Meteory Audioprzewodnik po polsku

Klasztor Świętego Mikołaja z Badova założono około 1400 roku w jaskini w skale Badova. Kamień nad nim zwisa niczym wielki kaptur, a budowniczowie dopasowali swoje mury do wnęki poniżej. Drewniane balkony wystają z jego fasady, każdy z poręczą. Wejścia kryją się w głębokim cieniu. Przez ponad pięć stuleci służył jako klasztor. W 1943 roku, podczas drugiej wojny światowej, Niemcy go zbombardowali. Dziś jest nieczynny, a jego części leżą w ruinie. Ciąg drabin przechodzący przez trzy jaskinie prowadzi do ruin na południowo-zachodnim skraju skał Meteorów.

Photo: Falk2 · CC BY-SA 4.0

Budynek wygląda tu tak, jakby wciśnięto go w szczelinę między dwiema ścianami skały. Jego kamienne kondygnacje wznoszą się jedna nad drugą. Balkony pną się w górę wąskiej półki skalnej niczym szczebelki drabiny. Tam, gdzie skała jest tak wąska, budynek raczej pnie się w górę, niż rozszerza.

Photo: Falk2 · CC BY-SA 4.0

Pustelnia Świętego Grzegorza Teologa została założona w czternastym wieku, a jej ruiny spoczywają na skale Pyxari. Jej pustelnicy żyli we wnękach i szczelinach w kamieniu, niektórzy aż pięćset pięćdziesiąt metrów nad równiną. Tutaj drewniane belki są wciśnięte w poziome szczeliny skały. Inne belki tkwią w otworach niżej, a ułożone na nich deski tworzą podłogę. Z półek sięgają w dół słupy. Nie jest jasne, kiedy zamontowano te belki. Smukła drabina mija najniższą półkę.

Photo: Falk2 · CC BY-SA 4.0

Skała Adrachti to smukła kamienna igła, otoczona z obu stron potężniejszymi klifami. Ze względu na swój długi, cienki kształt nazywana jest czasem Wrzecionem. Jej szczyt wznosi się tuż poniżej pięciuset metrów nad poziomem morza. Skała zaczynała jako błoto, piasek i otoczaki, które strumienie przynosiły do delty na brzegu jeziora. Przez miliony lat osady te stwardniały w skałę zwaną zlepieńcem, będącą mieszaniną otoczaków i piasku. Około sześćdziesięciu milionów lat temu ruchy ziemi wypchnęły grunt w górę na wysoki płaskowyż. Gruba warstwa piaskowca pękła wzdłuż wielu pionowych linii uskoków, czyli pęknięć w skale. Woda, wiatr i skrajne temperatury starły wówczas filary wzdłuż tych pęknięć. Ten wzorzec skał i wietrzenia ogranicza się do stosunkowo małego obszaru w obrębie otaczających gór.

Falk2 · CC BY-SA 4.0

Święty Jerzy Mandilas to jaskinia wysoko we stromym szarym klifie, około trzydziestu metrów nad ziemią. Jaskinia ma około piętnastu metrów długości. W swojej środkowej części sięga w głąb skały na cztery do pięciu metrów, pod nawis. Wzdłuż jej wejścia biegnie wąska półka skalna. Jej historia jest niepewna. Mogła być jednym z czterech klasztorów założonych około 1367 roku przez Neilosa, przeora skitu w Stagojach. Może to być również jaskinia znana jako jaskinia archimandryty Makariosa, w pobliżu Pigadionu. Podnóże skały jest łatwo dostępne z Kastraki, ale do samej jaskini trzeba się wspinać.

Photo: Falk2 · CC BY-SA 4.0

Wzdłuż wąskiego gzymsu u wejścia do tej jaskini wiszą barwne chusty. Nazywa się je mandilia i tradycyjnie wiesza się je przy wejściu do jaskini. Powieszenie materiału w świętym miejscu to prosty sposób na złożenie ofiary. Powyżej chust stoi postać, niewielka na tle szarej skały.

Falk2 · CC BY-SA 4.0

Skała Świętego Ducha, czyli po grecku Agion Pneuma, to długi, wąski filar ze szczytem wznoszącym się mniej więcej pośrodku. U jej podnóża skupiają się domy. Znajduje się na niej kilka miejsc, a nie tylko jedno. Są tam ruiny klasztoru o tej samej nazwie, szczelina w klifach znana jako Więzienie mnichów oraz jaskinia Świętego Jerzego Mandilasa. Częścią tego samego kompleksu jest również Stylos Stagon, czyli skalny słup.

Photo: Falk2 · CC BY-SA 4.0

Kamienna ścieżka prowadzi w górę do pobielonego muru i turkusowych drzwi, osadzonych na tle klifu. Ścieżka została wykuta w samej skale. Kościół na jej końcu przetrwał, choć jego malowidła ścienne uległy całkowitemu zniszczeniu. Ołtarz i zakrystia są wykute w skale. Tuż za wejściem, w skale wykuto trumnę, w której pochowany jest duchowny. Namalowany niebieski krzyż oznacza kamień obok drzwi. Dwie cysterny w pobliżu sanktuarium służyły do zbierania deszczówki.

Photo: Falk2 · CC BY-SA 4.0

Więzienie Mnichów znajduje się w długiej, pionowej szczelinie po wschodniej stronie Skały Świętego Ducha. Z obu stron zaciskają się kamienne ściany. Miejsce to znane jest również jako Oglas, a czasami jako Więzienie Mniszek. Jego grecka nazwa zawiera słowo oznaczające mnichów, przez co angielska nazwa Więzienie Mniszek wydaje się nieco dziwna. Powody, dla których miejsce to zyskało te nazwy, pozostają niejasne. Niewykluczone, że jest to również Jaskinia Neofita. Nazwa ta powiązana jest z klasztorami na skale Dupiani, o których mowa na kolejnym przystanku.

Photo: Falk2 · CC BY-SA 3.0

Wewnątrz tej wąskiej szczeliny zamocowana jest drewniana drabina, wznosząca się między dwiema ścianami skały. Szczelina jest tak ciasna, że drewno wypełnia znaczną część tej luki. Żerdzie są zaklinowane w skale, a szczeble biegną w poprzek, stopień po stopniu. Powyżej drabiny szczelina zwęża się i robi się ciemno.

Photo: Falk2 · CC BY-SA 4.0