0

Het gebouw hier lijkt in een spleet tussen twee rotswanden geperst. De stenen verdiepingen rijzen boven elkaar uit. Balkons klimmen langs de smalle richel omhoog als sporten op een ladder. Waar de rots zo smal is, klimt het gebouw in plaats van zich uit te breiden.

Photo: Falk2 · CC BY-SA 4.0

De kluis van de Heilige Gregorius de Theoloog werd gesticht in de veertiende eeuw, en de ruïnes ervan bevinden zich op de rots van Pyxari. De kluizenaars leefden in holten en scheuren in de steen, sommige wel vijfhonderdvijftig meter boven de vlakte. Hier zijn houten balken in de horizontale spleten van de rots gewrongen. Andere balken zitten in lagere gaten, en planken die daarop zijn gelegd vormen een vloer. Stijlen reiken vanaf de richels naar beneden. Het is niet duidelijk wanneer het houtwerk is aangebracht. Een smalle ladder klimt langs de laagste richel omhoog.

Photo: Falk2 · CC BY-SA 4.0

De Adrachti-rots is een slanke rotsnaald, aan beide kanten geflankeerd door grotere kliffen. Vanwege haar lange, dunne vorm wordt ze soms de Spil genoemd. De top bevindt zich net onder de vijfhonderd meter boven de zeespiegel. De steen begon als modder, zand en kiezels die stromen naar een delta aan de rand van een meer brachten. Miljoenen jaren lang verhardden die afzettingen tot een gesteente dat conglomeraat wordt genoemd, een mengsel van kiezels en zand. Ongeveer zestig miljoen jaar geleden duwden aardbewegingen de grond omhoog tot een hoog plateau. De dikke zandsteenlaag barstte langs vele verticale breuklijnen, wat breuken in de rots zijn. Water, wind en extreme temperaturen sleten de pilaren vervolgens langs die scheuren weg. Dit patroon van rots en verwering is beperkt tot een relatief klein gebied binnen de omliggende bergen.

Falk2 · CC BY-SA 4.0

Sint-Joris van Mandila is een grot hoog in een steile grijze klif, ongeveer dertig meter boven de grond. De grot is ongeveer vijftien meter lang. In het midden reikt deze vier tot vijf meter terug in de rots, onder de overkapping. Een smalle richel loopt langs de monding. De geschiedenis is onzeker. Het kan een van de vier kloosters zijn geweest die rond 1367 werden gesticht door Neilos, de prior van de skete van Stagoi. Het kan ook de grot zijn die bekendstaat als de Grot van Archimandriet Makarios, vlak bij Pigadion. De voet van de rots is gemakkelijk te bereiken vanuit Kastraki, maar er is klimwerk nodig om de grot zelf te bereiken.

Photo: Falk2 · CC BY-SA 4.0

Langs de smalle rand bij de opening van deze grot hangen hoofddoeken in felle kleuren. Ze heten mandilia en worden volgens de traditie bij de ingang van de grot opgehangen. Een doek ophangen bij een heilige plek is een eenvoudige manier om een offer te brengen. Boven de doeken staat een figuur, klein afstekend tegen de grijze steen.

Falk2 · CC BY-SA 4.0

De Rots van de Heilige Geest, of in het Grieks Agio Pneuma, is een lange, smalle zuil waarvan de top vlakbij het midden omhoogrijst. Aan de voet ervan staan huizen dicht bij elkaar. Er liggen meerdere plekken op, en niet slechts één. Daar vindt u de ruïnes van een klooster met dezelfde naam, een spleet in de rotsen die bekendstaat als de Monnikengevangenis, en de grot van Sint-Joris van Mandila. Stylos Stagon, een rotspilaar, maakt eveneens deel uit van hetzelfde complex.

Photo: Falk2 · CC BY-SA 4.0

Een stenen pad leidt omhoog naar een witgekalkte muur en een turquoise deur, tegen de klif geplaatst. Het pad werd in de rots zelf uitgehouwen. De kerk aan het einde ervan is bewaard gebleven, hoewel de muurschilderingen volledig zijn vervallen. Het altaar en de sacristie zijn in de steen uitgehouwen. Vlak binnen de ingang is een grafkist in de rots uitgehouwen, waar een geestelijke begraven ligt. Een geschilderd blauw kruis markeert de steen naast de deur. Twee regenbakken bij het heiligdom vingen regenwater op.

Photo: Falk2 · CC BY-SA 4.0

De Monnikengevangenis bevindt zich in een lange, verticale rotsspleet aan de oostkant van de Heilige Geest-rots. Rotswanden sluiten het aan beide kanten in. De plek staat ook bekend als Oglas en soms als de Nonnengevangenis. De Griekse naam gebruikt het woord voor monniken, wat de naam Nonnengevangenis een beetje vreemd maakt. Waarom de plek deze namen kreeg, is nog onduidelijk. Deze plek zou ook de Grot van Neophytos kunnen zijn. Die naam is verbonden met de kloosters op de Dupiani-rots, de volgende stop.

Photo: Falk2 · CC BY-SA 3.0

Een houten ladder is in deze smalle spleet bevestigd en rijst op tussen twee stenen muren. De spleet is zo nauw dat het hout een groot deel van de opening vult. Palen zijn tegen de rots geklemd en sporten lopen er dwars overheen, trede voor trede. Boven de ladder versmalt de spleet en wordt het donker.

Photo: Falk2 · CC BY-SA 4.0