Languages
15Palace of Westminster Audiogids
Het Palace of Westminster is de vergaderplaats van het parlement van het Verenigd Koninkrijk. Het is gelegen in Londen, Engeland.
Snelle feiten
24
vertelde haltes
15
Talen
100%
Offline
📍 City of Westminster, United Kingdom
Over de rondleiding
Het Palace of Westminster is de vergaderplaats van het parlement van het Verenigd Koninkrijk. Het is gelegen in Londen, Engeland.
Download de gratis app
Over de rondleiding
The Victoria Tower and Sovereign's Entrance
Sovereign's Entrance
De grote boog aan de voet van de Victoria Tower staat bekend als de Sovereign's Entrance. Deze is ontworpen met specifieke verhoudingen om de enorme koninklijke koets te kunnen herbergen die wordt gebruikt tijdens de State Opening of Parliament. Dit jaarlijkse evenement is een van de weinige momenten per jaar waarop de drie elementen van het Parlement — de vorst, het House of Lords en het House of Commons — op één plek samenkomen. Het ritueel is strak gechoreografeerd; de vorst reist van Buckingham Palace naar deze plek om het gebouw te betreden. Vanaf deze prestigieuze ingang stijgt de vorst de Sovereign's Staircase op om de Norman Porch en de Royal Gallery te bereiken. Het interieur van het paleis is uitgestrekt en bevat ongeveer 4,8 kilometer aan gangen die de honderden kamers en kantoren met elkaar verbinden. Beginnend bij grandioze ruimtes zoals deze, wordt de hiërarchie van het gebouw weerspiegeld in het decor, waarbij de meest uitbundige versieringen zijn gereserveerd voor de ruimtes die worden bezocht door de vorst en het House of Lords. Hoewel een groot deel van het paleis toegankelijk is voor het publiek en functionarissen, blijft deze ingang een symbool van de constitutionele band tussen de Kroon en het wetgevende orgaan dat binnen deze muren vergadert.
Westminster Hall: The Medieval Heart
Proces van Karel I, koning van Engeland, Schotland en Ierland
Eeuwenlang fungeerde Westminster Hall als de voornaamste zetel van het Engelse rechtssysteem. Een van de meest ingrijpende gebeurtenissen die ooit binnen deze muren plaatsvonden, was het proces tegen koning Karel I in januari 1649. Na de Engelse Burgeroorlog werd de koning hierheen gebracht om terecht te staan voor een speciaal bijeengeroepen High Court of Justice. Hij werd beschuldigd van hoogverraad tegen het volk van Engeland. Het proces was een radicale breuk met de traditie, omdat het het lang gekoesterde geloof in het goddelijk recht van koningen uitdaagde en stelde dat zelfs een vorst onderworpen was aan de wet van het land. Karel I werd uiteindelijk schuldig bevonden en ter dood veroordeeld, wat kort daarna leidde tot zijn executie buiten het Banqueting House in Whitehall. Dit was niet het enige beroemde proces dat op deze vloer werd gehouden; ook andere figuren van enorm historisch belang werden hier berecht, waaronder de Schotse ridder William Wallace en Guy Fawkes, de bekendste samenzweerder van het Buskruitverraad. Deze processen veranderden de hal van een koninklijke feestzaal in een plek van diepgaande constitutionele en juridische verantwoording. Vandaag de dag markeren koperen platen in de vloer de exacte plekken waar deze figuren tijdens hun proces stonden, als een stille herinnering aan de lange en vaak turbulente geschiedenis van de hal als plaats van rechtspraak.
St Stephen's Hall
St Stephen's Hall
St Stephen's Hall is een ruimte doordrenkt van politieke geschiedenis, gelegen op de exacte plek van de oorspronkelijke St Stephen's Chapel. Vanaf het midden van de zestiende eeuw tot aan de brand van 1834 diende deze kapel als de debatkamer voor het Lagerhuis. Driehonderd jaar lang was dit de ruimte waar de fundamentele principes van de Britse parlementaire democratie werden gesmeed. Toen het paleis in het victoriaanse tijdperk werd herbouwd, kozen de architecten ervoor om de afmetingen van de oude kapel hier na te bootsen om dat erfgoed te eren. De hal is bekleed met standbeelden van beroemde Britse staatslieden die ooit op deze plek debatteerden, waaronder invloedrijke figuren als William Pitt de Jongere en Charles James Fox. Deze figuren zijn afgebeeld in orerende houdingen, alsof ze nog steeds verwikkeld zijn in de verhitte discussies van hun tijd. Tegenwoordig dient St Stephen's Hall als de hoofdingang voor het publiek dat het parlement bezoekt. Terwijl bezoekers in de rij staan om de Central Lobby te betreden, passeren ze deze stille wachters uit het verleden. De muurschilderingen illustreren scènes uit de Britse geschiedenis, waardoor de hal, zelfs als doorgang, bezoekers blijft onderwijzen over de lange evolutie van het politieke systeem van het Verenigd Koninkrijk.
New Dawn
Boven de ingang van St Stephen's Hall bevindt zich 'New Dawn', een eigentijdse glazen installatie van kunstenaar Mary Branson. Dit werk, onthuld in 2016, herdenkt de lange en moeizame strijd voor het vrouwenkiesrecht in het Verenigd Koninkrijk. Het bestaat uit 168 handgeblazen glazen schijven, gerangschikt in een cirkelvormig patroon dat de vorm van het valhek nabootst, een langdurig symbool van het parlement. De kleuren van het glas — groen, roze en wit — weerspiegelen de verschillende facties van de kiesrechtbeweging, waaronder de Suffragists en de Suffragettes. Het meest unieke kenmerk van de installatie is de verbinding met de omgeving. De lampen achter de glazen schijven zijn gekoppeld aan het getij van de nabijgelegen rivier de Theems. Naarmate het water stijgt, gaat de installatie feller branden en bereikt ze haar volledige verlichting bij vloed. Dit dient als metafoor voor het 'stijgende tij' van de vrouwenbeweging, die in kracht en momentum groeide totdat het stemrecht uiteindelijk werd gewonnen. Door zo'n modern kunstwerk in een gebouw te plaatsen dat wordt gedomineerd door victoriaanse en middeleeuwse geschiedenis, erkent het paleis dat het verhaal van de democratie nog steeds wordt geschreven. Het staat als een levendig eerbetoon aan de duizenden vrouwen die campagne voerden voor politieke gelijkheid, zodat hun nalatenschap zichtbaar blijft voor iedereen die het gebouw betreedt.
The Royal Gallery
The Royal Gallery
De Royal Gallery is een van de grootste en meest indrukwekkende zalen in het paleis, specifiek ontworpen voor koninklijke processies en grote staatsceremonies. Tijdens de State Opening of Parliament leidt de vorst een grote processie door deze ruimte, van de Robing Room naar de zaal van het Hogerhuis. De muren zijn versierd met twee enorme muurschilderingen, elk veertien meter lang, die belangrijke momenten uit de Britse militaire geschiedenis uitbeelden. De schaal van de kamer, gecombineerd met het hoge vergulde plafond en de uitbundige vloer, was bedoeld om de macht en het prestige van het Britse Rijk op zijn hoogtepunt uit te stralen. Naast haar rol in koninklijke rituelen heeft de Royal Gallery gediend als locatie voor belangrijke diplomatieke evenementen. Het is een van de weinige ruimtes in het gebouw die groot genoeg is om gezamenlijke vergaderingen van zowel het Lagerhuis als het Hogerhuis te hosten. Daarom is de zaal gebruikt voor toespraken van bezoekende buitenlandse hoogwaardigheidsbekleders, waaronder Franse en Amerikaanse presidenten. Deze gelegenheden onderstrepen de rol van het paleis, niet alleen als nationale wetgevende macht, maar ook als een plek van internationaal politiek belang. De standbeelden van vorsten en de portretten van leiders uit het verleden die de muren sieren, vormen een historisch decor voor deze moderne diplomatieke ontmoetingen en slaan een brug tussen eeuwen van staatsmanschap.
De dood van Nelson
Tegenover het Waterloo-muurschilderij in de Royal Gallery hangt het bijbehorende werk, 'De dood van Nelson', eveneens geschilderd door Daniel Maclise. Het verbeeldt de fatale verwonding van vice-admiraal Horatio Nelson op het dek van zijn vlaggenschip, HMS Victory, tijdens de Slag bij Trafalgar in 1805. In tegenstelling tot veel heroïsche afbeeldingen uit die tijd, koos Maclise ervoor om zich te concentreren op de menselijke chaos en de medische realiteit van de zeeslag. Nelson wordt getoond terwijl hij in het heetst van de strijd wordt omringd door zijn officieren en bemanning, wat de kwetsbaarheid van de bevelhebber benadrukt, zelfs op het moment van zijn grootste overwinning. Dit muurschilderij was destijds revolutionair voor kunst in opdracht van de staat, omdat het niet terugdeinsde voor de rauwere aspecten van oorlogsvoering. U kunt de overvolle, claustrofobische aard van het leven op een oorlogsschip zien, waar zeelieden van diverse achtergronden samenwerken terwijl hun leider sterft. De aandacht voor historische details, van de uniformen tot de tuigage van het schip, is uitzonderlijk. Net als zijn tegenhanger aan de andere kant van de zaal, is het geschilderd met de waterglastechniek. Samen flankeren deze twee enorme werken de ruimte waar koninklijke processies voorbijkomen. Ze herinneren de machthebbers aan de offers die op zee en op het land zijn gebracht om de belangen van de natie veilig te stellen, waarbij nationale mythevorming wordt gecombineerd met een sobere, documentaire benadering van de geschiedenis.
De ontmoeting tussen Wellington en Blücher na de Slag bij Waterloo
Aan één zijde van de Royal Gallery domineert het monumentale muurschilderij van Daniel Maclise: 'De ontmoeting tussen Wellington en Blücher na de Slag bij Waterloo'. Dit werk, geschilderd tussen 1858 en 1861, is bijna 14 meter lang en legt het cruciale moment vast op de avond van 18 juni 1815. De hertog van Wellington en de Pruisische maarschalk Gebhard Leberecht von Blücher ontmoeten elkaar te midden van de verwoesting van het slagveld om hun beslissende overwinning op Napoleon Bonaparte te vieren. De scène is doordrenkt van een grimmige realiteit en toont de uitgeputte soldaten en de gewonden die over de grond verspreid liggen. Om een werk van deze omvang te creëren dat de tand des tijds zou doorstaan, gebruikte Maclise een techniek die bekend staat als 'waterglas' of minerale schilderkunst. Hierbij werden pigmenten in een silicaatoplossing aangebracht, bedoeld om de verf te laten versmelten met de muur zelf. Deze methode werd specifiek gekozen om te voorkomen dat de kleuren zouden vervagen of afbladderen in de beruchte vochtige en vervuilde lucht van het negentiende-eeuwse Londen. Hoewel de techniek lastig onder de knie te krijgen was, stelde het Maclise in staat om een opmerkelijk niveau van detail en kleurdiepte te bereiken. Het muurschilderij blijft een van de belangrijkste voorbeelden van negentiende-eeuwse historieschilderkunst in Groot-Brittannië en dient als een blijvend monument voor een overwinning die de loop van de Europese geschiedenis een eeuw lang heeft bepaald.
The House of Lords Chamber
De zaal van het Hogerhuis
De zaal van het Hogerhuis is de meest weelderig gedecoreerde ruimte in het hele paleis, een schril contrast met het functionelere en soberdere ontwerp van het Lagerhuis. De ruimte wordt gedomineerd door een rijk rood-gouden kleurenschema, dat traditioneel de status van 'Hogerhuis' aangeeft. De muren zijn bekleed met sierlijk houtsnijwerk en fresco's, terwijl het plafond een meesterwerk is van vergulde details. Op de vloer staan de beroemde rode leren banken waar de leden van het huis zitten. Dit zijn onder meer de Lords Temporal, die benoemde edelen zijn, en de Lords Spiritual, de bisschoppen van de Church of England. Deze zaal is het toneel van veel van de belangrijkste constitutionele rituelen van het Verenigd Koninkrijk, met name de State Opening of Parliament. De enorme schaal en weelde van de decoratie waren bedoeld om het historische gewicht en de autoriteit van het Hogerhuis te weerspiegelen. Elk element, van de glas-in-loodramen met afbeeldingen van vorsten tot het koperwerk op de balustrades van de galerij, werd door Augustus Pugin ontworpen om een gevoel van middeleeuwse grootsheid te creëren. Hoewel het Lagerhuis tegenwoordig de belangrijkste plek is voor wetgevend debat, blijft de zaal van het Hogerhuis een vitale ruimte voor de toetsing van wetten en dient het als een krachtige visuele herinnering aan de eeuwenoude tradities die nog steeds ten grondslag liggen aan het Britse parlementaire stelsel.
De troon van de vorst
Aan het uiteinde van de zaal van het Hogerhuis staat de troon van de vorst, wellicht het meest iconische en ingewikkeld versierde object in het hele paleis. De troon is ontworpen door Augustus Pugin en staat onder een enorme vergulde overkapping, een meesterwerk van victoriaans vakmanschap. De troon zelf is in feite een staatszetel, die door de vorst wordt gebruikt tijdens de jaarlijkse State Opening of Parliament. Vanaf deze zetel wordt de 'Speech from the Throne' uitgesproken, waarin de wetgevende agenda van de regering voor de komende zitting wordt uiteengezet. Het detailniveau van de troon is buitengewoon, met complex houtsnijwerk, bladgoud en hoogwaardige bekleding. Het ontwerp bevat vele heraldische symbolen, waaronder het koninklijk wapen, leeuwen en eenhoorns, die de autoriteit van de Kroon vertegenwoordigen. Pugins ontwerp was bedoeld om de majesteit van een middeleeuwse koning op te roepen, zelfs in de context van een negentiende-eeuwse constitutionele monarchie. Hoewel het het middelpunt van de zaal is, wordt de troon slechts één keer per jaar gebruikt en blijft deze leeg tijdens de reguliere debatten van het Hogerhuis. Het staat als een stil symbool van de rol van de vorst in het parlementaire proces, en de ongelooflijke versiering maakt het tot een van de meest gefotografeerde en herkende meubelstukken ter wereld.
Members' Lobby and Political Icons
Standbeeld van Margaret Thatcher
Direct tegenover het standbeeld van Winston Churchill staat het eerste standbeeld van een vrouwelijke premier dat in het Lagerhuis is geplaatst. Dit in 2007 onthulde evenbeeld van Margaret Thatcher legt haar vast in een karakteristieke houding, met één hand opgeheven en haar hoofd licht gekanteld, alsof ze midden in een scherp parlementair debat zit. Thatcher diende als premier van 1979 tot 1990, een periode van aanzienlijke sociale en economische verandering in Groot-Brittannië. Door haar hier te plaatsen, ontstaat een gebalanceerd paar van 20e-eeuwse leiders bij de drempel van de zaal. In tegenstelling tot het standbeeld van Churchill, dat vaak door parlementsleden wordt aangeraakt, staat het standbeeld van Thatcher op een iets hogere sokkel, wat haar formidabele en vaak polariserende aanwezigheid in de Britse politiek weerspiegelt. De beeldhouwer wilde haar 'Iron Lady'-persona vastleggen, met de nadruk op het strakke maatwerk van haar mantelpak en de vastberaden uitdrukking die ze vaak droeg tijdens het vragenuur van de premier. Haar aanwezigheid in de lobby herinnert aan de barrière die ze doorbrak als eerste vrouw die een grote Britse politieke partij en het land leidde. Het standbeeld is zo geplaatst dat haar blik Churchill lijkt te ontmoeten over de drukke vloer van de Members' Lobby.
