Tombs of the KingsAudiogids

Welkom bij een van de belangrijkste archeologische vindplaatsen van Cyprus, een uitgestrekte antieke begraafplaats die zich uitstrekt over een droog, zonovergoten landschap vlak bij de zee. Ondanks de grootse naam 'Koningsgraven' is hier nooit een koninklijke persoon begraven. In plaats daarvan diende deze necropolis als laatste rustplaats voor hooggeplaatste bestuurders, Ptolemeïsche aristocraten en hun families tijdens de hellenistische en Romeinse periode, die teruggaat tot de vierde eeuw v.Chr. De antieke bouwers hakten deze graven direct uit in de massieve zandstenen ondergrond, waardoor ondergrondse structuren ontstonden die nauw aansloten bij de statige huizen van de levenden, om de doden zo een vertrouwde omgeving in het hiernamaals te bieden. Omdat dit archeologische park volledig is blootgesteld aan de mediterrane zon en er nauwelijks natuurlijke schaduw is, raden wij u ten zeerste aan om voldoende water mee te nemen en comfortabele wandelschoenen te dragen voordat u het ruige, zanderige terrein betreedt om de complexen te verkennen.

Fry72, Karel Frydrýšek · CC BY-SA 4.0

Door de eeuwen heen is de zachte kalkhoudende zandsteen van deze antieke begraafplaats voortdurend aangetast door zoute kustwinden en winterse regenbuien. Deze natuurlijke erosie heeft de scherpe, precieze hoeken die oorspronkelijk met antiek gereedschap werden uitgehakt langzaam afgerond, waardoor veel van de structuren zijn veranderd in organische, grotachtige formaties. Op verschillende plekken ziet u natuurlijke gewelven die ontstonden toen de zware stenen daken van ondergrondse kamers lang geleden onder hun eigen gewicht instortten. Maar de natuur was niet de enige kracht die hier aan het werk was. Nadat de begrafenissen stopten, gebruikten lokale steenhouwers en groevenwerkers deze plek eeuwenlang als een handige bron van bouwmateriaal. Ze hakten waardevolle blokken voorbewerkte steen weg en voerden deze af om de groeiende stad Paphos te bouwen, waardoor het uitgeholde, skeletachtige landschap achterbleef dat u vandaag de dag ziet.

Photo: Bukvoed · CC BY 4.0

Door deze ondergrondse kamers heen vindt u talloze rechthoekige openingen die direct in de massieve stenen muren zijn uitgehakt. Deze nissen, bekend als loculi, dienden als de laatste rustplaats voor individuele lichamen. Volgens de antieke begrafenisgebruiken werd het lichaam, nadat het zorgvuldig in de opening was geplaatst, afgesloten met een stenen plaat. De bouwers bedekten de plaat vervolgens met pleisterwerk, dat vaak werd beschilderd met kleurrijke decoratieve patronen of werd voorzien van de naam van de overledene. Als u deze openingen van dichtbij bekijkt, ziet u dat ze aanzienlijk in grootte variëren; sommige kleinere nissen waren specifiek ontworpen voor kinderen. Omdat deze loculi langs de muren waren geplaatst en relatief gemakkelijk toegankelijk waren, werden ze door de eeuwen heen het doelwit van grafrovers, die de pleisterzegels braken en de nissen leeg en blootgesteld achterlieten.

Photo: Bukvoed · CC BY 4.0

De monumentaliteit van deze grafingang is het resultaat van een ongelooflijke technische prestatie, aangezien de gehele structuur uit één enkel stuk massieve zandsteen is gehouwen om eruit te zien als een vrijstaand gebouw. Om dit te bereiken, groeven antieke steenhouwers een enorme, diepe greppel rondom een centraal blok steen, dat ze vervolgens moeizaam van binnenuit uitholden. De voltooide ingang lijkt sterk op de woonarchitectuur uit de hellenistische periode, met een zware latei en rechte, platte deurkozijnen die lijken op die van een statige residentie. Toen vroege Europese reizigers tijdens de achttiende en negentiende eeuw op deze begraven ruïnes stuitten, waren ze zo onder de indruk van dit huisachtige uiterlijk dat ze ze vaak aanzagen voor prehistorische woningen of geheime schuilplaatsen in plaats van antieke grafkamers.

Photo: Nikodem Nijaki · CC BY-SA 3.0

Stap het interieur van Graf 1 binnen om de indeling van de in de rotsen uitgehouwen kamers te bekijken, die een eenvoudigere, eerdere ontwikkelingsfase van de necropolis vertegenwoordigen, nog voordat de enorme zuilengangen werden gebouwd. In plaats van een groots open atrium heeft dit graf een rechttoe-rechtaan ontwerp waarbij individuele kamers aftakken van een centrale gang. Grafnissen zijn direct in zowel de verticale muren als de stenen vloeren van deze ruimtes uitgehakt. Deze complexen werden over meerdere generaties gebruikt voor familiegraven, waardoor welgestelde huishoudens hun voorouders bij elkaar konden houden. Wanneer nieuwe familieleden overleden, werden oudere beenderen soms respectvol opzij geschoven in de kamers om ruimte te maken voor nieuwe bijzettingen.

Photo: Bukvoed · CC BY 4.0

Bij de ingang van Graf 2 staan deze twee cilindervormige stenen zuilen op de grindachtige bodem; ze dienden vroeger als altaren. Nabestaanden gebruikten ze om begrafenisrituelen uit te voeren, offers te brengen en plengoffers van bijvoorbeeld wijn, honing en olie te schenken om de goden van de onderwereld gunstig te stemmen en de geesten van de overledenen te eren. Het was gebruikelijk dat de nabestaanden op specifieke jaardagen bij het graf samenkwamen voor een rituele maaltijd. Tijdens deze bijeenkomsten voerden ze de overledene symbolisch door vloeibare offers door kleine pijpen of gaten te gieten die rechtstreeks naar de grafkamer eronder leidden.

Wolfgang Sauber · CC BY-SA 3.0

Deze decoratieve bogen die rechtstreeks in de rotswand zijn uitgehakt, lijken op miniatuurtempelfronten of ramen. Dit ontwerpelement, bekend als 'valse deuren' of symbolische portalen, is ontleend aan oude Egyptische begrafenisgebruiken. De Grieken en Romeinen geloofden dat deze portalen dienden als spirituele toegangspoorten, waardoor de ziel van de overledene vrij kon reizen tussen de wereld van de levenden en het rijk van de doden. Als u goed kijkt, ziet u de gedetailleerde uithakkingen in de steen, waaronder kleine zuilen en driehoekige frontons die op kleine schaal de echte tempelarchitectuur nabootsen.

Héctor Ochoa 'Robot8A' · CC BY-SA 4.0

Op deze hoge bergkam met uitzicht op de Middellandse Zee ziet u een grote stapel stenen en kleinere rotstorens. Hoewel ze lijken op oude grafmarkeringen of cairns, zijn deze bouwwerken volledig modern; ze zijn opgestapeld door bezoekers als een vorm van meditatieve oefening of toeristische traditie. Hoewel ze een opvallend silhouet vormen tegen de blauwe lucht en zee, raden archeologen het bouwen ervan sterk af. Het verplaatsen van de losse stenen kan de kwetsbare, nog niet opgegraven lagen van de oude site verstoren, waardoor historisch bewijsmateriaal dat nog net onder het oppervlak begraven ligt, mogelijk vernietigd wordt.

Photo: Voltmetro · CC BY-SA 4.0

Dit bord markeert de ingang van Graf 4, dat algemeen wordt beschouwd als een van de meest complete en grootste bouwwerken in het hele archeologische park. Onder het oppervlak ligt een volledig intact peristylium, met een centrale open binnenplaats omringd door zuilengangen. Voordat de moderne opgravingen begonnen, waren veel van deze diepe, in de rots uitgehakte putten volledig gevuld met zand, puin en wilde vegetatie, waardoor de enorme zuilen meer dan een millennium aan het zicht onttrokken bleven. Archeologen moesten zorgvuldig tonnen opgehoopte aarde verwijderen om de spectaculaire staat van deze ondergrondse ruimte, die rechtstreeks uit het vaste gesteente was gehouwen, te onthullen. Vandaag de dag helpt het bord u bij de afdaling naar dit ondergrondse monument, waar u kunt zien hoe nauw de oude grafarchitectuur aansloot bij de grootste huizen uit die periode. Dit specifieke graf biedt een duidelijk inzicht in de architectonische transities die in de loop der eeuwen in Paphos hebben plaatsgevonden.

Fry72, Karel Frydrýšek · CC BY-SA 4.0

Kijk neer op de ondergrondse binnenplaats van Graf 4 om de buitengewone technische prestatie van de oude steenhouwers te bewonderen. Het gehele bouwwerk — inclusief de zuilen, de decoratieve architraaf en de vloer — is uitgehakt uit één massief blok zandsteen. Vanaf dit uitkijkpunt ziet u vier intacte zuilen die een zware stenen latei ondersteunen, versierd met een traditioneel Dorisch fries van trigliefen en metopen. Om dit te bouwen, moesten arbeiders recht naar beneden in de aarde hakken en minutieus tonnen massieve steen wegbeitelen, terwijl ze deze perfect ronde, gecanneleerde zuilen op hun plek lieten staan. Deze subtractieve architectuurmethode vereiste een enorme planning, aangezien elke fout tijdens het hakproces niet eenvoudig kon worden hersteld.

Photo: Bukvoed · CC BY 4.0