Roman BathsAudiogids

Welkom bij de Romeinse baden. U staat momenteel op de drempel van het museum, dat is gevestigd in de concertzaal uit 1897. Dit gebouw werd in de late Victoriaanse tijd ontworpen door architect J.M. Brydon, een periode waarin de lokale belangstelling voor de oude geschiedenis van Bath op een hoogtepunt was. Hoewel de gevel boven u de elegantie van het 19e-eeuwse Groot-Brittannië uitstraalt, verhult deze effectief het enorme antieke complex dat zich direct onder uw voeten bevindt. De bouw van de oorspronkelijke Romeinse baden en het tempelcomplex begon bijna tweeduizend jaar geleden, tussen 60 en 70 na Christus. Eeuwenlang lagen de ruïnes begraven en vergeten, terwijl de middeleeuwse en Georgische steden er bovenop groeiden. Dit Victoriaanse bouwwerk was specifiek bedoeld om de bezoekersstroom te organiseren en een waardige toegang te bieden tot de ondergrondse archeologische schatten. Terwijl u door het gebouw loopt, beweegt u zich in feite tussen verschillende tijdperken van de geschiedenis van Bath, van de straatarchitectuur uit de 1800-er jaren naar de diepe, opgegraven lagen van het Romeinse Brittannië. Het gebouw weerspiegelt een tijd waarin archeologie een professionele wetenschap werd en de stad haar unieke erfgoed wilde vieren.

Photo: Christophe.Finot · CC BY-SA 2.5

Let op de zij-ingang waar de woorden 'ROMAN BATH' in het steenwerk zijn gebeiteld. Dit bescheiden teken markeert de overgang van de drukke, moderne straten van Bath naar de stille, vochtige sfeer van het oude thermale complex. Vandaag de dag is deze plek een wereldwijd monument dat elk jaar meer dan een miljoen bezoekers verwelkomt. Voordat het een toeristische bestemming werd, stond dit gebied bij de Romeinen bekend als Aquae Sulis, vernoemd naar de lokale Keltische godin Sulis, die de Romeinen identificeerden met hun eigen godin, Minerva. De bewegwijzering hier herinnert aan de 19e-eeuwse inspanningen om de site als officieel museum in te richten. Zodra u dit punt passeert, zullen de geluiden van de stad vervagen, vervangen door de geur van mineraalrijk water en het aanzicht van massief metselwerk. Deze ingang werd zorgvuldig geïntegreerd in het bestaande straatbeeld om bezoekers in staat te stellen geleidelijk af te dalen naar de opgravingslocatie. De stenen blokken van de ingang weerspiegelen de lokale kalksteen die door de hele geschiedenis van Bath heen is gebruikt, wat een visuele link vormt tussen de Romeinse fundamenten en de Georgische gebouwen die vandaag de dag de skyline domineren. Het is de eerste stap in een reis die bijna zes meter onder het huidige straatniveau leidt.

Photo: Raboe001 · CC BY-SA 3.0

Zodra u de ontvangstruimte betreedt, verschuift de sfeer naar Victoriaanse luxe. Het neoklassieke interieur was een bewuste keuze van de architecten om de Romeinse wortels van de plek te eren en tegelijkertijd de hoge standaarden van de 19e-eeuwse publieke architectuur te handhaven. Let op het gedetailleerde stucwerk dat de muren siert en het hoge, koepelvormige plafond erboven. Deze decoratieve elementen weerspiegelen een fascinatie voor de klassieke oudheid die gebruikelijk was in de jaren 1890. Deze hal was ontworpen om bezoekers direct bij aankomst te imponeren en diende als een grandioze wachtruimte voordat ze afdaalden naar de antieke niveaus. De symmetrie en het gebruik van zuilen in deze ruimte moeten het gevoel van een Romeinse tempel oproepen, waardoor een thematische brug wordt geslagen tussen de verschillende eeuwen die hier vertegenwoordigd zijn. Tegen de tijd dat deze hal werd gebouwd, waren veel van de belangrijkste Romeinse ontdekkingen al gedaan en wilde de stad een ruimte die de wereldklasse van de artefacten die er tentoongesteld zouden worden, eer aan deed. De verlichting en de verhoudingen van de kamer werden zorgvuldig overwogen om een gevoel van ontzag en verwachting te creëren. Het blijft een van de mooiste voorbeelden van laat-Victoriaans publiek interieurontwerp in de regio, als een monument voor het tijdperk dat het oude verleden van Bath herontdekte.

Photo: Simon Burchell · CC BY-SA 4.0

Als u omhoog kijkt, ziet u hoe de centrale lichtkoepel natuurlijk licht de hal in laat stromen, wat het gedetailleerde cassettenplafond accentueert. Dit ontwerp, gecreëerd door architect John Brydon, bevat een reeks verzonken panelen die de stijl van oude Romeinse gewelven nabootsen, zoals die in het Pantheon. Deze architecturale keuze was niet louter decoratief; het was een symbolische manier om de kloof te overbruggen tussen de Georgische stad erboven en de Romeinse ruïnes die eronder lagen. De lichtkoepel biedt een constante visuele verbinding met de lucht en weerspiegelt de open binnenplaatsen die gebruikelijk waren in een Romeinse villa of badcomplex. De precisie van het stucwerk en de diepte van de cassettes creëren een gevoel van gewicht en duurzaamheid, kwaliteiten die in Victoriaanse publieke gebouwen zeer werden gewaardeerd. Brydons werk hier was onderdeel van een grotere beweging om Bath als toeristische bestemming te revitaliseren, waarbij historisch eerbetoon werd gecombineerd met modern nut. Het plafond dient als herinnering dat, hoewel de Romeinse ruïnes de voornaamste attractie zijn, de Victoriaanse gebouwen die ze beschermen op zichzelf ook belangrijke historische artefacten zijn. Het spel van licht en schaduw over deze geometrische vormen verandert gedurende de dag, net zoals dat in de oorspronkelijke Romeinse thermen in de buurt het geval zou zijn geweest.

Photograph by Mike Peel (www.mikepeel.net). · CC BY-SA 4.0

Het eerste uitzicht vanaf het boventerras is vaak het meest memorabel. Als u naar beneden kijkt, ziet u het Grote Bad in het midden van het complex liggen, waarbij het thermale water een opvallende groene kleur heeft door de groei van algen in het zonlicht. In de Romeinse tijd zou dit bad overdekt zijn geweest door een massief gewelfd dak, wat een donkere, dampende en intieme omgeving creëerde. Vandaag de dag is het dak verdwenen, wat een unieke confrontatie van geschiedenis biedt. Op de achtergrond rijzen de torenhoge gotische torens van de Bath Abbey boven het Romeinse steenwerk uit. Dit visuele contrast omspant meer dan vijftienhonderd jaar geschiedenis in één enkel beeld. Het terras waar u nu staat, werd in de jaren 1890 gebouwd, specifiek om bezoekers dit panoramische perspectief te bieden. Het groene water beneden wordt nog steeds gevoed door dezelfde natuurlijke warmwaterbron die de Romeinen gebruikten, waardoor een temperatuur behouden blijft die op koelere dagen stoom in de lucht doet opstijgen. Dit gebied dient als een eerste kennismaking met de schaal van het oorspronkelijke complex, dat zich ver buiten het zichtbare bad uitstrekte in een reeks verwarmde kamers, kleedruimtes en tempels. De hoogte van het terras biedt een helder zicht op de massieve stenen blokken die de rand van het bad vormen, wat de duurzaamheid van de Romeinse techniek benadrukt.

Diego Delso · CC BY-SA 4.0

Langs de rand van het terras staan verschillende standbeelden van prominente Romeinse figuren, waaronder keizers als Julius Caesar en Hadrianus. Hoewel ze er behoorlijk verweerd en antiek uitzien, werden deze figuren in werkelijkheid in de jaren 1890 in opdracht gemaakt voor de feestelijke opening van het museum. Ze werden gebeeldhouwd door de kunstenaar G.A. Lawson om een beeld te geven van de enorme omvang van het Romeinse Rijk en de machtige mannen die ooit over Brittannië regeerden. Elk standbeeld vertegenwoordigt een ander aspect van de Romeinse invloed; Julius Caesar was bijvoorbeeld de eerste Romeinse generaal die een expeditie naar Brittannië leidde, terwijl Hadrianus herinnerd wordt vanwege de beroemde muur die de noordgrens van het rijk markeerde. Deze figuren werden hier geplaatst om Victoriaanse bezoekers te helpen zich een voorstelling te maken van de mensen die hier twee millennia geleden door de baden liepen. Omdat ze al meer dan een eeuw aan de elementen zijn blootgesteld, is de lokale kalksteen op natuurlijke wijze verouderd, wat ze een zachtere uitstraling geeft die mooi opgaat in de oudere ruïnes beneden. Ze dienen als eerbetoon aan de historische figuren die met het Romeinse Brittannië worden geassocieerd, ook al zijn ze een moderne toevoeging aan de site. Neem even de tijd om te kijken hoeveel u er kunt herkennen aan de inscripties op hun voetstukken, terwijl ze als wachters over het thermale water staan.

Photo: Ad Meskens · CC BY-SA 3.0

U kijkt nu naar de Heilige Bron, de reden waarom dit hele complex bestaat. Elke dag produceert deze een verbazingwekkende 1.170.000 liter water, dat met een constante temperatuur van 46 graden Celsius naar de oppervlakte stijgt. Voor de Romeinen was dit niet zomaar een geologisch verschijnsel; het was een directe verbinding met het goddelijke. Zij geloofden dat de godin Sulis Minerva in de bron woonde en behandelden het water met enorm veel ontzag. De bron is de enige in het Verenigd Koninkrijk met zulke hoge temperaturen en de constante stroom is door de hele geschiedenis heen nooit gestopt. In de oudheid was het gebied rond de bron omringd door een decoratieve muur en bevond zich er waarschijnlijk een klein heiligdom. Bezoekers kwamen hier om gebeden uit te spreken en votiefgeschenken in de diepte te werpen. Het water is rijk aan mineralen, wat zorgt voor een licht zwavelachtige geur en bijdraagt aan de oranje verkleuringen die op sommige omliggende stenen te zien zijn. Vandaag de dag wordt het water nog steeds vanaf hier naar de verschillende baden in het complex geleid, precies zoals in de eerste eeuw na Christus. De opstijgende stoom creëert een mist die vaak boven het water hangt, wat bijdraagt aan de mysterieuze en oude sfeer die mensen al duizenden jaren naar deze plek trekt.

Photo: Velvet · CC BY-SA 3.0

In een nis die uitkijkt over de Heilige Bron staat een standbeeld van een figuur uit de Britse legende: koning Bladud. Volgens de overlevering was Bladud een pre-Romeinse Britse koning die lepra opliep en gedwongen werd als varkenshoeder te leven. Terwijl hij door dit gebied dwaalde, merkte hij dat zijn varkens, die ook aan huidziekten leden, genazen nadat ze in de warme, mineraalrijke modder van de bronnen hadden gerold. Hij volgde hun voorbeeld, baadde zelf in het water en genas op wonderbaarlijke wijze. Uiteindelijk keerde hij terug naar zijn troon en stichtte de stad Bath rond de bronnen. Hoewel dit verhaal eerder legendarisch dan historisch is, benadrukt het het langdurige geloof in de geneeskrachtige eigenschappen van het water, nog vóór de komst van de Romeinen. Het standbeeld toont Bladud in een koninklijke houding, een herinnering aan de mythologische oorsprong van de stad. De Romeinen hoorden waarschijnlijk soortgelijke lokale verhalen toen ze aankwamen en besloten de plek te formaliseren door hier hun tempel en baden te bouwen. Zelfs vandaag de dag blijft het verhaal van Bladud en zijn varkens een populair onderdeel van de lokale identiteit van Bath. Het figuur neemt een prominente plek in en kijkt uit over de stoom die opstijgt uit de bron die hij naar verluidt heeft ontdekt.

Photo: Smalljim · CC BY-SA 3.0

De constante stoom die uit de baden opstijgt, is een van de meest kenmerkende zintuiglijke ervaringen van de Romeinse baden. Deze hitte is niet vulkanisch; het wordt veroorzaakt door de natuurlijke interne temperatuur van de aarde. Regenwater dat duizenden jaren geleden op de nabijgelegen Mendip Hills viel, sijpelde door de kalksteen tot op dieptes van wel 4.300 meter. Op die dieptes is het omringende gesteente ongelooflijk heet. Het water wordt verhit en vervolgens door een reeks breuken en spleten in de grond weer naar de oppervlakte gestuwd. Tegen de tijd dat het de Heilige Bron bereikt, heeft het een hoge concentratie mineralen opgenomen, die u vaak in de lucht kunt ruiken. De stoom creëert een vochtige sfeer die in de Romeinse tijd, toen de baden werden overdekt door enorme gewelfde plafonds, nog intenser moet zijn geweest. Dankzij deze constante toevoer van heet water konden de Romeinen hun complex onderhouden zonder dat er in dit specifieke gebied kunstmatige verwarming nodig was. Terwijl u bij het water staat, voelt u de warmte op uw gezicht, een directe verbinding met de geologische kracht die zich ver onder uw voeten afspeelt. Deze betrouwbare, natuurlijke verwarming maakte de plek tot een wereldwonder in de oudheid en fascineert wetenschappers nog steeds.

Photo: Ad Meskens · CC BY-SA 3.0

Deze indrukwekkende opstelling toont het gereconstrueerde fronton van de Tempel van Sulis Minerva, het belangrijkste religieuze bouwwerk in het oude Aquae Sulis. Oorspronkelijk was dit enorme stenen beeldhouwwerk 7,9 meter breed en bevond het zich hoog boven de ingang van de tempel. Het werd ondersteund door vier grote zuilen en begroette de gelovigen wanneer zij het heilige gebied betraden. Wat u vandaag ziet, is een minutieuze puzzel die door archeologen is samengevoegd met behulp van fragmenten die tijdens opgravingen in de 18e en 19e eeuw zijn gevonden. Het centrale beeld is een krachtig en enigszins mysterieus gezicht dat een symbool is geworden van de Romeinse baden. In een traditionele Romeinse tempel zou u een meer conventionele voorstelling van een god verwachten, maar dit fronton toont een unieke mix van culturen. De fragmenten zijn gemonteerd op een muur die een idee geeft van de oorspronkelijke schaal en hoogte. Let op de details in het omliggende houtsnijwerk, waaronder eikenbladeren en eikels, symbolen die vaak worden geassocieerd met kracht en de natuurlijke wereld. Dit architectonische middelpunt benadrukt het belang dat de Romeinen aan de tempel hechtten, zodat iedereen die de baden bezocht ook zijn respect zou betuigen aan de godin die het geneeskrachtige water schonk.

Photograph by Mike Peel (www.mikepeel.net). · CC BY-SA 4.0