Wisząca Świątynia Audioprzewodnik po polsku

Wisząca Świątynia, czyli Xuankong Si, została wbudowana w ścianę klifu po zachodniej stronie wąwozu Jinxia. Znajduje się w pobliżu Góry Heng, w powiecie Hunyuan, w prowincji Shanxi. Jej nazwa oznacza Świątynię Zawieszoną w Powietrzu i z odległości łatwo zrozumieć dlaczego. Sale stoją około siedemdziesiąt pięć metrów nad ziemią, przymocowane do pionowej ściany skały. Ta wycieczka prowadzi przez kompleks od bramy południowej aż po dachy pod klifem. To świątynia buddyjska, ale jej sale czczą również taoizm i konfucjanizm.

Photo: Zhangzhugang · CC BY-SA 3.0

Dwa duże czerwone znaki są wyryte w klifie poniżej świątyni. Razem czyta się je zhuangguan, co oznacza coś w rodzaju wspaniałego widoku. Lokalna tradycja przypisuje je Li Baiowi, poecie dynastii Tang. Znaki znajdujące się obecnie na klifie pochodzą z 1991 roku. W tym roku urząd ds. reliktów kulturowych Góry Heng wykuł je ponownie, pracując według starej odbitki. Odbitka to arkusz papieru dociskany do wyrytego kamienia i pokryty tuszem, który przejmuje kształt znaków. Odbitka, nad którą pracowali, została wykonana za dynastii Qing i jest przechowywana w świątyni Huayan.

Photo: 林高志 · CC BY-SA 4.0

Brama południowa świątyni to małe łukowate drzwi osadzone w pomalowanej na szaro ceglanej ramie. Nad nimi wisi obrzeżona złotem tablica z nazwą Xuankong Si. Ozdobnie rzeźbiona krawędź dachu wieńczy drzwi. Od tej bramy kompleks biegnie na północ wzdłuż góry i wznosi się coraz wyżej. Mówi się, że mieści czterdzieści sal i pawilonów. Większość budynków, które stoją dzisiaj, została odbudowana za dynastii Ming i Qing. W 1982 roku obiekt został wpisany na listę kluczowych krajowych obiektów dziedzictwa.

Photo: Dudva · CC0

Czerwona ściana z okrągłymi otworami stoi obok bramy południowej. Nad nią drewniane sale z żółtymi dachami są ułożone na trzech piętrach. Do czego zbudowano tę ścianę, nie jest jasne, ale sale wznoszą się bezpośrednio z niej. Sekcja południowa również łączy religie. Pałac Chunyang czci Lü Dongbina, jednego z Ośmiu Nieśmiertelnych taoizmu. Na samym szczycie stoi Sala Leiyin, sala buddyjska poświęcona Śakjamuniemu, nazywana również Salą Piorunów.

Photo: Zhangzhugang · CC BY-SA 3.0

Historia świątyni zaczyna się od cesarza Xiaowena z dynastii Północnego Wei, który widział wspaniałe buddyjskie świątynie w Luoyangu. Chciał podobnych świątyń na północy, dla buddyzmu i dla taoizmu. Mówi się, że znalazł taoistycznego kapłana i rozkazał zbudować świątynię na klifie w połowie drogi na Górę Heng. Miała to być świątynia, która nie mogła dosięgnąć ani nieba, ani ziemi. Początkowo nazywano ją Pawilonem Xuankong. Później zaczęto ją nazywać Xuankong Si, po części dlatego, że słowo oznaczające wiszenie brzmi jak słowo oznaczające tajemniczość, a po części dlatego, że znajduje się w połowie wysokości klifu. Odrębna legenda mówi, że jeden mnich o imieniu Liaoran zaczął pracę w pojedynkę w 491 roku.

Photo: Zhangzhugang · CC BY-SA 3.0

Poziome belki wystają pod drewnianą kładką i stanowią część konstrukcji, która utrzymuje świątynię przy klifie. Belki poprzeczne są dębowe, dopasowane do otworów wykutych w skale. Mówi się, że główne podparcie znajduje się w skale macierzystej, gdzie jest niewidoczne. Świątynia opiera się na dwudziestu siedmiu drewnianych belkach, które podtrzymują jej główne sale. Żelazne łańcuchy i belki dodają stabilności. Zastosowano tu połączenia czopowe. Gniazdo to otwór wycięty w jednym elemencie, a czop to wypust, który do niego pasuje. W 1978 roku ekipy remontowe wymieniły kilka głównych nośnych belek poprzecznych pod świątynią. Robiąc to, odkryły na nowo technikę stolarską, dzięki której świątynia wisi. W 1990 roku krajowy urząd do spraw dziedzictwa narodowego przeznaczył środki na szeroko zakrojone wzmocnienie i naprawę.

Photo: Zhangzhugang · CC BY-SA 3.0

Wzdłuż klifu biegną wąskie kładki: jedna z drewnianych desek, a druga wykuta w skale, prowadzące obok okien z ażurowymi panelami. Powyżej, pod okapami, znajdują się rzeźbione wsporniki, a obok ścieżki wznosi się goła skała. W 2001 roku komitet zarządzający Górą Heng wydał specjalne przepisy mające na celu ochronę świątyni. Zgodnie z tymi przepisami, w świątyni może przebywać jednocześnie nie więcej niż osiemdziesięciu zwiedzających.

Photo: Zhangzhugang · CC BY-SA 3.0

Pod galeriami widać wiele cienkich pionowych słupów, które sprawiają wrażenie, jakby wszystko podtrzymywały. Nie stanowią one jednak głównej konstrukcji nośnej.

Photo: Zhangzhugang · CC BY-SA 3.0

Do klifu przylegają dwa skupiska pawilonów z dachami pokrytymi żółtymi dachówkami, usytuowane na różnych wysokościach. Pomiędzy nimi biegnie kładka nad otwartą przepaścią. Dziś odwiedzający spacerują po galeriach, wyglądając na tle skały jak małe postacie.

noeliashic · CC BY-SA 4.0

Sala Trzech Religii gromadzi postacie buddyzmu, taoizmu i konfucjanizmu. W samym środku znajduje się Śakjamuni, Budda. Ten układ odzwierciedla panującą w czasach dynastii Ming i Qing ideę, że trzy nauki mogą współistnieć w harmonii jako jedność. Laozi, taoistyczny mędrzec, znajduje się po lewej stronie, a Konfucjusz po prawej.

Photo: Yumeto · CC BY-SA 4.0