National September 11 Memorial & MuseumAudiogids

Het monument is ontworpen door de architecten Michael Arad en Peter Walker en draait om twee reflecterende bassins. De bouw op deze locatie begon in 2006 en het werd officieel ingewijd op de tiende verjaardag van de aanslagen, 11 september 2011. Het kernconcept achter het ontwerp heet 'Reflecting Absence'. Dit idee komt fysiek tot uiting door het trapsgewijze water dat dertig voet naar beneden valt in de bassins, voordat het verdwijnt in een tweede, diepere centrale leegte. Door de bassins precies op de plek van de North en South Towers te plaatsen, creëert het ontwerp een zichtbare weergave van wat verloren is gegaan. De constante stroom van water zorgt voor een gevoel van vernieuwing, maar het diepe midden blijft onbereikbaar, wat staat voor een afwezigheid die nooit kan worden opgevuld. Terwijl het water langs de granieten muren naar beneden valt, kunt u stilstaan bij de schaal van de oorspronkelijke gebouwen die ooit op deze plek stonden. Dit open plein biedt een sobere omgeving voor reflectie, afgezonderd van de drukke bedrijvigheid van Lower Manhattan. Het is een plek voor collectieve rouw en individuele overpeinzing.

brewbooks from near Seattle, USA · CC BY-SA 2.0

De techniek achter deze watervallen is een knap staaltje werk, aangezien het de grootste door mensen gemaakte watervallen op het continent zijn. Elke minuut stroomt er duizenden liters water door het systeem, dat over de rand stroomt en dertig voet naar beneden valt. Deze constante beweging creëert een specifieke witte ruis die bedoeld is om de omgevingsgeluiden van het verkeer en de bouw in New York City te dempen. De bedoeling is om een geluidsgordijn te creëren dat een meer intieme en contemplatieve omgeving bevordert. Als u naar het midden kijkt, stroomt het water in een vierkante leegte die nog eens twintig voet naar beneden valt. De totale diepte van deze verzonken bassins benadrukt de enorme schaal van de torens en de leegte die ze achterlieten. Terwijl het eerste bassin de voetafdruk van het ontwerp introduceerde, benadrukt dit bassin hoe de zintuiglijke ervaring van vallend water en akoestische isolatie de sfeer van het monument bepaalt. Het graniet langs de muren is zorgvuldig getextureerd om de stroom te beheersen, zodat het water in een consistente, glinsterende laag valt, ongeacht de windomstandigheden. Deze akoestische isolatie zorgt voor een geconcentreerde ervaring, zelfs in het midden van een bruisend financieel district.

Photo: Farragutful · CC BY-SA 3.0

Rondom de North en South pools bevinden zich bronzen panelen met de namen van iedereen die is omgekomen bij de terroristische aanslagen van 11 september 2001 en 26 februari 1993. De rangschikking van deze namen is niet alfabetisch. In plaats daarvan gebruikte het monument een concept genaamd 'betekenisvolle nabijheid'. Tijdens het ontwerpproces vroegen familieleden en collega's om bepaalde namen bij elkaar te plaatsen. Hierdoor vindt u familieleden, goede vrienden en collega's die op die dag samen waren, zij aan zij geëerd. Namen zijn bijvoorbeeld gegroepeerd op basis van de vlucht waarop ze zaten, het kantoor waar ze werkten of de hulpverleningseenheid waarin ze dienden. Dit systeem creëert een verborgen kaart van relaties, waardoor geen enkele naam in isolatie staat. Het brons zelf is een donker, verweerd materiaal dat tactiele interactie toelaat; bezoekers raken vaak de namen aan of leggen bloemen bij de uitgesneden letters. Deze panelen dienen als een permanent verslag van de verloren individuen en verankeren de enorme schaal van de ramp in de levens van de mensen die omkwamen. De namen omvatten slachtoffers van de World Trade Center-locatie, het Pentagon en Shanksville, Pennsylvania.

Photo: Oleg Yunakov · CC BY-SA 4.0

In oktober 2001 ontdekten bergingswerkers een zwaar beschadigde Callery-peer tussen het puin van het World Trade Center. De boom was bijna dood, met verkoolde schors en slechts één levende tak. De boom werd overgebracht naar een kwekerij in de Bronx, onder de hoede van het New York City Department of Parks and Recreation, waar hij bijna tien jaar lang revalideerde. In 2010 werd de 'Survivor Tree' met succes herplant op het herdenkingsplein. Een opvallend visueel contrast is zichtbaar op de stam en de takken. De onderste delen van de boom vertonen knoestige, littekenachtige schors - blijvend fysiek bewijs van de ramp die hij heeft doorstaan. Boven die schade is de nieuwe groei aanzienlijk gladder en rechter, wat staat voor het herstel en het voortdurende leven van de boom. Elke lente bloeit de boom met witte bloemen en staat hij als een uniek levend element te midden van de steen en het water van het omliggende monument. Het blijft een centraal punt voor bezoekers, vaak versierd met linten of kleine eerbetonen van degenen die hun respect komen betuigen. De reis van de boom van het wrak naar de Bronx en terug naar Lower Manhattan weerspiegelt de bredere tijdlijn van de wederopbouw van de locatie.

Photo: PumpkinSky · CC BY-SA 3.0

Het ingangspaviljoen, ontworpen door het architectenbureau Snøhetta, dient als een brug tussen het herdenkingsplein erboven en de museumgalerijen eronder. Het gebouw is ontworpen in een deconstructivistische stijl, gekenmerkt door scherpe hoeken, schuine oppervlakken en een reflecterende glazen gevel. Deze architecturale keuzes zijn bedoeld om het uiterlijk van de oorspronkelijke torens en het wrak op de locatie te weerspiegelen, zonder een letterlijke nabootsing te zijn. De manier waarop de structuur leunt en in de lucht snijdt, is bedoeld om bezoekers te herinneren aan de complexe geschiedenis van de plek. Door deze drempel te passeren, begint een afdaling die uiteindelijk zeventig voet onder het grondniveau leidt. De overgang van het lichte, open plein naar de besloten ruimte van het paviljoen markeert het begin van een reis naar de fundering van het oorspronkelijke World Trade Center. Het interieur van het paviljoen is ruim, beslaat 110.000 vierkante voet en biedt de eerste blikken op de enorme structurele artefacten die bewaard zijn gebleven uit de torens. Dit gebouw faciliteert de fysieke en psychologische verschuiving van het openbare monument naar het historische verhaal van het museum. De scherpe glazen boeg vormt een duidelijk contrast met de omliggende wolkenkrabbers.

Billie Grace Ward from New York, USA · CC BY 2.0

In het glazen paviljoen staan twee massieve stalen constructies die bekendstaan als Tridents. Deze kolommen maakten deel uit van de oorspronkelijke gevel van de North Tower. Ze danken hun bijnaam aan de manier waarop de enkele basis zich aan de bovenkant splitst in drie afzonderlijke tanden. In de oorspronkelijke gebouwen ondersteunden deze tanden de verdiepingen boven de lobby. Elke Trident is ongeveer 21 meter hoog en weegt meer dan vijftig ton. Deze specifieke onderdelen werden uit het puin geborgen en waren een van de eerste artefacten die naar de locatie werden teruggebracht. Vanwege hun enorme omvang en gewicht moesten ze met kranen op hun plek worden gehesen voordat de rest van het ingangspaviljoen eromheen werd gebouwd. Ze zijn nu ingesloten in het glazen gebouw en zijn zowel zichtbaar voor mensen buiten op het plein als voor bezoekers die het museum betreden. Het verweerde, roestige oppervlak van het staal is behouden gebleven en toont de fysieke realiteit van het materiaal dat ooit de huid van de Twin Towers vormde. Ze dienen als een monumentale introductie tot de schaal van de oorspronkelijke architectuur en de kracht van de bouwkunde die in de torens werd toegepast.

Photo: Beyond My Ken · CC BY-SA 4.0

Deze verweerde trap van beton en graniet staat bekend als de Survivors' Staircase. Oorspronkelijk bevond deze zich aan de rand van het World Trade Center-plein aan Vesey Street, waar hij het verhoogde plein verbond met de stoep beneden. Op de ochtend van 11 september diende deze trap als een cruciale uitgang voor honderden mensen die vluchtten uit de North Tower en de omliggende gebouwen. Toen de torens instortten, werd een groot deel van het plein verwoest, maar deze trap bleef grotendeels intact. Hij is bewaard gebleven als een overblijfsel van het alledaagse; een alledaags architectonisch element dat een diepgaande betekenis kreeg omdat het tijdens de ramp een levensreddende doorgang bood. Tijdens de wederopbouw van de locatie werd de trap verplaatst en zorgvuldig geïntegreerd in de afdaling van het museum. Hij bevindt zich nu naast de moderne roltrappen die door bezoekers worden gebruikt. Door het oorspronkelijke, beschadigde beton en de metalen leuningen te behouden, benadrukt het museum de fysieke realiteit van de vluchtroute. Het staat als een stille getuige voor de duizenden mensen die dit terrein overstaken om veiligheid te bereiken, en vormt een tastbare link tussen de wereld die bestond vóór de aanslagen en het herstel dat volgde. De trap is vaak een van de eerste objecten die de menselijke ervaring van die ochtend overbrengt.

Mark Kent · CC BY-SA 2.0

Deze uitgestrekte hal bevat een enorme kunstinstallatie getiteld 'Trying to Remember the Color of the Sky on That September Morning'. Het werk, gemaakt door kunstenaar Spencer Finch, bestaat uit 2.983 individuele vierkantjes van handgeschilderd papier. Elke tegel vertegenwoordigt één slachtoffer van de aanslagen van 2001 en de bomaanslag van 1993. Opvallend is dat elke tegel een iets andere blauwtint heeft. De variatie weerspiegelt het subjectieve karakter van het menselijk geheugen; hoewel veel mensen zich de lucht die ochtend herinneren als een helder, doordringend blauw, herinnert niemand zich exact dezelfde tint. Samen vormen de tegels een mozaïek dat een aanzienlijk deel van de muur van het museum beslaat. Het enorme aantal individuele stukken helpt bezoekers de schaal van het menselijk verlies te visualiseren op een manier die namen alleen misschien niet zouden doen. De installatie is geplaatst tegen de achtergrond van de oorspronkelijke funderingsmuur, wat een contrast creëert tussen het delicate papier en het massieve, industriële beton. Het nodigt uit tot een rustig moment van reflectie op de gedeelde ervaring van die dag en de individuele levens die door deze collectieve lucht worden herdacht. De installatie blijft een van de weinige hedendaagse kunstwerken die in opdracht voor de permanente galerijen van het museum zijn gemaakt.

Photo: Alberto-g-rovi · CC BY 3.0

Over het veld van blauwe tegels is een inscriptie aangebracht die luidt: 'No day shall erase you from the memory of time'. Deze woorden zijn afkomstig uit de Aeneis, geschreven door de Romeinse dichter Vergilius. Elke individuele letter in het citaat is door smid Tom Joyce gesmeed met staal dat is geborgen van de locatie van het World Trade Center. Het materiaal zelf biedt een directe fysieke verbinding met de gebouwen die hier ooit stonden. De plaatsing van dit citaat is zeer betekenisvol, aangezien de muur waarop het rust dient als barrière voor een afgeschermd gebied. Achter deze muur bevindt zich de bewaarplaats met de stoffelijke resten van niet-geïdentificeerde slachtoffers. Deze ruimte wordt beheerd door het Office of Chief Medical Examiner en is niet toegankelijk voor het grote publiek; alleen familieleden van de overledenen hebben toegang. Het citaat dient als een plechtige toewijding aan deze personen, waardoor hun aanwezigheid in het museum wordt geëerd, ook al blijft hun laatste rustplaats privé. De industriële textuur van de gesmede stalen letters steekt af tegen het gladde beton, wat de bestendigheid van het eerbetoon benadrukt. Het lettertype is speciaal ontworpen om vanaf de andere kant van de enorme hal leesbaar te zijn.

MemeGod27 · CC0

Een van de grootste artefacten in het museum is het verminkte wrak van een brandweerwagen van Ladder Company 3. Dit korps, gevestigd in de East Village, stond onder leiding van kapitein Patrick Paddy Brown, een hooggedecoreerde veteraan van de afdeling. Op de ochtend van 11 september was de bemanning van Ladder 3 een van de eerste hulpverleners die de North Tower binnenging. De wagen stond geparkeerd op West Street, nabij de voet van het gebouw, om de lopende reddingsoperaties te ondersteunen. Toen de North Tower instortte, werd het voertuig bedolven onder tonnen vallend staal en beton. Alle vijftien leden van Ladder Company 3 die die dag naar de locatie uitrukten, kwamen om het leven. De wagen dient als een scherpe visuele weergave van de enorme fysieke krachten die tijdens de instorting vrijkwamen. Het staat ook als een eerbetoon aan de 343 leden van de New York City Fire Department die die ochtend tijdens hun dienst omkwamen. Het verwrongen metaal en de verpletterde cabine vertellen het verhaal van de extreme omstandigheden waarmee degenen die op het gevaar afrenden, werden geconfronteerd. De aanwezigheid ervan in de galerij illustreert de plotselinge impact van het falen van de gebouwen op de infrastructuur aan de voet van de torens.

Chepry 💬 (Andrzej Barabasz) 📷 🇵🇱 · CC BY-SA 4.0