Languages
15HMS Victory Audioprzewodnik
HMS Victory to historyczny okręt liniowy pierwszej klasy z 1765 roku, słynny jako okręt flagowy lorda Nelsona podczas bitwy pod Trafalgarem. Obecnie jest udostępniony jako okręt-muzeum w historycznej stoczni w Portsmouth.
Szybkie informacje
16
narrowanych przystanków
15
Języki
100%
Offline
📍 Portsmouth, United Kingdom
O wycieczce
HMS Victory to historyczny okręt liniowy pierwszej klasy z 1765 roku, słynny jako okręt flagowy lorda Nelsona podczas bitwy pod Trafalgarem. Obecnie jest udostępniony jako okręt-muzeum w historycznej stoczni w Portsmouth.
Pobierz darmową aplikację
O wycieczce
The Middle Gundeck and Entrance
Główne wejście
Wejście przez środkowy pokład działowy wprowadza w zamknięty świat XVIII-wiecznej Royal Navy. Nad wejściem poszukaj ozdobnych rzeźb korony i wieńców laurowych. Te drobne detale sygnalizowały wchodzącym, że przekraczają próg miejsca surowej dyscypliny i królewskiej służby. Dla załogi ten próg wyznaczał granicę między światem zewnętrznym a samowystarczalną społecznością działającą pod ogromną presją. Po wejściu do środka otoczenie natychmiast się zmienia. Sufity są niskie, powietrze staje się ciężkie od zapachu smoły i starego drewna, a naturalne światło z doku zanika. Pokład ten był centrum ciągłej aktywności, mieszcząc zarówno potężne działa używane w bitwie, jak i codzienne życie marynarzy. Przechodząc przez to wejście, staje się widoczna ogromna gęstość konstrukcji okrętu. Otaczają cię grube dębowe belki, zaprojektowane tak, aby wytrzymać uderzenia ciężkich żelaznych kul. Było to miejsce pracy setek ludzi, którzy spędzali miesiące lub lata na morzu, nigdy nie opuszczając tych drewnianych ścian.
Środkowy pokład działowy
Ten pokład jest wyłożony 24-funtowymi armatami, nazwanymi tak od wagi litych żelaznych kul, którymi strzelały. Każde z tych dział waży około 2,5 tony, a ich obsługa była wyczynem wymagającym czystej siły fizycznej i precyzyjnej pracy zespołowej. Podczas bitwy kilkuosobowa załoga pracowała w pełnej synchronizacji, aby wyciągnąć potężne działo z powrotem od furty, wyczyścić lufę, załadować proch i kulę, a następnie ponownie wypchnąć działo do przodu. Zwróć uwagę, jak nisko zawieszone są belki stropowe; marynarze musieli poruszać się z wyćwiczoną zwinnością, aby uniknąć obrażeń w tych ciasnych pomieszczeniach. Pomiędzy działami widać latarnie zwisające z sufitu. W zadymionym chaosie bitwy te latarnie zapewniały jedyne dostępne światło w tym pozbawionym okien miejscu pracy. Pokład musiał być ogłuszającym środowiskiem pełnym krzyków oficerów, skrzypienia ciężkich lin i grzmiącego huku kolejno wystrzeliwanych armat. Każdy centymetr tej przestrzeni był wykorzystany, a sprzęt i zapasy upchnięte w każdym dostępnym kącie, aby utrzymać sprawność obsługi dział podczas długich godzin walki.
The Lower Gundeck
Dolny pokład działowy
Jako najniższy pokład powyżej linii wodnej, obszar ten mieści najbardziej imponującą broń okrętu. Widoczne tutaj 32-funtowe armaty stanowiły ciężką artylerię morską. Choć technicznie mogły wystrzelić kulę na odległość ponad półtorej mili, były najbardziej zabójcze z bliskiej odległości. Z odległości zaledwie kilku metrów te żelazne pociski mogły przebić dwie stopy litego dębowego kadłuba, wysyłając śmiercionośne drewniane odłamki przez pokłady wroga. Podczas pełnej bitwy większość z 850 ludzi załogi okrętu była rozmieszczona na pokładach działowych. Logistyka koordynacji tak dużej grupy ludzi w tych ciemnych, ciasnych przestrzeniach była zdumiewająca. 'Prochowi chłopcy' – często młodzi chłopcy – biegali tam i z powrotem z magazynu głęboko pod pokładem, dostarczając ładunki prochowe do obsługi dział. Podłoga była tu często posypywana piaskiem, aby zapobiec poślizgnięciu się ludzi na krwi lub morskiej wodzie. Stojąc wśród tych potężnych dział, można docenić ogromną siłę ognia okrętu. Jedna salwa burtowa z tych 32-funtowych armat mogła przesądzić o losach całej bitwy morskiej w ciągu kilku minut.
The Cockpit and Nelson's Death
Śmierć Nelsona
Głęboko w kadłubie znajduje się kokpit, najniższa i najbezpieczniejsza część okrętu. 21 października 1805 roku obszar ten był wypełniony rannymi i umierającymi, gdyż służył jako główne stanowisko okrętowego chirurga. To właśnie tutaj przyniesiono admirała Horatio Nelsona po tym, jak został trafiony kulą snajpera na pokładzie rufowym powyżej. Ponieważ przestrzeń ta znajdowała się poniżej linii wodnej, była chroniona przed bezpośrednim ostrzałem wroga, stanowiąc ponure, lecz niezbędne schronienie dla opieki medycznej. Atmosfera podczas bitwy była tu ciemna, gorąca i duszna, oświetlona jedynie migoczącymi świecami i latarniami. Leżąc tutaj, Nelson wielokrotnie pytał o przebieg walki, desperacko pragnąc wiedzieć, czy jego flota odniosła zwycięstwo. Choć brytyjski triumf był wywalczony na pokładach wysoko powyżej, wieść o decydującym sukcesie dotarła do admirała na chwilę przed jego śmiercią. Dziś przestrzeń ta jest zachowana jako ciche miejsce refleksji, wyznaczające dokładny punkt, w którym jeden z najsłynniejszych dowódców morskich w historii wydał swoje ostatnie tchnienie.
Śmierć Nelsona
To ilustracyjne dzieło sztuki pomaga nam wyobrazić sobie warunki panujące na okręcie podczas bitwy pod Trafalgarem. Artysta, Arthur William Devis, dołożył wszelkich starań, aby zapewnić dokładność, szkicując nawet oficerów, którzy byli rzeczywiście obecni. Obraz podkreśla ciasne, oświetlone świecami otoczenie kokpitu, który był głównym miejscem pracy chirurga podczas starcia. Można dostrzec ciężkie dębowe belki i niski sufit, który zmuszał mężczyzn do schylania się, gdy gromadzili się wokół umierającego admirała. Nelson został trafiony kulą muszkietową wcześniej tego popołudnia, przechadzając się po pokładzie rufowym. Aby zapobiec utracie ducha załogi na widok upadłego przywódcy, został szybko przykryty i zniesiony na ten chroniony dolny pokład. Twarze oficerów i załogi na obrazie odzwierciedlają głęboki emocjonalny ciężar tej chwili; Nelson był słynnie uwielbiany przez swoich ludzi, a jego strata została odczuta jako osobisty cios dla całej floty. Scena ta stanowi pomost między kliniczną rzeczywistością punktu medycznego a legendą, która narosła wokół ostatniego zwycięstwa Nelsona.
The Upper Gundeck and Galley
Piec Brodiego
Ta masywna żelazna konstrukcja to piec Brodiego, technologiczny cud, który pozwolił okrętowi utrzymać załogę liczącą 850 ludzi przez wiele miesięcy. Każdego dnia okrętowi kucharze używali tego pieca do przygotowywania posiłków z gotowanej solonej wołowiny, wieprzowiny lub zupy grochowej. Jednak piec robił znacznie więcej niż tylko gotowanie jedzenia. Spójrz na system miedzianych rur z tyłu; była to pomysłowa jednostka destylacyjna, która potrafiła zamienić słoną wodę w świeżą wodę pitną. Ta funkcja była kluczowym narzędziem przetrwania podczas długich rejsów przez Atlantyk lub Morze Śródziemne, gdzie brakowało świeżej wody. Pomimo swojej użyteczności, piec stanowił znaczne ryzyko. Był to jedyny otwarty ogień dozwolony na całym statku. Na okręcie zbudowanym w całości z suchego dębu, smoły i konopi, pożar wybuchający w tym miejscu mógł być groźniejszy niż salwa wroga. Z tego powodu ogień był ściśle zarządzany i gaszony podczas bitew lub trudnych warunków pogodowych. Piec stoi na podstawie z ciężkich płytek, aby zapobiec przypalaniu drewnianych pokładów poniżej, co ilustruje ciągłą równowagę między koniecznością a bezpieczeństwem na drewnianym okręcie wojennym.
The Quarterdeck
Koło sterowe
Stojąc na pokładzie rufowym, widzisz podwójne koło sterowe. To centrum dowodzenia, z którego sterowano okrętem. Przy spokojnej pogodzie wystarczył jeden sternik, jednak podczas silnych sztormów lub manewrów bitewnych potrzeba było nawet czterech ludzi, aby utrzymać koło w bezruchu wobec ogromnego naporu wody na ster. Koło jest połączone z systemem lin i bloczków, które biegną przez kilka pokładów aż do pomieszczenia steru na samym tyle okrętu. Ten mechaniczny układ przekładał obrót koła na ruch masywnego, drewnianego steru. To właśnie w pobliżu tego miejsca, podczas przechadzki po pokładzie rufowym, postrzelono admirała Nelsona. Snajper z olinowania francuskiego okrętu 'Redoutable' dostrzegł charakterystyczny mundur admirała i oddał strzał; kula przeszła przez jego ramię i utkwiła w kręgosłupie. Mimo niebezpieczeństwa wynikającego z przebywania na otwartym pokładzie, dowódcy tacy jak Nelson pozostawali tutaj, aby zachować dobrą widoczność i pewnie kierować flotą podczas starcia.
Łodzie okrętowe
Otwarta przestrzeń pokładu służy do przechowywania mniejszych łodzi okrętowych. Jednostki te były kluczowe dla codziennych operacji okrętu i pełniły kilka różnych ról. Służyły do przewożenia admirała i jego oficerów między okrętami lub na brzeg, a w sytuacjach awaryjnych pełniły funkcję szalup ratunkowych. Co ważniejsze, łodzie te wykorzystywano do tzw. 'wywożenia kotwicy' – procesu, w którym załoga wywoziła kotwicę na pewną odległość od okrętu, opuszczała ją, a następnie używała kabestanu, aby przyciągnąć masywną jednostkę do przodu. Ponieważ był to okręt flagowy, łodzie te często widywano na czele floty w szyku lub podczas przewożenia ważnych depesz między dowódcami. Z tego punktu obserwacyjnego możesz również spojrzeć w górę i dostrzec ogromną wysokość olinowania. Maszty wznoszą się na ponad 60 metrów, podtrzymując mile lin konopnych i tysiące metrów kwadratowych płótna. Same łodzie były konserwowane z taką samą starannością jak główny okręt, gdyż często stanowiły jedyny środek komunikacji lub ucieczki na środku oceanu.
The Great Cabin
Horatio Nelson (1758–1805)
Ten portret ukazuje człowieka stojącego za legendarnym statusem tego okrętu. Horatio Nelson był dowódcą o wyjątkowych umiejętnościach i osobistej odwadze. Na obrazie widać fizyczne ślady jego długiej kariery: brak prawej ręki, utraconej podczas bitwy pod Santa Cruz de Tenerife, oraz uszkodzone prawe oko, zranione przez latający piasek i kamienie podczas oblężenia Calvi. Styl przywództwa Nelsona był rewolucyjny jak na tamte czasy. Był uwielbiany przez swoich marynarzy, ponieważ głęboko troszczył się o ich zdrowie i dobrostan, i nigdy nie prosił swoich ludzi o podjęcie ryzyka, którego sam by nie podjął. Jego zwycięstwo pod Trafalgarem było tak decydujące, że zakończyło groźbę francuskiej inwazji na Wielką Brytanię i ustanowiło Royal Navy niekwestionowanym władcą mórz na kolejne sto lat. Choć zmarł na tym okręcie przed zakończeniem bitwy, jego ciało zakonserwowano w beczce z alkoholem i odesłano do Anglii na pogrzeb bohatera. Pozostaje on jedną z najbardziej celebrowanych postaci narodowych Wielkiej Brytanii, synonimem odwagi i doskonałości morskiej.
Restoration and the Stern
Walka z rozkładem
Stojąc pod kadłubem, najlepiej widać ogrom tego statku. Od 1922 roku Victory spoczywa w suchym doku nr 2, co zapobiega zawaleniu się konstrukcji pod własnym ciężarem. Bez wyporności wody, starodawna drewniana struktura z czasem uległaby spłaszczeniu i roztrzaskaniu. Sieć nowoczesnych stalowych podpór i rozbudowane rusztowania, które widzisz, są częścią trwającego od lat projektu konserwatorskiego wartego miliony funtów. Celem prac jest wymiana tysięcy metrów butwiejącego dębowego drewna oraz walka z niszczycielskim apetytem kołatka upartego – owada drążącego drewno, który od dziesięcioleci zagraża okrętowi. Ochrona zabytku nie zawsze była jednak priorytetem. W 1831 roku Admiralicja rozważała nawet rozebranie statku na złom. Propozycja ta wywołała tak ogromne oburzenie opinii publicznej, że plan porzucono, zmuszając Marynarkę Wojenną do zachowania jednostki jako narodowego symbolu. Dziś konserwacja jest kontynuowana przy użyciu nowoczesnej inżynierii strukturalnej. Stalowe podpory są starannie wyściełane u podstawy, aby równomiernie rozkładać nacisk na historyczne poszycie kadłuba.
