Lincoln MemorialAudioprzewodnik

Witamy w Mauzoleum Lincolna. Spoglądając przez wodę, od razu zauważamy symetrię projektu. Architekt Henry Bacon wzorował tę budowlę na neoklasycznej greckiej świątyni, aby symbolizować trwałą siłę Unii. Zamiast tradycyjnej kopuły, Bacon wybrał formę prostokątną, która sprawia wrażenie solidnej i niezachwianej. Budowla jest imponująca, wznosząc się na wysokość 99 stóp od podstawy aż po dach. Zewnętrzna część ma prawie 190 stóp długości, tworząc bryłę, która dominuje nad zachodnim krańcem National Mall. Każdy element, od odbicia w długim basenie po ciężką kamienną fasadę, został obliczony tak, aby wywoływać poczucie trwałości i powagi. To podejście zapewnia wyraźny widok na skalę pomnika, który zaprojektowano tak, aby oglądać go z dystansu, zanim zwiedzający podejmie ostateczną wspinaczkę. Zauważ, jak jasna fasada kontrastuje z otaczającymi drzewami i niebem, kierując całą uwagę na centralną komnatę, w której znajduje się posąg.

Miscellaneous Items in High Demand, PPOC, Library of Congress · Public domain

Wznosząca się od krawędzi Basenu Refleksyjnego seria granitowych stopni prowadzi do głównej komnaty. W tym podejściu znajduje się dokładnie 87 stopni. Choć wielu zwiedzających uważa, że liczba ta była celowym hołdem dla 'czterech wyników i siedmiu lat' wspomnianych w Przemowie gettysburskiej, zapisy historyczne wskazują, że był to szczęśliwy zbieg okoliczności w projekcie architektonicznym. Stanie na tej wysokości zapewnia unikalną perspektywę na skalę Waszyngtonu. National Mall rozciąga się na ponad dwie mile w stronę Kapitolu Stanów Zjednoczonych. Przestrzeń ta służy jako miejski dziedziniec i scena dla jednych z najważniejszych wydarzeń w historii Ameryki. Jest to popularne miejsce, a samo mauzoleum odwiedza rocznie ponad 8 milionów osób. Wysokość podestu została celowo ustalona tak, aby zapewnić wyraźną linię wzroku ponad linią drzew, gwarantując, że wizualne połączenie między różnymi gałęziami władzy pozostanie niezakłócone. Szerokie platformy oferują przestrzeń, by zatrzymać się i obserwować tłumy poruszające się po trawie poniżej.

Photo: Hu Totya · CC BY-SA 4.0

Przyjrzyj się uważnie podestowi tuż poniżej najwyższych stopni, aby dostrzec specjalną granitową tablicę. Ten znacznik wskazuje dokładne miejsce, w którym dr Martin Luther King Jr. stał 28 sierpnia 1963 roku podczas Marszu na Waszyngton w sprawie Pracy i Wolności. Z tego punktu obserwacyjnego przemawiał do tłumu ponad 250 000 ludzi zgromadzonych na terenie Mall. Organizatorzy marszu wybrali tę lokalizację z wielką intencją. Chcieli przywołać pamięć o 'Wielkim Wyzwolicielu' siedzącym zaledwie kilka metrów dalej wewnątrz komnaty. Stojąc tutaj, dr King połączył obietnicę XIX-wiecznej Proklamacji Emancypacji z aktywną walką o prawa obywatelskie w XX wieku. Tekst na kamieniu jest skromny, identyfikuje mówcę i datę wystąpienia. Pozostaje on punktem centralnym dla zwiedzających, którzy często zatrzymują się tutaj, aby zrównać swój punkt widzenia z tym, który miał dr King tamtego letniego dnia. Sam kamień to ten sam szary granit, którego użyto do reszty podestu, dzięki czemu wtapia się w podłogę, dopóki nie staniesz bezpośrednio nad nim.

ProhibitOnions; cropped by Beyond My Ken (talk) 01:40, 15 February 2012 (UTC) · GFDL

Marsz na Waszyngton z 1963 roku nie był pierwszym przypadkiem, gdy te stopnie służyły jako platforma dla sprawiedliwości rasowej. W 1939 roku światowej sławy śpiewaczka Marian Anderson otrzymała zakaz występowania w pobliskiej Constitution Hall ze względu na swoje pochodzenie. W odpowiedzi Pierwsza Dama Eleanor Roosevelt oraz Departament Zasobów Wewnętrznych zorganizowali jej występ tutaj. Anderson śpiewała dla publiczności liczącej 75 000 osób, skutecznie przekształcając mauzoleum w symbol praw obywatelskich na długo przed latami 60. Wydarzenia te zmieniły postrzeganie budynku przez opinię publiczną. Choć pierwotnie miał on honorować człowieka, który ocalił Unię, stał się miejscem, w którym debatowano i celebrowano niedokończone dzieło demokracji. To dziedzictwo protestów i występów uczyniło ze stopni przestrzeń świętą dla wielu osób. Stojąc tutaj, znajdujesz się w miejscu, które było gospodarzem niezliczonych wieców, koncertów i czuwań. To historyczne nawarstwienie dodaje głębi architekturze, sprawiając, że kamień wydaje się świadkiem ciągłej ewolucji krajobrazu społecznego kraju. Bliskość posągu Lincolna wewnątrz tworzy nieustanny dialog między przeszłością a teraźniejszością.

Rowland Scherman · Public domain

Architekt Henry Bacon szukał inspiracji w Partenonie w Atenach, projektując tę fasadę. Do budowy ścian zewnętrznych i kolumn wybrał marmur Colorado Yule. Ten konkretny kamień znany jest ze swojego czysto białego koloru i gładkiego ziarna, co sprawia, że budynek promienieje w świetle słonecznym. Budowa projektu rozpoczęła się 12 lutego 1914 roku, w dniu urodzin Lincolna. Było to ogromne przedsięwzięcie, które trwało osiem lat, przez wyzwania I wojny światowej, zanim ostatecznie otwarto je dla publiczności w 1922 roku. Projekt unika stosowania tradycyjnej zaprawy w wielu widocznych spoinach, polegając zamiast tego na ogromnym ciężarze i precyzyjnie przyciętych kamieniach, które utrzymują konstrukcję w całości. Zauważ, jak budynek lekko przechyla się do wewnątrz; jest to technika architektoniczna zwana entasis, stosowana przez starożytnych Greków, aby zapobiec wrażeniu, że budynek przechyla się na zewnątrz w ludzkim oku. Ciężka attyka nad kolumnami dodaje projektowi powagi, podkreślając rolę mauzoleum jako świątyni pamięci. Setki wykwalifikowanych robotników i rzeźbiarzy pracowały przez prawie dekadę, aby urzeczywistnić wizję Bacona.

Photo: Daveb418 · CC BY-SA 3.0

Mauzoleum otacza 36 masywnych doryckich kolumn. Każda z nich ma 44 stopy wysokości i składa się z kilku nałożonych na siebie bębnów marmuru. Ta konkretna liczba została wybrana, ponieważ w chwili śmierci Abrahama Lincolna w 1865 roku w Unii było 36 stanów. Kolumny pełnią funkcję symbolicznej straży, reprezentując naród, o którego utrzymanie walczył Lincoln. Jeśli spojrzysz na fryz – poziomy pas bezpośrednio nad kapitelami kolumn – zobaczysz nazwy tych 36 stanów wyryte w kamieniu. Są one ułożone w kolejności, w jakiej przystępowały do Unii, z wieńcami wyrzeźbionymi między nazwami. Powyżej, na wyższych ścianach attyki, znajdują się nazwy 48 stanów, które istniały w momencie poświęcenia mauzoleum w 1922 roku. To nawarstwienie historii pokazuje, jak kraj nadal się rozwijał i rozszerzał po wojnie secesyjnej. Same kolumny są kanelowane, co oznacza, że mają pionowe rowki, które tworzą grę światła i cienia, sprawiając, że ciężki kamień wydaje się bardziej wdzięczny i pnący się w górę. Stojąc u podstawy tych kolumn, możesz docenić ogromną skalę poszczególnych bloków potrzebnych do ich zbudowania.

Los Paseos from Earth · CC BY-SA 2.0

Daniel Chester French · 1920 · Murphy marble

Siedząca postać Abrahama Lincolna jest punktem centralnym całego mauzoleum. Została zaprojektowana przez rzeźbiarza Daniela Chestera Frencha i ma 19 stóp wysokości od głowy do stóp. Gdyby postać wstała, osiągnęłaby wysokość 28 stóp. Posąg nie został wyrzeźbiony z jednego kawałka kamienia; składa się z 28 oddzielnych bloków białego marmuru z Georgii. Elementy te zostały tak idealnie połączone przez braci Piccirilli, rodzinę mistrzów kamieniarskich, że szwy są niemal niewidoczne dla gołego oka. Proces rzeźbienia trwał cztery lata. French poświęcił dużo czasu na studiowanie fotografii i masek pośmiertnych Lincolna, aby zapewnić dokładność wyrazu twarzy i postawy. Zwróć uwagę na kontrast w jego dłoniach: jedna jest zaciśnięta w pięść, co sugeruje siłę i determinację, podczas gdy druga jest rozluźniona, być może oznaczając współczucie. Krzesło jest udrapowane amerykańską flagą, a boki ozdobione są fasces – pękami rózg, które były starożytnymi symbolami władzy i jedności. Oświetlenie w komnacie jest starannie zarządzane, aby podkreślić głębokie bruzdy na czole Lincolna i fakturę jego ubrania.

Daniel Chester French · Public domain

Bezpośrednio nad siedzącym posągiem, wyryte w ścianie centralnej komnaty, znajduje się czterowersowe epitafium. Tekst został napisany przez Royala Cortissoza, wybitnego krytyka sztuki tamtych czasów. Stwierdza on, że pamięć o Abrahamie Lincolnie jest 'na zawsze uświęcona' w tej świątyni. Ten napis stanowi formalną dedykację miejsca, definiując Lincolna jako człowieka, który ocalił Unię. Poniżej tekstu lokalna legenda często przyciąga uwagę zwiedzających w odniesieniu do dłoni Lincolna. Niektórzy wierzą, że jego dłonie tworzą inicjały 'A' i 'L' w amerykańskim języku migowym. Choć National Park Service oficjalnie utrzymuje, że jest to tylko zbieg okoliczności wynikający z naturalnego ułożenia dłoni, wielu zauważa, że rzeźbiarz Daniel Chester French miał niesłyszącego syna i znał język migowy. Pozostawiło to interpretację otwartą na ciągłą debatę wśród zwiedzających. Niezależnie od intencji, szczegół ten dodaje rzeźbie nuty tajemniczości. Czcionka użyta do epitafium to klasyczny styl rzymski, wyryty głęboko w kamieniu, aby zapewnić jego czytelność nawet wtedy, gdy światło w komnacie zmienia się w ciągu dnia.

Anthony Quintano from Mount Laurel, United States · CC BY 2.0

Północna komnata mauzoleum zawiera pełny tekst Przemowy gettysburskiej, wygłoszonej przez Lincolna w listopadzie 1863 roku. Słowa są wyryte czystą, szeryfową czcionką bezpośrednio w kamiennej ścianie. Układ jest podzielony na trzy oddzielne panele, aby dopasować się do przestrzeni architektonicznej. Zwróć uwagę na technikę zastosowaną przez kamieniarzy; litery są wystarczająco głębokie, aby tworzyć własne cienie, co czyni tekst czytelnym z odległości pomimo braku atramentu czy farby. Odstępy między wierszami są hojne, nadając 272-słownej przemowie monumentalny charakter. Przemówienie to wybrano do mauzoleum, ponieważ przedefiniowało wojnę secesyjną nie tylko jako walkę o Unię, ale jako 'nowe narodziny wolności'. Na szczycie ściany, nad tekstem, znajduje się ozdobna bordiura z motywami kwiatowymi. Kamień ma tutaj nieco inną fakturę niż na zewnątrz, ponieważ został wypolerowany na gładsze wykończenie dla wnętrza komnaty. Zwiedzający często spędzają tutaj kilka minut, czytając znane słowa, które zaczynały się od 'Cztery wyniki i siedem lat temu', a kończyły nadzieją, że rządy ludu nie zginą z powierzchni ziemi.

Lincoln_Memorial_(south_wall_interior)-b.jpg: Gregory F. Maxwell <gmaxwell@gmail.com> PGP:0xB0413BFA derivative work: Theornamentalist (talk) · GFDL 1.2

Południowa komnata zawiera tekst Drugiej mowy inauguracyjnej Lincolna, wygłoszonej w marcu 1865 roku, zaledwie kilka tygodni przed jego zamachem. Przemówienie to jest znacznie dłuższe niż Przemowa gettysburska i zajmuje całą ścianę. Słynie ono z końcowego akapitu, który zaczyna się od słów 'Złośliwość wobec nikogo, z miłosierdziem dla wszystkich'. Tekst odzwierciedla skupienie Lincolna na ponownym zjednoczeniu kraju po czterech latach niszczycielskiego konfliktu. Nad inskrypcją można zobaczyć duże dekoracyjne rzeźby orłów, które służą jako symbole suwerenności narodowej. Wyżej, w pobliżu sufitu, znajdują się alegoryczne murale, które uzupełniają tematykę przemówienia. Obrazy te przedstawiają koncepcje takie jak Sprawiedliwość i Braterstwo, wzmacniając przesłanie tekstu poniżej. Wyrycie tego przemówienia było ogromnym zadaniem, wymagającym precyzyjnego wyrównania tysięcy pojedynczych liter na wielu blokach kamiennych. Monumentalna skala tekstu na tej ścianie służy jako przypomnienie powagi epoki, w której został napisany. Komnata ta jest często cichsza niż centralna, co pozwala na bardziej refleksyjną lekturę wizji Lincolna dla powojennej Ameryki.

Photo: Lwongphoto · CC BY-SA 3.0