Languages
15Courtauld Institute of Art Audioprzewodnik
Courtauld Institute of Art to publiczny uniwersytet i instytucja szkolnictwa wyższego w Londynie, specjalizująca się w badaniach nad historią sztuki i konserwacją zabytków.
Szybkie informacje
439
narrowanych przystanków
15
Języki
100%
Offline
📍 City of Westminster, United Kingdom
O wycieczce
Courtauld Institute of Art to publiczny uniwersytet i instytucja szkolnictwa wyższego w Londynie, specjalizująca się w badaniach nad historią sztuki i konserwacją zabytków.
Pobierz darmową aplikację
O wycieczce
Tour Stops
Święty Paweł
Ten panel służył jako lewe skrzydło tryptyku i stanowi dopełnienie postaci świętego Piotra. Przedstawia świętego Pawła, tradycyjnie ukazywanego z długą, brązową brodą i wysokim czołem. Trzyma wielki miecz, narzędzie swojego męczeństwa, oraz księgę reprezentującą jego wpływowe listy do wczesnych wspólnot chrześcijańskich. Paweł ubrany jest w żywoczerwoną tunikę pod ciemnym, niebiesko-zielonym płaszczem, ozdobionym złotymi lamówkami pasującymi do detali na panelu ze świętym Piotrem. Przypisywane Antoniazzo Romano dzieło to stanowi przykład umiejętności artysty w nadawaniu postaciom fizycznej obecności i godności. Zastosowanie farb olejnych na desce pozwoliło na uzyskanie bogatszego nasycenia kolorów niż w przypadku tradycyjnej tempery. Proste, solidne sandały i ciężkie fałdy szat sugerują postać mocno osadzoną w świecie. Poważny, pełen zadumy wyraz twarzy Pawła odzwierciedla jego rolę jako uczonego i niezłomnego obrońcy wiary.
Święty Jakub Mniejszy
Ten smukły panel przedstawia młodego mężczyznę stojącego w szarej kamiennej niszy. Zidentyfikowano go jako świętego Jakuba Mniejszego, jednego z dwunastu apostołów. Trzyma dużą, drewnianą pałkę foluszniczą, narzędzie użyte podczas jego męczeńskiej śmierci. Dzieło to przypisuje się florenckiemu mistrzowi Filippo Lippiemu i jego warsztatowi. Wpływ Lippiego widoczny jest w łagodnym, nieco melancholijnym wyrazie twarzy świętego oraz płynnym udrapowaniu ciężkiego zielonego płaszcza na różowej tunice. Święty stoi w swobodnej, naturalnej pozie, z ciężarem ciała lekko przesuniętym na jedną stronę. Postać ta była częścią większego, wielopanelowego ołtarza, prawdopodobnie zdobiąc boczne filary. Architektoniczne obramowanie pomaga osadzić postać w wiarygodnej przestrzeni, nawet w wąskich granicach panelu. Ciepłe tony twarzy i dłoni kontrastują z chłodną szarością kamiennego łuku, kierując wzrok widza na człowieczeństwo postaci.
Portret brodatego mężczyzny
Ten niewielki obraz olejny autorstwa Davida Teniersa Młodszego pochodzi z 1656 roku. Jest to miniaturowy portret starszego mężczyzny z długą, białą brodą. Postać została ukazana w ujęciu trzech czwartych, patrząc prosto na widza ze spokojnym, poważnym wyrazem twarzy. Mężczyzna ma na sobie ciemny, ciężki płaszcz narzucony na ubranie w kolorze głębokiego burgunda. Ciemne, jednolite tło sprawia, że cała uwaga skupia się na twarzy mężczyzny i fakturze jego zarostu. Teniers był nadwornym malarzem arcyksięcia Leopolda Wilhelma, namiestnika Niderlandów Południowych. W ramach swoich obowiązków stworzył wiele małych kopii arcydzieł z ogromnej kolekcji arcyksięcia. Te 'modelli' służyły jako wzorce dla rytowników tworzących katalog o nazwie Theatrum Pictorium. Ten konkretny portret ukazuje umiejętność Teniersa w oddawaniu indywidualnego charakteru oraz faktur tkanin w bardzo małej skali, prawdopodobnie mierzącej zaledwie kilka centymetrów wysokości.
Portret doży
Stworzony około 1650 roku, ten miniaturowy portret autorstwa Davida Teniersa Młodszego przedstawia Nicolò da Ponte, który pełnił funkcję doży Wenecji w późnym XVI wieku. Praca ta jest kopią w małej skali oryginalnego obrazu weneckiego mistrza Jacopa Tintoretta. Doża został ukazany w swoich oficjalnych szatach oraz w 'corno ducale', charakterystycznym rogatym nakryciu głowy symbolizującym jego urząd. Siedzi przed ciemnoczerwoną zasłoną, co dodaje kompozycji teatralności i podkreśla jego status. Teniers wykonał to dzieło jako 'modello', czyli studium w małej skali. Miało ono posłużyć rytownikowi do stworzenia ryciny do Theatrum Pictorium, ambitnej publikacji dokumentującej kolekcję sztuki arcyksięcia Leopolda Wilhelma. Patrząc na tę miniaturę, widzisz, w jaki sposób XVII-wieczni artyści wykorzystywali małe kopie do utrwalania i rozpowszechniania wizerunków słynnych dzieł z wcześniejszych pokoleń i odległych miast.
Kupidyn pokonujący Pana
Ta mitologiczna scena to małe studium olejne autorstwa Davida Teniersa Młodszego, powstałe około 1656 roku. Oparte jest na słynnej kompozycji włoskiego mistrza baroku, Annibale Carracciego. Obraz przedstawia walkę między Kupidynem, skrzydlatym bogiem miłości, a Panem, bogiem natury i dzikich żądz o kozich nogach. Kupidyn przygniata Pana do ziemi, co symbolizuje triumf miłości boskiej lub duchowej nad ziemską żądzą. Na pierwszym planie na trawie leżą porzucone piszczałki Pana i łuk Kupidyna. Tło otwiera się na miękki, mglisty krajobraz z klasyczną okrągłą świątynią. Praca ta służyła jako 'modello' do wielkiego projektu Teniersa, Theatrum Pictorium, który był pierwszym ilustrowanym katalogiem wielkiej kolekcji sztuki. Te małe panele pozwalały rytownikom pracować przy zachowaniu spójnej skali i palety barw podczas reprodukowania arcydzieł arcyksięcia Leopolda Wilhelma w formie druku.
Cudzołożnica przed Chrystusem
Artysta z Ferrary, Ortolano, namalował tę biblijną scenę około 1525 roku. Ukazuje ona moment, w którym grupa uczonych w piśmie i faryzeuszy przyprowadza przed oblicze Jezusa kobietę oskarżoną o cudzołóstwo. Ich zamiarem jest zastawienie pułapki poprzez pytanie, czy zgodnie z prawem powinna zostać ukamienowana. Chrystus, siedzący po prawej stronie, odpowiada w słynny sposób, pisząc palcem na piasku. Kobieta stoi w centrum w uderzającej zielonej sukni, z głową pochyloną w geście wstydu. Wokół niej znajduje się gęsty tłum oskarżycieli, w tym postacie w strojach z epoki oraz kolorowych szatach. Artysta używa jasnych, nasyconych barw i wyraźnego oświetlenia, aby odróżnić poszczególne postacie. Pejzaż w lewym górnym rogu, z błękitnymi górami i odległymi budynkami, zapewnia poczucie głębi i skali. Styl Ortolano charakteryzuje się głębokim zainteresowaniem fizyczną obecnością i zróżnicowaną mimiką postaci, co odzwierciedla wpływ sztuki weneckiej na szkołę z Ferrary.
Chrystus niosący krzyż
Ten niewielki panel niderlandzkiego artysty Pietera Aertsena pochodzi z około 1530 roku. Ukazuje Chrystusa zmagającego się z ciężarem krzyża w drodze na Kalwarię. Kompozycja jest zatłoczona i intensywna, wypełniona postaciami, które zdają się napierać na główną akcję. Chrystus upadł na kolana, a jego wyraz twarzy wyraża ciche cierpienie. W lewym dolnym rogu klęczy święta Weronika, trzymając białą chustę, której użyła do otarcia jego twarzy. Aertsen był mistrzem północnego manieryzmu, stylu znanego ze złożonych kompozycji i nieco wydłużonych postaci. Zwróć uwagę na różnorodność strojów, od zbroi rzymskiego żołnierza po wyszukane turbany gapiów. Mimo niewielkich rozmiarów – zaledwie nieco ponad szesnaście centymetrów wysokości – obraz jest pełen detali i emocjonalnego dramatyzmu. Prawdopodobnie służył jako mały przenośny ołtarzyk do prywatnej dewocji, pozwalając wiernemu na kontemplację sceny Męki Pańskiej w bardzo osobisty sposób.
Samobójstwo Lukrecji
Ten obraz, stworzony około 1540 roku przez anonimowego artystę z Europy Północnej, przedstawia tragiczną historię Lukrecji. Według rzymskiej legendy Lukrecja odebrała sobie życie, aby zachować honor po tym, jak została zgwałcona przez syna króla. Jej śmierć wywołała rewolucję, która doprowadziła do powstania Republiki Rzymskiej. Lukrecja została ukazana w centrum, częściowo owinięta w półprzezroczystą szatę, w momencie wbijania sztyletu w pierś. Jej poza, z wyciągniętymi ramionami, jest zarówno dramatyczna, jak i rzeźbiarska, co odzwierciedla wpływ mistrza włoskiego renesansu, Rafaela. Artysta umieścił ją w okazałej scenerii architektonicznej z klasycznymi kolumnami, podkreślając powagę jej poświęcenia. W tle ciemny, nastrojowy krajobraz sugeruje odległe miasto. Dzieło to jest doskonałym przykładem tego, jak północni artyści przejmowali wyidealizowane formy i heroiczne tematy sztuki włoskiej w połowie XVI wieku.
Adam i Ewa po wygnaniu z raju
Ten niewielki panel jest kopią większego dzieła włoskiego mistrza Paola Veronese. David Teniers Młodszy, flamandzki malarz, stworzył go w ramach ambitnego projektu dokumentacji ogromnej kolekcji sztuki arcyksięcia Leopolda Wilhelma. Scena przedstawia Adama i Ewę w surowej rzeczywistości życia poza Ogrodem Eden. Adam został ukazany podczas pracy na roli, opierając się o drzewo, gdy używa prymitywnego narzędzia. Ewa siedzi w pobliżu, kołysząc jedno ze swoich dzieci, podczas gdy drugie leży nieopodal na ziemi. Bujny raj z ich przeszłości został zastąpiony wiejskim, surowym krajobrazem. Teniers uchwycił scenę szybkimi, płynnymi pociągnięciami pędzla, które różnią się od wygładzonego stylu oryginalnego włoskiego wzoru. W oddali bydło pasie się na zboczu wzgórza pod zamglonym, zachmurzonym niebem. Ta miniaturowa wersja pozwoliła arcyksięciu zachować wizualną dokumentację jego najcenniejszych posiadłości w przenośnym formacie.
Portret młodzieńca
Ten portret mężczyzny z rzadką brodą i w miękkiej czarnej czapce był niegdyś wiązany z nazwiskiem artysty Filippo Mazzoli. Jednak współczesne analizy techniczne wykazały, że jest to falsyfikat. Postać patrzy prosto na widza, trzymając w dłoni małą czerwoną książkę, a tło stanowi wijąca się rzeka i odległe góry. Styl krajobrazu naśladuje dzieła renesansu, a konkretnie mgliste atmosfery znane z prac Leonarda da Vinci. Fałszerstwa tego typu tworzone są często w celu oszukania kolekcjonerów poprzez imitowanie stylu znanego mistrza przy użyciu starych materiałów. Mimo statusu falsyfikatu, dzieło to stanowi fascynujący wgląd w historię kolekcjonerstwa sztuki oraz ewolucję technik uwierzytelniania. Zmusza nas do patrzenia poza nazwisko artysty i rozważenia fizycznych właściwości oraz historycznej dokładności farby i panelu. Obejmuje to analizę pigmentów oraz stanu zachowania drewna.
