Hearst CastleAudioprzewodnik

Witamy w Hearst Castle, czyli 'La Cuesta Encantada', jak nazywał go William Randolph Hearst. Ta rozległa posiadłość, wznosząca się 1600 stóp nad wybrzeżem Pacyfiku, znajduje się na ziemi, która niegdyś była ranczem bydła o powierzchni 250 000 akrów. To, co zaczęło się jako proste miejsce na rodzinny kemping, w ciągu prawie trzydziestu lat przekształciło się w ogromny kompleks składający się ze 165 pokoi. Właśnie zakończyli Państwo pięciomilową podróż busem krętą drogą, aby dotrzeć na ten szczyt, wznosząc się z przybrzeżnej mgły w czyste górskie powietrze pasma Santa Lucia. Z tego punktu widokowego Hearst mógł obserwować swoje rozległe włości, goszcząc jednocześnie najsłynniejsze osobistości świata. Skala tego projektu jest trudna do ogarnięcia, dopóki nie znajdą się Państwo wśród budynków, gdzie wille w stylu śródziemnomorskim i główny dom przypominający katedrę tworzą wyjątkową panoramę na tle błękitnego kalifornijskiego nieba. Każdy szczegół, od tarasowych ogrodów po wielkie budowle, odzwierciedla ambicję Hearsta, by stworzyć trwały pomnik dla swoich eklektycznych kolekcji i miłości do europejskiej architektury. Rozpoczynając nasz spacer, warto zastanowić się, jak ten odległy grzbiet górski został przekształcony w jedno z najbardziej wyrafinowanych centrów towarzyskich początku XX wieku. Budynki te pozostały takie, jakimi były, gdy goście przybywali na weekendowe wypoczynki na kalifornijskim wybrzeżu.

Clyde Charles Brown · CC BY-SA 4.0

Za projektem całej posiadłości stała Julia Morgan, pierwsza kobieta z licencją architekta w Kalifornii. Utrzymywała ona niezwykłą, dwudziestoośmioletnią współpracę z Williamem Randolphem Hearstem, przekładając jego wielkie idee na techniczną rzeczywistość. Ta fontanna ukazuje jedną z charakterystycznych filozofii projektowania Hearsta: łączenie w jednym widoku skrajnie odmiennych epok historycznych. Cztery ciemne postacie, które Państwo widzą, to starożytne egipskie posągi bogini Sechmet, znanej jako bogini wojny i uzdrawiania. Te autentyczne artefakty zostały sprowadzone z Egiptu i wkomponowane w nowoczesny krajobraz Kalifornii. Stanowią one silny kontrast dla śródziemnomorskich i hiszpańskich wpływów widocznych w innych częściach posiadłości. Umiejętność Morgan polegała na zdolności zakotwiczenia tak starożytnych, ciężkich elementów w funkcjonalnym i estetycznym otoczeniu. Umieszczając te czterotysiącletnie figury wokół płynącej fontanny, Hearst i Morgan stworzyli przestrzeń, która wydaje się zarówno ponadczasowa, jak i głęboko osobista. Jest to wczesna zapowiedź skarbów czekających wewnątrz budynków, gdzie starożytne gobeliny wiszą w pobliżu nowoczesnych systemów, a kamień osadzony jest w ścianach z żelbetu, zaprojektowanych tak, aby wytrzymać trzęsienia ziemi w tym regionie. Hearst często przestawiał te zewnętrzne artefakty, aż kompozycja spełniła jego konkretną wizję La Cuesta Encantada.

Photo: Erdrokan · CC BY-SA 3.0

Wśród zieleni wdzięcznie stoi rzeźba z białego marmuru zatytułowana 'Galatea na delfinie'. Została wyrzeźbiona przez artystę Leopoldo Ansiglioniego i przedstawia scenę z mitologii greckiej. Galatea, nimfa morska lub nereida, ukazana jest w zrelaksowanej pozie na grzbiecie delfina, z włosami powiewającymi, jakby porwał je nadmorski wiatr. Hearst często wykorzystywał klasyczną europejską sztukę ogrodową, aby nadać strukturę i historyczny charakter ścieżkom łączącym jego domy gościnne. Umieszczając wysokiej jakości marmurowe dzieła w przestrzeniach zewnętrznych, wypełnił lukę między nieokiełznanym naturalnym pięknem kalifornijskiego wybrzeża a wyrafinowanym luksusem wnętrz posiadłości. Jasny kamień wyróżnia się na tle ciemnego listowia i błękitu nieba, pełniąc rolę wizualnego punktu orientacyjnego dla zwiedzających przemieszczających się między poszczególnymi willami. Rzeźby te nie były tylko dekoracjami; stanowiły część świadomego wysiłku odtworzenia klimatu tradycyjnego europejskiego ogrodu dworskiego na odległym amerykańskim grzbiecie. Wybór tematyki morskiej jest szczególnie trafny, biorąc pod uwagę bliskość posiadłości do Oceanu Spokojnego, który często można dostrzec mieniący się w oddali z tego właśnie miejsca. Rzeźba pozostaje przykładem tego, jak Hearst wykorzystywał klasyczne motywy do oprawienia nowoczesnych widoków na kalifornijskie wybrzeże.

Photo: Daderot · Public domain

Casa del Sol, czyli 'Dom Słońca', został specjalnie zorientowany tak, aby uchwycić światło zachodzącego słońca nad Oceanem Spokojnym. Ten osiemnastopokojowy dom gościnny jest doskonałym przykładem stylu śródziemnomorskiego, który Julia Morgan i Hearst preferowali dla willi w posiadłości. Proszę zwrócić uwagę na żywą bugenwillę, która pnie się po jasnych ścianach, dodając plamę naturalnego koloru, która dopełnia misterne płytki. Wiele dekoracyjnych kafelków czerpie inspirację z perskich wzorów, charakteryzujących się geometrycznymi motywami i głębokimi kolorami, co odzwierciedla zainteresowanie Hearsta Bliskim Wschodem. Co ciekawe, podczas gdy wiele elementów zamku to autentyczne antyki, inne są pomysłowymi reprodukcjami. Kamieniarka wokół okien i drzwi często wykorzystuje kamień odlewany – specjalistyczną mieszankę betonową – aby naśladować teksturę i wygląd starego europejskiego wapienia. Pozwoliło to Morgan stworzyć spójny wygląd, zapewniając jednocześnie, że budynki przetrwają kalifornijski klimat. Układ willi obejmuje wiele poziomów i prywatne tarasy, zapewniając gościom zaciszne miejsca do podziwiania widoków na wybrzeże. Reprezentuje to wysoki standard luksusu tamtych czasów, oferując przyjaciołom i rodzinie Hearsta śródziemnomorską ucieczkę, która wydawała się światami odległa od ruchliwych miast wybrzeża. Hearst i Morgan spędzili lata, udoskonalając tarasy, aby zmaksymalizować wizualny efekt horyzontu Pacyfiku.

Photo: Daderot · CC0

Casa del Mar, czyli 'Dom Morza', zajmuje szczególne miejsce w historii La Cuesta Encantada jako największy z trzech domów gościnnych. W rzeczywistości William Randolph Hearst mieszkał tu przez kilka lat, podczas gdy główny dom, Casa Grande, był jeszcze w budowie. Ta willa bardziej przypomina prywatną rezydencję niż tymczasowe kwatery gościnne, posiadając kameralny dziedziniec, który zapewnia poczucie zamknięcia i prywatności. Jedną z jej najbardziej uderzających cech jest pozłacana brama, która dodaje wejściu odrobinę królewskiej elegancji. Detale architektoniczne są tu bardziej osobiste, odzwierciedlając własne gusta Hearsta, zanim wielka skala głównego domu zdominowała projekt. Projekt dziedzińca zachęca do życia na świeżym powietrzu, ze ścieżkami prowadzącymi do zacisznych zakątków ogrodu i punktów widokowych na wybrzeże. Obecność Hearsta jest wciąż wyczuwalna w proporcjach pokoi i jakości wykończeń. Mieszkanie tutaj pozwalało mu nadzorować codzienne postępy ogromnego placu budowy tuż powyżej. Nawet dzisiaj willa zachowuje spokojniejszą, bardziej domową atmosferę niż przepastne sale głównego budynku, oferując wgląd w styl życia, którym cieszył się Hearst, gdy nie przyjmował dziesiątek gości jednocześnie w głównych pomieszczeniach towarzyskich.

Warren LeMay from Chicago, IL, United States · CC BY-SA 2.0

Imponująca fasada Casa Grande stanowi architektoniczne serce całej posiadłości. Jej dwie wieże dzwonnicze wznoszą się na wysokość 137 stóp i powstały z inspiracji kościołem Santa María la Mayor w hiszpańskiej Rondzie. Ta dramatyczna sylwetka nadaje głównemu budynkowi wygląd katedry – efekt, który Hearst i Julia Morgan skrupulatnie dopracowywali przez wiele lat. Choć z zewnątrz budowla przypomina antyczny kamień, w rzeczywistości wykonano ją z żelbetu. Julia Morgan nalegała na użycie tego materiału, aby budynek był odporny na częste w Kalifornii trzęsienia ziemi. Aby uzyskać pożądaną historyczną estetykę, beton wyłożono wapieniem, łącząc nowoczesną inżynierię z tradycyjnymi europejskimi materiałami. Dzwony w wieżach nie pełnią jedynie funkcji dekoracyjnej; były prezentem od matki Hearsta, Phoebe Apperson Hearst, a ich dźwięk niegdyś sygnalizował porę kolacji lub innych spotkań towarzyskich. Fasada pokryta jest misternymi rzeźbieniami i niszami, w których umieszczono autentyczne rzeźby z ogromnej kolekcji Hearsta. To połączenie stylu hiszpańskiego renesansu z amerykańską inżynierią początku XX wieku definiuje unikalny charakter zamku. Stojąc przed tą potężną konstrukcją, łatwo dostrzec ogromną ambicję projektu, będącego efektem trwających dziesięciolecia starań o stworzenie stałego domu dla światowej klasy kolekcji sztuki w odległym górskim otoczeniu. Pozostaje ona najbardziej ambitną prywatną rezydencją w Kalifornii.

Photo: Proimos · CC BY-SA 3.0

Zbliżając się do głównego wejścia Casa Grande, napotykają Państwo doskonały przykład filozofii 'zintegrowanych antyków' Williama Randolpha Hearsta. Zamiast po prostu eksponować swoją kolekcję sztuki w galerii, Hearst zlecił Julii Morgan wbudowanie jej bezpośrednio w strukturę budynku. Ten centralny portal to autentyczny szesnastowieczny hiszpański element architektoniczny, który sprowadzono z Europy i starannie osadzono w nowoczesnej betonowej ścianie. Nad drzwiami widoczne są misterne kamienne rzeźby przedstawiające Marię z Dzieciątkiem, otoczone postaciami świętych i delikatnymi motywami roślinnymi. Portal ten nadaje ton całemu wnętrzu, w którym starożytne artefakty łączą się z nowoczesnymi przestrzeniami mieszkalnymi. Kunszt dawnych hiszpańskich kamieniarzy jest wciąż widoczny w zwietrzałym kamieniu, nadając budowli poczucie wieku i powagi, której nie dałoby się osiągnąć samą nową konstrukcją. Hearst wierzył, że życie w otoczeniu sztuki jest znacznie lepsze niż jej zwykłe obserwowanie, a to wejście stanowiło próg świata, w którym historia była częścią codzienności. Ciężkie drzwi i zacienione przejście tworzą poczucie przejścia z jasnego kalifornijskiego słońca do wielkich, słabo oświetlonych sal, w których gwiazdy Hollywood i światowi przywódcy gromadzili się niegdyś na słynnych weekendowych przyjęciach Hearsta. Połączenie starożytnego rzemiosła i nowoczesnej użyteczności jest widoczne w każdym kamieniu tego łuku.

Warren LeMay from Chicago, IL, United States · CC BY-SA 2.0

Sala Zgromadzeń stanowiła centrum życia towarzyskiego w Hearst Castle. Ta wielka przestrzeń o powierzchni 2500 stóp kwadratowych była miejscem, w którym goście spotykali się każdego wieczoru na koktajle i rozmowy przed kolacją. Słynne postacie tamtej epoki, od Charliego Chaplina i Cary'ego Granta po światowych przywódców, spędzały tu noce, wypoczywając na sofach i dyskutując o wydarzeniach dnia. Spoglądając na ściany, można dostrzec ogromne flamandzkie gobeliny, które dodają tej przestronnej sali ciepła i poczucia historii. Te tkaniny przedstawiają sceny mitologiczne i historyczne, pełniąc rolę zarówno dzieł sztuki, jak i dekoracji grubych murów. Nad głowami znajduje się potężny włoski renesansowy sufit. Podobnie jak wiele innych elementów w domu, został on zakupiony w Europie i ponownie złożony tutaj, aby pasował do proporcji pomieszczenia. Mimo ogromnej skali, salę zaprojektowano z myślą o komforcie, aranżując liczne miejsca do siedzenia, które sprzyjały spotkaniom w mniejszych grupach. Często można było tu spotkać samego Hearsta, przechodzącego od grupy do grupy. To pomieszczenie oddaje istotę doświadczenia San Simeon: miejsca, w którym najpotężniejsi i najsłynniejsi ludzie świata mogli zrelaksować się w otoczeniu jednych z najwspanialszych dzieł sztuki i architektury, jakie kiedykolwiek stworzono. Ogromna kubatura sali pozwalała na organizację dużych zgromadzeń przy jednoczesnym zachowaniu atmosfery prywatnego luksusu.

Warren LeMay from Chicago, IL, United States · CC BY-SA 2.0

Jeden z końców Sali Zgromadzeń zajmuje 'Barney Mantel', kolosalny kominek, który Hearst pozyskał z szesnastowiecznego francuskiego zamku. Jego ogromna skala jest niemal średniowieczna, z ciężkimi kamiennymi rzeźbieniami i głębokim paleniskiem, które mogło pomieścić duże kłody drewna. W początkach istnienia zamku, zanim w pełni wdrożono nowoczesne ogrzewanie, kominek ten był niezbędny do zapewnienia gościom ciepła podczas wilgotnych, mglistych wieczorów typowych dla Central Coast. Goście Hearsta często gromadzili się przy ogniu, tworząc przytulny kontrast dla wielkomiejskiego blichtru obecnego w innych częściach sali. Wysokość i misterne detale kominka czynią go dziełem sztuki samym w sobie, ukazując wyjątkowe umiejętności francuskich kamieniarzy epoki renesansu. Stanowi on przypomnienie o ogromnym apetycie Hearsta na europejskie fragmenty architektoniczne. Włączając tak znaczący element do swojej głównej przestrzeni mieszkalnej, zapewnił poczucie trwałości i rodowej historii, co w ówczesnej Kalifornii było rzadkością. Migoczące światło ognia odbijające się od rzeźbionego kamienia i otaczających go gobelinów tworzyło dramatyczną atmosferę, stanowiąc tło dla legendarnych przyjęć odbywających się w tych murach. Pozostaje on jednym z najbardziej wyrazistych i rozpoznawalnych elementów wnętrza całej posiadłości, często służąc jako główny plan zdjęć wykonywanych w tej sali.

Warren LeMay from Chicago, IL, United States · CC BY-SA 2.0

Refektarz służył jako jedyna sala jadalna dla wszystkich mieszkańców Hearst Castle, od właściciela po jego najsłynniejszych gości. Jest to długie, wąskie pomieszczenie zaprojektowane na wzór średniowiecznej jadalni klasztornej, wyposażone w ciężkie stoły i krzesła z wysokimi oparciami. Mimo formalnej atmosfery sugerowanej przez architekturę, posiłki były tu często zaskakująco swobodne. Hearst słynął z tego, że nalegał, aby przyprawy takie jak ketchup czy musztarda były podawane w oryginalnych szklanych butelkach i pojemnikach, ustawionych tuż obok bezcennej srebrnej zastawy i delikatnej porcelany. Odzwierciedlało to jego zamiłowanie do luźnej atmosfery w stylu ranczo, nawet w pałacowym otoczeniu. Inną godną uwagi zasadą panującą w tym pomieszczeniu była surowa polityka Hearsta dotycząca 'jednego koktajlu'. Było to egzekwowane głównie w celu kontrolowania spożycia alkoholu przez jego wieloletnią towarzyszkę, aktorkę Marion Davies, co zapewniało, że spotkania towarzyskie pozostawały ożywione, ale pod kontrolą. Wysoko nad stołami kolor dodają sali jedwabne sztandary z różnych europejskich miast, a ciepło zapewnia potężny kominek na jednym z końców sali. Posiłki w Refektarzu były obowiązkową częścią pobytu gości, a Hearst zasiadał na środku długiego stołu, aby móc rozmawiać z jak największą liczbą osób. To właśnie tutaj planowano zajęcia na kolejny dzień i wyczekiwano wieczornych seansów filmowych, co czyniło to miejsce kluczowym punktem codziennego życia na ranczu.

Anna Irene from Frankfurt, Deutschland · CC BY-SA 2.0