Highclere CastleAudiogids

Welkom op een van de beroemdste landgoederen van Engeland. Hier bij London Lodge staat u voor de officiële toegangspoort tot het historische huis van de familie Carnarvon. Dit bouwwerk werd oorspronkelijk gebouwd in 1793 en heeft een centrale boogconstructie van baksteen, versierd met verfijnde ornamenten van Coade-steen. Dit duurzame keramische materiaal was eind 18e eeuw een populaire keuze voor hoogwaardige architecturale details. Naarmate de behoeften van het landgoed groeiden, werden in 1840 de symmetrische zijvleugels toegevoegd om meer woonruimte te bieden aan de beheerders van de ingang. Achter deze poorten ligt een enorm landgoed van 5.000 hectare in Hampshire. De omvang van het park en de bossen vormt een buffer tussen de buitenwereld en het privéleven van het kasteel. Eind 1700 was een ingang als deze ontworpen om bezoekers direct te imponeren en de rijkdom en status van de graven van Carnarvon te onderstrepen. De lange oprijlaan door de bomen begint hier en biedt een langzame en weloverwogen benadering van het hoofdgebouw. U kunt hier de combinatie zien van traditioneel metselwerk en de meer sierlijke stenen ornamenten die de gevels sieren.

Rodolph · CC BY-SA 3.0

De eerste grote aanblik van het kasteel is voor veel bezoekers een onvergetelijk moment. Dit is het uitzicht dat fans van de televisieserie Downton Abbey direct herkennen. In 1842 kreeg Sir Charles Barry de opdracht om het bestaande Georgische landhuis te transformeren tot het grandioze paleis dat u vandaag ziet. Barry was een grootheid in de Victoriaanse architectuur en zijn invloed is duidelijk zichtbaar in het complexe silhouet met de vele torentjes. Als de hoge, rechthoekige torens en het gedetailleerde steenhouwwerk bekend voorkomen, komt dat doordat Barry veel van dezelfde ontwerpprincipes gebruikte toen hij het Houses of Parliament in Londen ontwierp. Hij werkte in de 'Jacobethan'-stijl, die inspiratie putte uit de Engelse renaissancearchitectuur van de late 16e en vroege 17e eeuw. Deze keuze weerspiegelde een geromantiseerde kijk op het verleden van Engeland, met de nadruk op grandeur en historische continuïteit. De gevel wordt gekenmerkt door hoog oprijzende torens en tientallen pinakels die op verschillende momenten van de dag het licht vangen. Deze noordzijde diende als de hoofdingang voor belangrijke gasten en was ontworpen om gezien te worden aan het einde van de lange oprijlaan vanaf de poorten. De goudkleurige steen gloeit prachtig tegen de groene achtergrond van de heuvels.

JB + UK_Planet · CC BY 2.0

Het bekijken van het kasteel vanaf de zuidoostkant benadrukt de enorme schaal ervan. Hoewel er sinds 1679 een landhuis op deze plek staat, werd het gebouw halverwege de 19e eeuw bijna volledig opnieuw ontworpen. De kern van de reconstructie onder leiding van Charles Barry vergde zeven jaar intensieve arbeid om de buitenkant te voltooien. De verfijning van de binnenruimtes was echter een nog langer proces, waarbij decorateurs en ambachtslieden tot 1878 aan hun minutieuze werk bleven werken. Binnen omvat de plattegrond ongeveer 300 verschillende kamers, variërend van enorme staatsiezalen tot krappe vertrekken voor het personeel. De stijl is een uitstekend voorbeeld van de 19e-eeuwse revival die bekend staat als Jacobethan. Deze architecturale stroming combineerde elementen van Elizabethaans en Jacobijns ontwerp, zoals ramen met stijlen en ritmische erkers die uit de muren naar buiten steken. Let op hoe het metselwerk in niveaus is verdeeld door horizontale banden, de zogenaamde 'string courses', die het hoge bouwwerk een gevoel van orde geven. De daklijn is bijzonder druk, vol met decoratieve houtsnijwerken en schoorstenen die lijken op kleinere torentjes. Deze kant van het huis vangt vaak de middagzon, wat de variaties in de verweerde steen over de verschillende vleugels en uitbreidingen benadrukt.

Richard Munckton from Windsor, Melbourne, Australia · CC BY 2.0

Boven de hoofdingang wordt het steenhouwwerk uitzonderlijk gedetailleerd, met de heraldische symbolen van de familie Carnarvon. Deze ornamenten waren bedoeld om de afkomst en autoriteit van het huis over te brengen aan iedereen die de drempel overschreed. Zoek tussen de verschillende schilden en figuren naar het familiemotto: 'Ung Je Serviray'. Vertaald uit het Oudfrans betekent dit 'Slechts één zal ik dienen'. Dit motto heeft de familie Herbert door eeuwen van openbare dienst en landgoedbeheer geleid en weerspiegelt een unieke loyaliteit aan de kroon en hun verantwoordelijkheden. De ingang wordt geflankeerd door twee kleine torens die een veranda-achtige ruimte creëren, waardoor gasten tegen het weer worden beschermd. De steen die voor dit beeldhouwwerk werd gebruikt, werd geselecteerd vanwege zijn fijne korrel, waardoor de steenhouwers scherpe randen konden aanbrengen in de letters van het motto en de vacht van de heraldische dieren. Elk wapenschild en elk krulwerk is een bewuste verwijzing naar de geschiedenis van de familie, waarbij hun persoonlijke verhaal wordt verweven in de structuur van het gebouw. Deze architecturale keuze versterkt het idee dat het kasteel niet zomaar een woning is, maar een fysieke manifestatie van een langdurige adellijke traditie. Kleine waterspuwers en decoratieve ornamenten bekronen de ingang en leiden de blik omhoog naar de hoofdtoren.

Photo: Funck77 · CC BY-SA 4.0

De bakstenen gebouwen van het Stable Block vormen de machinekamer van het landgoed. Terwijl het hoofdgebouw het toneel was voor de aristocratie, was dit gebied het domein van het personeel, waaronder stalknechten, koetsiers en arbeiders. Tijdens de Eerste Wereldoorlog kregen deze ruimtes echter een veel serieuzer doel. Almina, de 5e gravin van Carnarvon, transformeerde Highclere Castle tot een gespecialiseerd ziekenhuis voor gewonde soldaten die terugkeerden van het front in Frankrijk. Zij was niet slechts een financier voor het project; ze diende als gediplomeerd verpleegkundige en een uiterst nauwgezette beheerder. Almina stond op de hoogste standaarden voor hygiëne en medische zorg en financierde vaak de modernste apparatuur uit eigen zak. De stallen, die normaal gesproken weergalmden van het geluid van paarden, werden een plek voor herstel en revalidatie. Vandaag de dag herinneren deze functionele structuren ons aan de enorme logistiek die nodig was om een landgoed van 5.000 hectare te runnen. Het metselwerk is hier eenvoudiger dan bij het hoofdkasteel, wat de praktische aard van de gebouwen benadrukt. Let op de grote houten deuren en de kleine ramen van de bovenverdiepingen waar het personeel vroeger woonde. Deze gebouwen overleefden de overgang van het tijdperk van paard en wagen naar het gemotoriseerde tijdperk van het begin van de 20e eeuw.

Lewis Clarke · CC BY-SA 2.0

Thomas Gainsborough · 1780s · oil paint

Henry Herbert, de 1e graaf van Carnarvon, was een sleutelfiguur in de geschiedenis van dit landgoed. Tijdens zijn leven nam de sociale en politieke status van de familie aanzienlijk toe. Toen hij het beheer over het terrein overnam, was de voornaamste residentie nog een landhuis uit de 17e eeuw. Naarmate de Herberts echter meer invloed kregen in de Britse regering en aan het koninklijk hof, hadden zij een woning nodig die hun nieuwe status weerspiegelde. Dit portret toont hem in zijn officiële hoedanigheid en belichaamt de waardigheid van een man die zich in de hoogste kringen van het 18e-eeuwse Londen bewoog. Onder zijn leiding begon de overgang van een lokale adellijke familie naar figuren van internationaal belang. Zijn politieke carrière en zijn connecties hielpen bij het verkrijgen van het graafschap, een titel die door de generaties heen is overgedragen. Het schilderij weerspiegelt de mode en de houding van het Georgische tijdperk, een periode van aanzienlijke expansie voor het Britse Rijk en de landadel. Deze verandering in status leidde er uiteindelijk toe dat zijn nakomelingen de enorme architecturale projecten opstartten die resulteerden in het huidige paleis. De graaf is afgebeeld met symbolen van zijn geleerdheid en gezag, zoals de documenten op de tafel naast hem. Zijn nalatenschap is niet alleen terug te vinden in de familienaam, maar ook in het landschap van het terrein dat hij mede heeft vormgegeven.

Thomas Gainsborough · Public domain

Kleine details onthullen vaak het meest over het karakter van een huis. Op deze zware deur ziet u een opvallende zwartijzeren klopper in de vorm van een wolvenkop die een bot in zijn kaken klemt. De wolf is een terugkerend heraldisch symbool voor de familie Carnarvon en komt voor op familiewapens en architecturale details in het hele interieur en exterieur van het kasteel. Dit specifieke stuk hang- en sluitwerk is een prachtig voorbeeld van het hoogwaardige vakmanschap dat in elke hoek van het gebouw werd gestoken tijdens de renovaties in de 19e eeuw. Hoewel het massieve metselwerk in 1849 werd voltooid, maakten de verfijnde interieurafwerkingen en het hang- en sluitwerk deel uit van een voortdurend verfijningsproces dat tientallen jaren duurde. Ambachtslieden werden ingehuurd om op maat gemaakte stukken te creëren die de identiteit van de familie versterkten, zodat zelfs een eenvoudige deurklopper historisch gewicht droeg. Het donkere metaal contrasteert scherp met het hout van de deur, en de slijtage op het bot suggereert dat vele generaties bezoekers het hebben gebruikt om hun komst aan te kondigen. Dergelijke kenmerken waren bedoeld om het 'nieuwe' Victoriaanse kasteel een gevoel van eeuwenoud erfgoed te geven. Deze kleinere ijzeren en koperen elementen werden vaak dagelijks gepoetst door een groot personeelsbestand om de indrukwekkende uitstraling te behouden die van een landhuis met een hoge status werd verwacht. De tanden en de vacht van de wolf zijn in opmerkelijk realistische details vastgelegd.

Lewis Clarke · CC BY-SA 2.0

De klokkentoren en de omliggende torentjes bepalen het verticale profiel van het kasteel. Hoewel ze een triomf van de architectuur van Charles Barry zijn, herbergen ze ook een geschiedenis die veel verder reikt dan het Engelse platteland. Dit was het huis van de 5e graaf van Carnarvon, een man met een diepe en blijvende passie voor egyptologie. Vanwege zijn gezondheid moest hij de winters in warmere klimaten doorbrengen, wat hem naar Egypte leidde en tot een vruchtbare samenwerking met de archeoloog Howard Carter. Samen brachten zij jaren door met opgravingen in de Vallei der Koningen. Hun inspanningen culmineerden in 1922 in de wereldveranderende ontdekking van het graf van Toetanchamon. De 5e graaf was aanwezig toen het zegel voor het eerst werd verbroken en hij betrad het graf om schatten te vinden die duizenden jaren verborgen waren gebleven. Vandaag de dag wordt deze connectie bewaard in de kelders van het kasteel, waar een speciale tentoonstelling is ingericht met Egyptische oudheden en replica's van de vondst. De torentjes van het kasteel, die uitkijken over het rustige landschap van Hampshire, boden de graaf ooit een vredig toevluchtsoord terwijl hij zijn expedities plande. Deze vermenging van traditioneel Engels erfgoed met de mysteries van het oude Egypte is een uniek hoofdstuk in het verhaal van Highclere. De hoge torens staan als een herinnering aan de avontuurlijke geest die ooit deze zalen bewoonde en reiken naar de hemel met dezelfde ambitie die de graaf naar het Egyptische zand leidde.

Mike Searle · CC BY-SA 2.0

Hoewel veel van wat u vandaag ziet uit de 19e eeuw stamt, behoort dit specifieke deel van de bakstenen en vuurstenen muur tot een veel ouder hoofdstuk van het landgoed. Deze materialen maken deel uit van het oudste fysieke gedeelte van het terrein, bekend als de Monnikentuin. De geschiedenis van deze plek gaat terug tot 749 na Christus, toen het land werd geschonken aan de bisschoppen van Winchester. Eeuwenlang was dit geen plek voor een groots paleis, maar een religieus en administratief centrum voor de kerk. De monniken die dit land bewerkten, gebruikten het voor hun levensonderhoud en stille contemplatie. De combinatie van lokale vuursteen en rode baksteen is een traditionele bouwstijl voor de regio, gekozen vanwege de duurzaamheid en de overvloed aan grondstoffen in de bodem van Hampshire. Deze muren hebben de opkomst en ondergang van middeleeuwse bouwwerken gezien, lang voordat het huidige kasteel überhaupt een concept was. In de loop der tijd is de tuin veranderd van een praktische bron van voedsel en kruiden in een decoratieve ruimte, maar de fundamentele muren blijven als een brug naar het middeleeuwse verleden. De onregelmatige textuur van de vuursteen en het mos dat in de kieren groeit, vormen een schril contrast met de perfect gladde, machinaal gesneden steen van het hoofdgebouw. Deze grens markeert de overgang naar een ruimte die gewijd is aan rust en historische continuïteit.

Peter Jeffery · CC BY-SA 2.0

Wanneer u de Monnikentuin binnenstapt, komt u bij deze zorgvuldig onderhouden taxusbogen. Deze levende structuren maken deel uit van een lange traditie van Engelse tuinarchitectuur, waarbij groenblijvende planten in architecturale vormen worden gesnoeid. Wandelen door deze donkere, lommerrijke tunnels creëert een gevoel van afzondering en privacy, waardoor de bezoeker wordt afgeschermd van de open vergezichten van het omliggende parklandschap. Dit gebied is ontworpen als een plek voor stille reflectie en biedt een schril contrast met de grandioze, publieke gevel van het kasteel. De taxusbomen zijn gekozen vanwege hun lange levensduur en hun vermogen om zware snoeibeurten te verdragen, waardoor ze deze precieze vormen tientallen jaren kunnen behouden. In de tuin heerst een verstilde sfeer, waarbij het dichte gebladerte de geluiden van de rest van het landgoed dempt. Dit was het privé-heiligdom voor de familie, een plek voor intieme gesprekken en eenzame wandelingen. De bogen omlijsten uitzichten op kleine bloemstukken en verborgen hoekjes van de tuin, en leiden u langzaam door het landschap. Terwijl het kasteel een monument is voor status en geschiedenis, vertegenwoordigen de taxusbogen de zachtere, meer persoonlijke kant van het leven op het landgoed. Het diepe groen van de taxus blijft gedurende de seizoenen constant en biedt zelfs in de diepe winter een permanente structuur aan de tuin. Het pad onder de bogen is door jarenlange voetstappen gladgesleten.

pam fray · CC BY-SA 2.0